Ήρθε η ώρα να ορίσουμε πάλι τις έννοιες Πανεπιστήμιο, Επιστήμη και Επιστήμονας

Φέτος οι εισακτέοι σε ΤΕΙ – ΑΕΙ θα είναι περισσότεροι. Υπάρχει, βλέπετε, έλλειψη στην αγορά από αποφοίτους και πρέπει να καλύψουμε τα κενά!!! Kατ'αρχάς έχουμε πολύ περισσότερες πανεπιστημιακές σχολές από αυτές που θα έπρεπε να υπάρχουν αναλογικά με τον μαθητικό πληθυσμό. Οι λόγοι είναι γνωστοί. Αυτό όμως το στρεβλό σύστημα έχει τα εξής οδυνηρά αποτελέσματα για την ελληνική κοινωνία.

Πρώτον έχουμε πληθωρισμό πτυχίων, κοινώς πτυχία χωρίς καμία αξία, τα οποία είναι για τον κάλαθο των αχρήστων και πεταμένα λεφτά. Ο πληθωρισμός αυτός οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ανεργία ή σε ετεροαπασχόληση. Έχουμε τους περισσότερους δικηγόρους αναλογικά με τον πληθυσμό μας από κάθε άλλο ευρωπαϊκό κράτος! Στην Αυστρία η αναλογία είναι 1 δικηγόρος σε 1.600 άτομα, ενώ στην Ελλάδα είναι 1 ανά 250! Άλλοι 204 νέοι θα γίνουν φαρμακοποιοί, στη χώρα που έχει περισσότερα φαρμακεία κι από περίπτερα. Και ως απόφοιτοι θα ανοίξουν νέα φαρμακεία, διότι τα 96 φαρμακεία ανά 100.000 κατοίκους που έχουμε μάς φαίνονται λίγα. Συγκριτικά στη Σουηδία η αναλογία είναι 5 φαρμακεία ανά 100.000 κατοίκους!

Δεύτερον και χειρότερο. Δημιουργεί την λάθος νοοτροπία και πεποίθηση ότι ένα παιδί που δεν διαβάζει μπορεί να αποφοιτήσει από πανεπιστήμιο. Δεν μπορεί αντικειμενικά. Επειδή όμως πλέον τα "πανεπιστημιακά" μαθήματα ορισμένων σχολών ξεπερνούν σε ευκολία και αυτά του δημοτικού στο Ελλαδιστάν μπορεί και να μπορέσει. Οταν ένας μαθητής εισάγεται με ελεεινούς βαθμούς σε οποιαδήποτε σχολή και αποκτά την ιδιότητα του φοιτητή παίρνει μαζί δώρο και την νοοτροπία όλα τα μπορώ (κι ας μην τα μπορώ). Δυστυχώς αυτά τα παιδιά, μη έχοντας την αναγκαία πειθαρχία που απαιτούν οι πανεπιστημιακές σπουδές, μη έχοντας και τα προσόντα (γιατί δεν τα έχουν), είναι αυτά που θα πατήσουν επί πτωμάτων, για να αναρριχηθούν εκεί που δεν τους παίρνει. Και επειδή είμαστε στην Ελλάδα θα το καταφέρουν.

Τρίτον και ακόμη πιο σημαντικό. Το να οδηγείσαι σε σπουδές ό,τι να'ναι επειδή το Κράτος μέσα από ένα στρεβλό σύστημα σε τοποθετεί σε κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα εντελώς αμφιβόλου ποιότητας, απλά σε καθυστερεί από άλλα πράγματα και κυρίως σε καθυστερεί από την ωριμότητα και την ενηλικίωση. Όλα αυτά τα παιδιά που μπαίνουν στις αστείες σχολές του 2,3, κτλ καλύτερα να δούλευαν, να έκαναν οικογένεια, να κοίταζαν να κατευθυνθούν σε έναν τομέα χρήσιμο για την ζωή τους. Βλέπω μαθητές μου που δούλεψαν μετά το σχολείο και αντίστοιχους που φοίτησαν σε αυτές τις σχολές και είναι η μέρα με τη νύχτα σε προκοπή, με τους πρώτους να είναι αξιοθαύμαστοι και τους δεύτερους χαμένους στην απογοήτευση.

Γιατί το κάνουμε αυτό, χρόνια τώρα; Γιατί στραγγαλίζουμε τα παιδιά μας αργά και βασανιστικά; Για να συντηρείται ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο χιλιάδων διδασκόντων σε ΤΕΙ και ΑΕΙ που φέρουν φιλάρεσκα τον τίτλο του "Καθηγητή Πανεπιστημίου" και διασυνδέονται οι περισσότεροι με τους κομματικούς μηχανισμούς οι οποίοι και τους προώθησαν, για να ξεκοκκαλίζονται τα ευρωπαϊκά κονδύλια σε "ερευνητικά προγράμματα", για να πουλάει το πολιτικό σύστημα σε γονείς και νέους ελπίδα κοινωνικής ανέλιξης και επαγγελματικής αποκατάστασης με ένα "χαρτί στο χέρι" και για να πουλάει μούρη ο τοπικός βουλευτής στους ψηφοφόρους του: "σας έφτιαξα και πανεπιστημιακή σχολή".Είναι βαρύ, αλλά θα το πω. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα θέλει γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο με σαφώς λιγότερα πανεπιστήμια και ΤΕΙ (που δεν θα γίνονται ΑΕΙ). Αν αλλάξει αυτό τότε θα αλλάξει η κοινωνία.

Επίσης η έμπνευση της αυξημένης εισαγωγής στα Α.Ε.Ι. από τα ΕΠΑΛ θα δημιουργήσει μια ακόμη στρέβλωση με μακροχρόνιες συνέπειες στην εκπαίδευση.Από τα ΕΠΑΛ στους Πολιτικούς Μηχανικούς Πάτρας με 4135 μόρια και στους Πολιτικούς Μηχανικούς στο Δημοκρίτειο με 600 μόρια! Ναι, 600 μόρια! Δηλαδή, ο "αστέρας" αυτός εισήχθη με βαθμό κοντά στο μηδέν!Πού είναι το πρόβλημα μπορεί να αναρωτηθούν όσοι δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Γιατί είναι κακό οι μαθητές των ΕΠΑΛ να εισάγονται με μεγαλύτερη ευκολία στα Α.Ε.Ι. σε σχέση με τους αποφοίτους των Γ.Ε.Λ. ; Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται:

Πρώτον σε μια μεγάλη αδικία που διαπράττεται εις βάρος των μαθητών οι οποίοι προέρχονται από τα Γ.Ε.Λ. σε σχέση με τους προερχόμενους από τα ΕΠΑΛ. Οι πρώτοι για να εισαχθούν στις σχολές ιατρικής εξετάζονται σε απαιτητικά μαθήματα όπως η Φυσική, Βιολογία και Χημεία προσανατολισμού, ενώ οι δεύτεροι σε δύο μαθήματα Γενικής Παιδείας (Γλώσσα και Μαθηματικά)-με πολύ περιορισμένη ύλη- και σε δύο μαθήματα (Υγιεινή και Ανατομία-Φυσιολογία) των οποίων η δυσκολία είναι καταφανώς μικρότερη από τα τρία μαθήματα προσανατολισμού των Γ.Ε.Λ.

Δεύτερον, ότι είναι αμφίβολο αν οι απόφοιτοι των ΕΠΑΛ, με βάση το πρόγραμμα σπουδών του τύπου αυτού Λυκείου, αλλά και την ευκολότερη διαδικασία επιλογής τους που αναφέρθηκε στην προηγούμενη παράγραφο, είναι στο σύνολό τους ικανοί, να παρακολουθήσουν και να αποφοιτήσουν από τις ιδιαιτέρως απαιτητικές σχολές στις οποίες θα εισαχθούν.Και πολύ φοβάμαι ότι το πτυχίο θα προσαρμοστεί στα μέτρα τους...

Είναι άλλο πράγμα η ισότητα των ευκαιριών-που η δημοκρατική πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει σε όλους για την απόκτηση του μορφωτικού αγαθού- και άλλο πράγμα η ισότητα των αποτελεσμάτων και των επιδόσεων, που αν επιβληθεί τεχνητά οδηγεί σε αντιδημοκρατική ισοπέδωση.

Ο Ανεστόπουλος μας είχε πει το πιο ωραίο αντίο...

Συνεχίζουμε που λες, χωρίς τους ποιητές μας. Συνεχίζουμε μέσα στην κρίση την πολιτισμική. Όχι την οικονομική, αλλά την κρίση της δημιουργίας. Συνεχίζουμε με τις λίγες σπίθες του παρελθόντος, με λιγότερους ανθρώπους που κρατούν τη φωτιά αναμμένη.

Πολλοί είπαν πως άκουσαν τη μουσική των Κρίνων, τους στίχους του Θάνου και του Παντελή και άρχισαν να γράφουν. Πολλοί είπαν πως η μελαγχολία των καταγραμμένων ποιητών, είναι η σπουδαιότερη Γιορτή. Είναι η ζωή η ίδια, ο καθρέφτης, η αυλαία που ανοίγει και βλέπεις την πραγματικότητα που έχεις μέσα σου. Είναι η χαρά της συνειδητοποίησης, η αποδοχή του συναισθήματος, ο ρομαντισμός στην ολότητα του. Η μικρή προσωπική επανάσταση. Δεν χωράνε αντίο σε αυτόν τον αποχαιρετισμό. Η μουσική, οι στίχοι, το έργο θα μείνουν και θα σπάνε τη μετριότητα της κρίσης μας.

Έβαζε τον Μπουκόφσκι στο σαλόνι μας και έφερνε τον Ουράνη να κάτσει στο τραπέζι μας. Γι’ αυτό τον αγαπήσαμε. Τα τραγούδια του έβγαζαν μια γλυκιά κατάθλιψη. Γι’ αυτό τον λατρέψαμε. Τα ποιήματά του επίσης το ίδιο. Γι’ αυτό και από σήμερα θα τον νοσταλγούμε. Για έναν περίεργο λόγο, όμως, έβγαζε και μια θετική ενέργεια που θα ζήλευε ο κάθε ροκ εικοσάρης που βγαίνει στη σκηνή για να τραγουδήσει. Γι' αυτό τον ζηλέψαμε. Αντίο Θανασάρα. Γι' αυτό βάζουμε να ακούσουμε ολοένα και πιο δυνατά το "Έγινε η απώλεια συνήθεια μας (...)"

Ο Θάνος δεν φοβήθηκε την αλήθεια. Μίλησε μόνος του για την αρρώστια, στάθηκε όρθιος μπροστά μας στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και μας ζήτησε να ζήσουμε. Να ζήσουμε "όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε". Να μην κεράσουμε φόβο τους φόβους μας. Να διαβάσουμε, να γράψουμε, να πονάμε, να αγαπάμε, να ερωτευόμαστε, να πιούμε ζωή. Να χορτάσουμε ζωή. Να είμαστε αληθινοί.

Η παρακαταθήκη του Ανεστόπουλου, η παρακαταθήκη των Κρίνων είναι αυτή η εκρηκτική γνωριμία με τον εαυτό και η αποδοχή της σκοτεινής πλευράς μας.Η δημιουργία νέων ατόφιων έργων για τη γενιά που μεγάλωσε μαζί με τα Κρίνα, αλλά και για αυτές που θα έρθουν σε αυτόν εδώ τον τόπο.Οι "καταραμένοι δημιουργοί" βγήκαν μέσα από τις σελίδες μας και έστησαν μεθυσμένες παραστάσεις μπροστά μας, στις σκηνές, στους συναυλιακούς χώρους, σε πλατείες. Μαζί τους ήρθε η βαθιά ανάσα της ζωής, ο έρωτας, ο καθημερινός θάνατος, οι διαψεύσεις, οι νοσταλγίες, το χθες και το όνειρο. Ο ρομαντισμός που τόσο λάτρεψε ο Θάνος Ανεστόπουλος.Δεν υπάρχει αντίο σήμερα. Υπάρχει μόνο επιστροφή στο έργο, νέα γνωριμία με τους στίχους, με τα λόγια, με τις μουσικές. Σαν επαναπροσδιορισμός.

Δεν με πειράζουν οι ανοιχτές πληγές, δεν με πειράζει το πένθος στην ψυχή μου,
δεν με πειράζουν οι άσβηστες φωτιές, όταν σωπαίνω κι όταν σβήνει η φωνή μου.
Δεν με πειράζουν τα μύρια ουρλιαχτά και τα πνιχτά δειλά αναφιλητά μου,
δεν με πειράζουν τα μαύρα κάτεργα,δεν με πειράζει η άγρια μπόρα στην καρδιά μου.
Δεν με πειράζουν οι άταφοι νεκροί,των σκοτωμένων οι ψυχές που δεν κοιμούνται,
δεν με πειράζει αν δρόμο έχω πια μακρύ,σε μια χώρα που όλοι θέλουν να φοβούνται.
Δεν με πειράζει που έχω χέρια παιδικά και λυπημένα μάτια σαν σκυλιού δαρμένου,
δεν με πειράζει η τόση απόψε απελπισία,δεν με πειράζει το τραγούδι ενός πνιγμένου,
Δεν με πειράζουνε τα ρίγη των θανάτων και τα κατάρτια όταν σπάζουνε στα δυο,
δεν με πειράζει η δικαιοσύνη των κυμάτων σε μια χώρα που 'χει γίνει ρημαδιό.
Δεν με πειράζουν οι γλυκιές οι μελωδίες ούτε οι δρόμοι που κοιμούνται οι μεθυσμένοι
δεν με πειράζουν οι άγνωστες πορείες σε μια χώρα που 'ναι η ελπίδα πεθαμένη
Αυτό που με πειράζει με θυμώνει είναι που κλέβουν αναιδώς τα όνειρά μας
είναι που δε βαστούν φωτιά τα ποιήματά μας
είναι το πάθος που στερούν απ' τα παιδιά μας
και μια σιωπή που μένει και δεν πρέπει πια να 'ναι η δικιά μας..



Τα Διάφανα Κρίνα ήταν το φως. Όχι μίζερο. Φως διάφανο, κρυστάλλινο, λαμπρό. Μας έμαθαν λογοτεχνία, μας έμαθαν τι εστί εξαγνισμός, σαν τον εξαγνισμό που βγαίνει μέσα από τα σωθικά σου στα τελευταία λεπτά του "Μπλε Χειμώνα". Και αυτό είναι δώρο σπάνιο, ένα ευχαριστώ είναι λίγο για αυτό το δώρo.

Χρειαζόμαστε σήμερα περισσότερους στίχους σαν του Θάνου και των Κρίνων. Χρειαζόμαστε δημιουργία για να ξεκολλήσουμε από το λίγο μας. Χρειάζεται μαζί με το αντίο στον Θάνο, να δώσουμε ένα χέρι στον διπλανό, στον ανήμπορο. Να γίνουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι.
"Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομα μας;". Γίνεται να μην το θυμάται; Γίνεται να σιγήσουν αυτές οι λέξεις που βγήκαν μέσα από τα τραγούδια των Κρίνων;
Αυτές ήταν οι τελευταίες γιορτές. Ας τις χαρούμε, μέχρι τις επόμενες.

Επιτέλους τι πανελλήνιες θέλουμε;;;

Είσαι έτοιμος να κάνεις ανώτατες σπουδές μηχανολόγου μηχανικού βιομηχανικού σχεδιασμού με μέσο όρο επίδοσης στις πανελλαδικές 1,5 στα 20; Ανώτατες σπουδές μηχανικού τεχνολογίας πετρελαίου και φυσικού αερίου με μέση επίδοση 3 στα 20; Ανώτατες σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων με 3,4 στα 20; Ανώτατες σπουδές λογιστικής και χρηματοοικονομικής με 3,2 στα 20; Ανώτατες σπουδές τεχνολόγου γεωπόνου με 3,9 στα 20; Ανώτατες σπουδές ηλεκτρολόγου μηχανικού με 3,5 στα 20; Ανώτατες σπουδές ηλεκτρονικού μηχανικού με 3,8 στα 20; Μηχανικού πληροφορικής με 3,2 στα 20; Μηχανολόγου μηχανικού και πολιτικού μηχανικού τεχνολογικής κατεύθυνσης με 3,5 στα 20; Γεωγράφου με 5,9 στα 20; Φιλολόγου στα ιταλικά με 5,2 στα 20; Περιβαλλοντολόγου με 4,9 στα 20;

Κι όμως σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από την ανακοίνωση των φετινών βάσεων, οι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν για να προσφερθούν δωρεάν σπουδές στα ανώτατα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα σε επιτυχόντες με τους βαθμούς που προαναφέραμε.H Πολιτεία συνεχίζει να σιτίζει έναν πληθυσμό από κακόμοιρους δημοσίους υπαλλήλους (πανεπιστημιακούς) και δεκάδες χιλιάδες νέους χωρίς προσανατολισμό και νόημα στη ζωή τους.

Υπάρχουν 116 σχολές με φοιτητές κάτω από τη βάση. Σε 15 από αυτές, όλοι οι εισακτέοι είναι κάτω από τη βάση. Σε 78 σχολές (8.150 εισαχθέντες), ο πρώτος έχει από 13 και κάτω! Όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι εισάγονται κάπου, με την στοιχειώδη ευχαρίστηση ότι ξεκινούν έναν δρόμο στη ζωή τους, έστω και αν δεν είναι αυτό που έτρεφαν ως ψευδαίσθηση μέχρι τώρα. Η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν γνωρίζει καν το τμήμα εισαγωγής, το πρόγραμμα σπουδών και τις προοπτικές του για το μέλλον. Απλά η πολιτεία του δίνει ένα δικαίωμα εισαγωγής, με την χειρότερη βαθμολογία κι αυτός ανταποκρίνεται στην ευκαιρία.

Οι εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια, σε όποια χώρα υπάρχουν, σε καμία περίπτωση δεν απασχολούν τόσο πολύ την ειδησεογραφία. Η κοινή γνώμη δεν ενδιαφέρεται να μάθει τους «πρώτους των πρώτων» και οπωσδήποτε, οι γονείς δεν διαλαλούν την επιτυχία τους, στη γειτονιά, στην πόλη και στο facebook. Είναι ζήτημα της ακαδημαϊκής κοινότητας και όχι των καφενείων…Eν τω μεταξύ, συνεχίζουμε να αδιαφορούμε για την πραγματικότητα, που συσσωρεύει δίπλα μας ένα σωρό «ναυάγια» και αποτυχίες. Οι εποχές άλλαξαν, ο κόσμος μίκρυνε, η χώρα είναι πια και με τη βούλα, χρεοκοπημένη αλλά ακόμα νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90. Τότε που η γειτόνισσα έσκυβε το κεφάλι, όταν η διπλανή οικογένεια δημοσίευε στην τοπική εφημερίδα πως η κόρη πέρασε παιδαγωγικό και θα γίνει δασκάλα- κάποιοι το κάνουν ακόμα!

Από τότε ως σήμερα, η μία μετά την άλλη, οι φούσκες διογκώθηκαν και έσπασαν. Δεν υπάρχει αστικό επάγγελμα που να μην διαθέτει το πρώτο ποσοστό σε αναλογία πληθυσμού στον πλανήτη! Δικηγόροι, γιατροί, δάσκαλοι, φαρμακοποιοί, μηχανικοί! Άσε πια οι φιλόλογοι. Με τόσους φιλολόγους, θα έπρεπε να μαθαίνουμε Αρχαία ο ένας στον άλλον για να απορροφήσουμε την επένδυση που έκανε το ελληνικό κράτος στις φιλοσοφικές του σχολές! Είμαστε όλοι τόσοι πολλοί σε όλα. Έχουμε τα πιο πολλά πτυχία, τις πιο πολλές ειδικότητες, τους πιο πολλούς επιστήμονες...

Η περιπέτεια των Πανελληνίων είναι μια δραματουργία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του "θεατρικού αγώνα".Ένα "ψυχόδραμα" που παίρνει την μορφή του πανηγυριού, του έπους ή της τραγωδίας. Ενίοτε όμως, του σατυρικού δράματος και της κωμωδίας...Δυστυχώς όμως, όλοι μας, με διαφορετικό ρόλο, επιμένουμε σε ένα σύστημα φιλαρέσκειας, ναρκισσισμού και ματαιοδοξίας. Αυτό είναι το παιχνίδι που η κοινωνία μας προτείνει και αναγκαστικά, όλοι παίζουμε με τους όρους του.Μακάρι να είχαμε αίσθηση της παραγωγικής αριστείας και του αγώνα για δημιουργία. Θα τα διοχετεύαμε στην πράξη και όχι στην εξαπάτηση δεκάδων χιλιάδων παιδιών που «μπήκαν στο πανεπιστήμιο» για να χαρεί η μαμά τους. Θα δίναμε λίγο περισσότερο χώρο στους άριστους για να σηκώσουν την κοινωνία στους ώμους τους και να την φτάσουν ψηλά.


Αυτή η παιδεία της αμορφωσιάς και των ψευδαισθήσεων κάποτε πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό.Η χώρα χρειάζεται όλους τους Έλληνες στην αγορά της. Με προσόντα, αξιοκρατικά εφόδια και κυρίως, όραμα και αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται αλλοτριωμένους και γελασμένους νέους που σε λίγα χρόνια, θα γκρινιάζουν για την ζωή τους, ρίχνοντας την ευθύνη στους άλλους.

Επενδύουμε ακόμα στο τίποτα.Συγχαρητήρια στα παιδιά που τα κατάφεραν αλλά ο βασιλιάς είναι από χρόνια, γυμνός...

Μαθηματικά Κατεύθυνσης στις Πανελλήνιες: Ένας κατευθυνόμενος εφιάλτης

Τα θέματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων στα Μαθηματικά, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εκείνες που εντοπίζονται ασάφειες, λάθη ή υπερβολική δυσκολία, συγκεντρώνουν δικαιολογημένα τα φώτα της δημοσιότητας και γίνονται αντικείμενο έντονης κατακραυγής και αντιπαράθεσης. Αυτή η αναταραχή όμως είναι επιφανειακή, συντηρείται για λίγες μόνο μέρες ή εβδομάδες και στη συνέχεια το ζήτημα υποβαθμίζεται, χωρίς να γίνει ποτέ αφορμή μιας συστηματικής μελέτης για τις συνέπειες που έχουν τα θέματα των Εξετάσεων στη διδασκαλία και μάθηση των Μαθηματικών.

Μια αναδρομή στην ιστορία του θεσμού των εισαγωγικών εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση δείχνει ότι το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνευται με σταθερό τροπο εδώ και δυο δεκαετίες. Τι είναι όμως αυτό που γεννά τόσο φόβο στους μαθητές; Γιατί να είναι τα μαθηματικά το κύριο άγχος τους σε κάθε εξέταση;Γιατί έχουν καταντήσει ένα τόσο ωραίο μάθημα,απεχθές προς τους μαθητές; Γιατί έχουν κάνει τα μαθηματικά,μάθημα για….λίγους;

Στα Μαθηματικά της θετικής κατεύθυνσης το 2013 μόνο το 2,47% των υποψηφίων έγραψε πάνω από 18, ενώ στην τεχνολογική κατεύθυνση επιτεύχθηκε η χειρότερη επίδοση όλων των εποχών στις πανελλήνιες εξετάσεις με μόλις 0,65% των υποψηφίων να ξεπερνά το 18. Τι επιπτώσεις έχει αυτό στους υποψηφίους; Δυστυχώς ισοπεδώνει καλούς, πολύ καλούς και άριστους αφού κανείς δεν έλυσε τα δύσκολα ερωτήματα. Έτσι όλοι είχαν πολύ κοντινούς βαθμούς, με αποτέλεσμα πάλι να μην ξεχωρίζουν οι άριστοι από τους πολύ καλούς. Πρέπει τα θέματα να είναι διαβαθμισμένης δυσκολίας, ώστε να πετύχουν τη σωστή κατανομή στη βαθμολογική κλίμακα, δηλαδή πρέπει να έχουν πολύ καλή αίσθηση των δυνατοτήτων των υποψήφιων. Πως όμως να έχουν αυτή την αίσθηση όταν την επιτροπή την αποτελούν καθηγητές που ποτέ δεν έχουν μπει σε σχολική τάξη;

Από την άλλη είναι η κατάρα που κυνηγά την επιτροπή εξετάσεων για πρωτότυπα θέματα. Η ΚΕΕ κάθε χρόνο καίγεται για πρωτότυπα θέματα, κάτι που ουσιαστικά είναι αδύνατο καθώς η φροντιστηριακή βιβλιογραφία είναι τόσο εκτενής που δεν υπάρχει περιθώριο να τεθεί κάτι που δεν έχει ήδη πραγματευτεί σε κάποιο βοήθημα.Η αγωνία αυτή οδηγεί την επιτροπή σε θέματα-τερατουργήματα. Θέματα, για μας τους καθηγητές και όχι για τους μαθητές. Θέματα, για να κοκορευόμαστε εμείς οι καθηγητές πόσους διαφορετικούς τρόπους επίλυσης επιδέχεται ένα υποερώτημα. Ένα είδος μαθηματικού διαγωνισμού, μιας άτυπης κόντρας, μεταξύ της επιτροπής και κάποιων <<επώνυμων>> μαθηματικών για το ποιος μπορεί να κατασκευάσει δυσκολότερα θέματα.Και όλα αυτά εις βάρος των παιδιών

Ορίστηκε μια ύλη, απελπιστικά δύσκολη, και μακριά από οποιαδήποτε ανάγκη της οικονομίας ή της μόρφωσης των παιδιών. Μια ύλη που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στο πανεπιστήμιο, όπου ζητούμενο είναι εξειδίκευση. Γιατί οι φοιτητές στην Αμερική διδάσκονται στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου, ύλη μαθηματικών που τα ελληνόπουλα διδάσκονται στη Α’ λυκείου; Η απάντηση είναι απλή:. Η ύλη εκεί δε χρειάζεται να είναι τόσο δύσκολη γιατί απλώς δε χρειάζονται αυτές οι γνώσεις στο μαθητή.

Τα δύσκολα θέματα αναδεικνύουν τον άριστο θα μου πείτε.Αυτό είναι σωστό. Μόνο που πάλι δείχνεται ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον άριστο. Τα δύσκολα θέματα σημαίνουν προσαρμογή της διδασκαλίας σχολείων και φροντιστηρίων σε αυτά, που με τη σειρά του σημαίνει, παραπέρα περιθωριοποίηση των μέτριων μαθητών. Τελικά, τι παιδεία θέλουμε φυτώριο αριστούχων ή ανάδειξη μορφωμένων πολιτών που θα κρίνουν για τη ζωή σωστά;

Έχω την αίσθηση ότι αν δεν αλλάξει άρδην η φιλοσοφία της μαθηματικής εκπαίδευσης, το μέλλον των εξετάσεων θα είναι οι αντίστοιχες ακραίες κινέζικες εισαγωγικές εξετάσεις. Ονομάζονται Gao Kao και είναι απάνθρωπες καθώς ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος, με έναν μαθητή στους τριανταέξι να εισάγεται στα κινέζικα πανεπιστήμια

Τα θέματα των μαθηματικών στις πανελλήνιες θα έπρεπε να είναι έτσι δομημένα ώστε να ελέγχουν την κρίση και την γνώση των μαθητών. Αντ’αυτού, τις μεταβάλλει σε λέξεις,φράσεις και τύπους

Ο φόβος των μαθηματικών

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, το περιβάλλον και η γενετική προδιάθεση είναι οι ισχυρότεροι παράγοντες που προκαλούν την απέχθεια κάποιων ανθρώπων για τα μαθηματικά, εντείνοντας το άγχος το οποίο συνοδεύει τις κακές επιδόσεις.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, το περιβάλλον και η γενετική προδιάθεση είναι οι ισχυρότεροι παράγοντες που προκαλούν την απέχθεια κάποιων ανθρώπων για τα μαθηματικά, εντείνοντας το άγχος το οποίο συνοδεύει τις κακές επιδόσεις.

Ξεκινώντας από το σχολείο, τα μαθηματικά στα μάτια κάποιων παιδιών φαντάζουν με ένα επίμονο “τέρας” που παραμονεύει πάνω από τα θρανία και απειλεί με χαμηλούς βαθμούς στο τρίμηνο. Μεγαλώνοντας και αποτινάσσοντας το βάρος που κουβαλά η μνήμη με τα “ξυλάκια” που χρησιμοποιούσαμε σε κάθε μέτρημα στην πρώτη δημοτικού, η ίδια απειλή είναι και πάλι παρούσα, αλλά με διαφορετική μορφή. Προκύπτει κάθε φορά που καλούμαστε να κάνουμε δύσκολους μαθηματικούς υπολογισμούς.

Και κάπου εδώ προκύπτει το ερώτημα, “Από πού έμοιασε αυτό το παιδί και δεν του 'κόβει' στα μαθηματικά;” Ένα αιώνιο ερώτημα που δεν συνοδεύει τόσο τα άτομα που δεν τα πάνε καλά με την ορθογραφία και τις θεωρητικές επιστήμες. Ποιοι είναι λοιπόν, οι επικρατέστεροι παράγοντες που συμβάλλουν στο να μην κατανοούμε τίποτα από τα μαθηματικά;

Σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Οχάιο, τα γονίδια μπορούν να προκαλέσουν μεγαλύτερο άγχος στα παιδιά που ήδη “πελαγώνουν” όταν καλούνται να έρθουν σε επαφή με αριθμούς. Το περιβάλλον, όπως το σπίτι, το σχολείο, οι παρέες, φαίνεται πως παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στις μαθηματικές μας επιδόσεις, καθώς συνοδεύουν τους γονιδιακούς παράγοντες, οι οποίοι εξηγούν γιατί “πατώνουμε” στις πράξεις κατά 40%.

Με βάση αυτή τη νέα πληροφορία, οι ερευνητές με επικεφαλής τον καθηγητή Στίβεν Πέτριλ, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι “οι γενετικοί παράγοντες μπορούν να αυξήσουν ή αντιθέτως να μειώσουν τον κίνδυνο των κακών επιδόσεων στα μαθηματικά, σε συνεργασία με το περιβάλλον του παιδιού. Αν ένα παιδί έχει γενετικούς παράγοντες κινδύνου που προδιαθέτουν το άγχος στα μαθηματικά και συγχρόνως έχει αρνητικές εμπειρίες στην τάξη, τότε η εκμάθηση μπορεί να γίνει πολύ δυσκολότερη”.

Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο έντυπο “Journal of Child Psychology and Psychiatry, εξηγεί πως το άγχος για τα μαθηματικά συνδέεται τόσο με την γνωσιακή πλευρά, όσο και με την συναισθηματική πλευρά του στρες σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Δεν προκαλεί εντύπωση λοιπόν, γιατί μερικοί μαθητές τα χάνουν μπροστά σε αλγορίθμους και μαθηματικές πράξεις.
Όπως αναφέρει ο καθηγητής Πέτριλ, “Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια πτωτική ελικοειδή πορεία στην οποία οι γενετικοί κίνδυνοι σε ό,τι αφορά τις κακές επιδόσεις και το άγχος συνεργάζονται με το περιβάλλον, οδηγώντας σε άγχος συγκεκριμένα για τα μαθηματικά. Πριν την συγκεκριμένη μελέτη, οι ερευνητές δεν ήταν βέβαιοι για την επίδραση των γενετικών παραγόντων στην διαμόρφωση του άγχους που νιώθουν κάποιοι άνθρωποι όταν πρέπει να κάνουν έναν μαθηματικό υπολογισμό.

Οι καθηγητές λοιπόν, οφείλουν να δείχνουν επιείκεια στους μαθητές που δεν “πιάνουν” τα μαθηματικά και να μην προτρέχουν να βγάλουν “ταμπέλες” τεμπελιάς. Πηγαίνοντας πίσω στην διαδικασία της έρευνας, προκειμένου να επαληθεύσουν την θέση στην οποία κατέληξαν, οι ειδικοί εξέτασαν δίδυμα αδέρφια προκειμένου να ανακαλύψουν τα επίπεδα άγχους στα οποία έφταναν κάθε φορά που διάβαζαν μαθηματικά.

Στα πλαίσια μίας μακροχρόνιας μελέτης, εξετάστηκαν 216 ταυτόσημα δίδυμα και 298 ετεροζυγωτικά δίδυμα του ιδίου φύλου ως προς την ικανότητα επίλυσης μαθηματικών προβλημάτων, την κατανόηση της θεωρίας, αλλά και το γενικότερο άγχος τους.. Ενώ τα παιδιά συμπεριλαμβάνονταν στη μελέτη όταν ήταν στην πρώτη τάξη του δημοτικού ή το νηπιαγωγείο, οι επισκέψεις που γίνονταν από τους ειδικούς, πραγματοποιούνταν σε διαφορετικές ηλικίες, από τις οποίες οι δύο τελευταίες έγιναν σε δίδυμους που ήταν εννέα και 15 ετών.

Οι διαφορετικές μετρήσεις στα ομοζυγωτικά και τα ετεροζυγωτικά δίδυμα συνέβαλαν στην εύρεση των βασικότερων παραγόντων που επηρεάζουν τις μαθηματικές μας επιδόσεις. Όπως διαπιστώθηκε, περιβάλλον μαζί με γονίδια είναι τελικά οι κυριότεροι αντίπαλοι ενός ατόμου που πολύ θα ήθελε να αποκαλέσει τον εαυτό του μαθηματικό μυαλό...

Πανελλήνιες είναι αυτές...

»


Κάθε χρόνο, την περίοδο των πανελληνίων εξετάσεων, μου έρχονται στο μυαλό οι εικόνες από τη δική μου, αντίστοιχη περίοδο. Στα μέσα της δεκαετίας του ’00, όταν ακόμα δεν ξέραμε για πού να το βάλουμε και που θα μας βγάλει. Φεύγαμε από τη σίγουρη ρουτίνα του σχολείου και θέλαμε να ανοίξουμε τα φτερά μας για άλλους τόπους κι άλλα μέρη. Όσοι θέλαμε Πανεπιστήμιο, κι ήμασταν σχεδόν όλοι τότε, έπρεπε να περάσουμε από την κρησάρα των πανελληνίων εξετάσεων. Εννιά μαθήματα, εννιά ζαριές για την υπόλοιπη ζωή μας. Θυμάμαι σαν τώρα, ακόμα και τα θέματα που μας είχαν πέσει εκείνη την χρονιά. Κάποια πράγματα καρφώνονται στον σκληρό μας δίσκο και δεν φεύγουν ούτε μετά από δέκα format…

Επτά η ώρα το πρωί έπρεπε να ήμασταν στο σχολείο. Για τις έξι ή ώρα το πρωί ρύθμιζα το ξυπνητήρι που δεν κουδούνιζε όμως ποτέ. Το προλάβαινε το εσωτερικό μου ξυπνητήρι που λόγω άγχους έμπαινε από την προηγούμενη σε λειτουργία. Λόγω αθλητισμού, είχα κάπως προπονηθεί στην διαχείριση του άγχους. Ήξερα ότι «το άγχος είναι μέχρι ο διαιτητής να κάνει το τζάμπολ», δηλαδή, μέχρι την ώρα που θα ξεκινάγαμε τη διαδικασία. «Το λίγο άγχος κάνει καλό, το πολύ βλάπτει» μου έλεγε ένας παλιός προπονητής. Την μεζούρα όμως να το μετράω ξέχασε να μου τη δώσει..

Φτάνοντας στο σχολείο έβλεπες παντού απλανή βλέμματα και σφιγμένα χαμόγελα. Λίγη αμήχανη κουβεντούλα κι επιβεβαίωση των λύσεων διαφόρων ασκήσεων για να ξορκίσουμε την ανασφάλεια. Οι συνήθως κεφάτοι είχαν σοβαρέψει κι οι σοβαροί είχαν πετρώσει. Το χέρι κάθε τόσο ταξίδευε νευρικά στην κωλότσεπη για να βεβαιωθεί ότι η ταυτότητα ήταν στη θέση της. Τα μπουκαλάκια με το νερό ήταν απαραίτητο αξεσουάρ, αν και αρκετοί είχαν ήδη πιει το περιεχόμενό τους από αμηχανία. Κάποια στιγμή κτύπαγε το κουδούνι κι ανεβαίναμε όλοι στις τάξεις σιωπηλοί. Αν τέντωνες τα αυτιά σου, θα άκουγες τα δυνατά χτυποκάρδια δεκάδων παιδιών που πήγαιναν σε μια μάχη για το αύριο τους. Την πρώτη σημαντική της ζωή τους.

Φαντάζομαι παρόμοιες θα είναι οι καταστάσεις και σήμερα, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Έχουμε καταφέρει να αναδείξουμε τις πανελλήνιες εξετάσεις ως τον ήλιο γύρω από τον οποίο κινείται το σύστημα της δευτεροβάθμιας μας εκπαίδευσης. Και μάλιστα σε χειρότερο βαθμό απ’ ότι πριν από 25 χρόνια. Οι τάξεις της τρίτης λυκείου πλέον αδειάζουν μετά το Πάσχα για να μείνουν απερίσπαστοι οι μαθητές στην προετοιμασία τους για τις πανελλήνιες. Αν δεν αφουγκραζόμαστε αυτές τις κενές τάξεις που «φωνάζουν» παραπονεμένες, αν δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το σύστημα αυτό έχει χρεοκοπήσει, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

Πολλά από τα παιδιά που θα παλέψουν στις πανελλήνιες, θα βρουν τελικά την πόρτα που θα κτυπήσουν κλειστή. Όμως, κάθε πόρτα που βρίσκουμε κλειστή είναι μια ευκαιρία να διαβούμε άλλες πόρτες. Πόρτες στις οποίες αλλιώς δεν θα μπαίναμε και που μπορεί να αποδειχθεί ότι τελικά οδηγούν σε καλύτερους δρόμους. Πιστέψτε με! Στα 18 χρόνια δεν συναντάμε την μόνη πόρτα της ζωής μας, αλλά την πρώτη. Και πάντα θα υπάρχουν πόρτες που είναι μεγάλες, φρεσκολουστραρισμένες και μεγαλοπρεπείς αλλά διαβαίνοντάς τες θα βρείτε πολύ μούχλα μέσα, ενώ αντίθετα άλλες είναι μικρές, γδαρμένες και ταπεινές, αλλά στα ενδότερά τους κρύβουν θησαυρούς.

Και πείτε να το ξέρουν σε όσους δίνουν πανελλήνιες ή άλλες εξετάσεις αυτήν την εποχή, ότι το άγχος που έχουν είναι απόλυτο φυσιολογικό και καλά θα κάνουν να συμφιλιωθούν μαζί του. Είναι το αναπόφευκτο τίμημα που θα πρέπει να πληρώνουν πάντα, σε όλη τους τη ζωή, όταν αποφασίζουν να ξεπεράσουν λίγο τον εαυτό τους. Και να μη το φοβούνται, το άγχος θα φύγει όταν θα «πέσει η μπάλα στο παρκέ, όταν πιάσουν δηλαδή το στυλό κι αρχίσουν να γράφουν τις απαντήσεις για το «Ζήτημα 1ο»…

Μαθηματικοί ισχυρίζονται ότι βρήκαν την εξίσωση του έρωτα

Υπάρχει άραγε κάποια φόρμουλα για την αιώνια αγάπη;Σε ό,τι αφορά τουλάχιστον το πρώτο ραντεβού υπάρχει ένας βασικός κανόνας (δείπνο υπό το φως των κεριών + φιλιά = τηλεφώνημα την επόμενη μέρα) -αν και αυτός μπορεί να διαφοροποιείται ανάλογα με τα γούστα του καθενός.
Κι όμως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν βιώσει ρομαντικές σχέσεις, στις οποίες όλα έδειχναν να είναι τέλεια… αλλά για κάποιο λόγο δεν οδήγησαν στην αιώνια αγάπη.Η αγάπη και ο έρωτας ξεκινούν με τέτοιο ενθουσιασμό και οικειότητα, που είναι δύσκολο να «κατασκευάσει» κανείς και παράλληλα πολύ κουραστικό να διατηρήσει.Μπορούν άραγε κανείς να προβλέψει πού, πότε ή για πόσο καιρό θα διαρκέσει η επίδραση που έχουν τα βέλη του Έρωτα;
Μαθηματικοί ισχυρίζονται ότι έχουν βρει τη φόρμουλα (μαθηματικό τύπο) που προβλέπει πόσο θα διαρκέσει η αγάπη.
Μια έρευνα που έγινε για λογαριασμό του MSN, αποκαλύπτει ότι η εξίσωση της αγάπης όντως υπάρχει και καθορίζει τα «κύρια συστατικά» που πρέπει να έχει μια σχέση για να είναι επιτυχής και να διαρκέσει πολύ.

Οι μαθηματικοί ισχυρίζονται ότι ο παρακάτω μαθηματικός τύπος:

L = 8 + 0.5Y - 0.2P + 0.9Hm + 0.3Mf + J - 0.3G - 0.5(Sm - Sf)2 + I + 1.5C

…μπορεί να καθορίσει πόσο καιρό αναμένεται να διαρκέσει μια πιθανή ή ήδη υπάρχουσα σχέση.

Εξήγηση συμβόλων:

L: Η προβλεπόμενη διάρκεια της σχέσης σε έτη.

Y: Ο αριθμός των χρόνων οι δύο σύντροφοι γνώριζαν ο ένας τον άλλον, προτού η σχέση τους γίνει σοβαρή.

P: Ο συνολικός αριθμός των προηγούμενων σεξουαλικών συντρόφων και των δύο.

Hm: Η σημασία που ο άντρας δίνει στην ειλικρίνεια μέσα στη σχέση.

Mf : Η σημασία που η γυναίκα δίνει στα χρήματα μέσα στη σχέση.

J: Η σημασία (συνολικά και για τους δύο) που και οι δύο δίνουν στο χιούμορ.

G: Η σημασία (συνολικά και για τους δύο) που και οι δύο δίνουν στην εξωτερική εμφάνιση.

Sm και Sf = Η σημασία που δίνουν ο άντρας και η γυναίκα στο σεξ.

I = Η σημασία που δίνουν (συνολικά και για τους δύο) οι δύο σύντροφοι στο να έχουν καλά πεθερικά.

C= Η σημασία που δίνουν (συνολικά και για τους δύο) οι δύο σύντροφοι στα παιδιά

Γράμμα σε ένα μαθητή που θα αποτύχει στις Πανελλαδικές

Το χειρότερο, όταν θα βγουν τα αποτελέσματα, δεν θα είναι η προσωπική, η δική σου τσαντίλα. Εσύ, που έγραψες άλλα αντ’ άλλων στα μαθηματικά, ξέρεις περίπου τι να περιμένεις. Το χειρότερο θα ’ναι η απογοήτευση των γονιών σου. Το ελαφρώς αφ’ υψηλού βλέμμα του πατέρα σου - εκείνος, βλέπεις, είχε πετύχει με την πρώτη το 1980 στην ΑΣΟΕΕ κι ας μεγάλωσε στο χωριό, και ας μάζευε ελιές αντί να κάνει φροντιστήριο. Το παρηγορητικό χάδι της μάνας σου και οι κουβέντες της με συγγενείς και φίλους: «Το παιδί είχε μιαν ατυχία… Ναι, εννοείται πως θα ξαναδώσει…». Και η κολλητή της μάνας σου να ρωτάει -μες στην αδιακρισία- μήπως τυχόν είχες περίοδο εκείνη τη μοιραία μέρα και οι πόνοι δεν σε άφησαν να συγκεντρωθείς ή μήπως είχες πονοκεφάλους.

Το χειρότερο θα είναι οι νοεροί τους υπολογισμοί πόσα ξοδέψανε σε ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια και πόσα έχουν να πληρώνουν ακόμα. Και η πίκρα τους με τον φιλόλογο που τους είχε διαβεβαιώσει πως θα πετύχαινες, ο κόσμος να χαλάσει. Νιώθουν -κι ας μην το ομολογούν ούτε στους εαυτούς τους- σαν να ποντάρανε σε λάθος άλογο. Τα ρίχνουν στον προπονητή, τα ρίχνουνε στο στάβλο -δηλαδή στο σχολείο- τα ρίχνουν παντού.Τα ρίχνουνε σε εκείνους κι εν τέλει σε εσένα…Αλήθεια, όταν η πλειοψηφία των μαθητών γράφει κάτω από τη βάση στις ενδοσχολικές εξετάσεις, το σχολείο αυτό έχει λόγο ύπαρξης; Το σύστημα αυτό έχει λόγο ύπαρξης; Οι εκπαιδευτικοί αυτοί έχουν λόγο ύπαρξης;

Το να αποτύχεις στις πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι δα και θάνατος. Το να πείσεις έναν αποτυχόντα των πανελληνίων για αυτό, είναι τρομερά δύσκολη υπόθεση.Πώς να τους εξηγήσεις ότι και καθαρόαιμο του ιπποδρόμου να ήσουν, οι Πανελλαδικές δεν μοιάζουν με κανονική κούρσα; Έχουν τόσο παράλογους κανόνες, ώστε το μόνο που μετράει ουσιαστικά είναι να φοράς χοντρές παρωπίδες, να βάζεις το κεφάλι κάτω και να τρέχεις δίχως να σκέφτεσαι τίποτα απολύτως. Στο μάθημα της Ιστορίας, φερ’ ειπείν, οφείλεις να αποστηθίσεις καμιά τριακοσαριά σελίδες, με τα «και» και με τα κόμματα τους, ώστε το γραπτό που θα παραδώσεις να μοιάζει με φωτοτυπία του διδακτικού βιβλίου. Στην Έκθεση, πρέπει να μάθεις να υποστηρίζεις τις πιο ανόητες απόψεις, ότι το διαδίκτυο απομονώνει δήθεν τους ανθρώπους, πως τα παιδιά νιώθουν βαριά στους ώμους τους την ευθύνη για τη σωτηρία του περιβάλλοντος… Πού τους κατέβηκαν όλα ετούτα του Υπουργείου Παιδείας και των καθηγητών; Στα μαθηματικά,νομίζουν ότι διαγωνίζονται μαθητές-σαίνια και αναζητούν τους νέους Βοlzano kai Roll.

Και τώρα που τα σκάτωσες στις εξετάσεις; Που τον Σεπτέμβριο ο γιος των κουμπάρων θα μετακομίσει στην Ξάνθη -έκτος, παρακαλώ, επιτυχών στο Πολυτεχνείο!- και η κόρη των Αλβανών του ισογείου θα γραφτεί, άκουσον άκουσον, στην Παιδαγωγική; Εσύ, μικρέ μου αποτυχία, τι σκοπεύεις να κάνεις; Να πας στο παρακατιανό ΤΕΙ που σε έριξε η κακιά ώρα και δεν (θες να) θυμάσαι ούτε καν το όνομά του; Όχι ασφαλώς! Θα στρώσεις κάτω κώλο και θα ξαναδοκιμάσεις! Τον Μάιο του 2017, θα βγάλεις από πάνω σου το στίγμα. Θα απαλλάξεις τους καλούς γονείς σου από το μαράζι. Σε λίγα χρόνια δε, όταν θα αριστεύεις στη Σχολή και θα ετοιμάζεσαι για μεταπτυχιακά, κανείς δεν θα θυμάται πως είχες μπει με τη δεύτερη.

Τόσο καλά… Έλα όμως που και μόνο η θέα των σχολικών βιβλίων σού φέρνει πλέον αναγούλα;Και έχεις από πάνω κι εκείνους που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν νόημα όλα αυτά καθότι η ανεργία των νέων -και ειδικά των πτυχιούχων- καλπάζει. Θέλεις τη γνώμη μου; Μην τους ακούς! Μοναδικός λόγος να δώσεις δεύτερη φορά, στο καπάκι, Πανελλαδικές είναι να λαχταράς να μπεις σε μια συγκεκριμένη σχολή. Να ονειρεύεσαι μέσα από την καρδιά σου να γίνεις αρχιτέκτονας ή δικηγόρος ή οπτικός. Άμα κάτι τέτοιο δεν σου συμβαίνει, τότε απλώς χαλάρωσε. Εάν κατά βάθος θα ’θελες να φτιάχνεις μαλλιά ή νύχια ή ακόμα και κοκτέiλ πίσω απ’ τον πάγκο ενός μπαρ, ακολούθησε την κλίση σου. Χίλιες φορές μία ευτυχισμένη -και άρα επιτυχημένη- κομμώτρια, παρά ένας γιατρός με το στανιό.

Σε πολλές χώρες του λεγόμενου «ανεπτυγμένου κόσμου», σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία, θεωρείται αυτονόητο σχεδόν πως τα παιδιά -τελειώνοντας το σχολείο- θα πάρουν έναν χρόνο off, για να ταξιδέψουν, για να απασχοληθούν από εδώ κι από εκεί, για να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει γύρω τους και μέσα τους. Μονάχα στην Ελλάδα τα ταξίδια θεωρούνται αναψυχή πολυτελείας και οι ευκαιριακές δουλειές παρηγοριά -και ταπείνωση παράλληλα- για τον άνεργο.

Μια αποτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις απέχει -στο ορκίζομαι- έτη φωτός από τις δυσκολίες που σου είναι, που είναι σε όλους μας, γραφτές. Κράτα λοιπόν το κέφι σου, φίλα το σαν τα μάτια σου! Μην το ανταλλάξεις με καμία -ενήλικη δήθεν- σοβαρότητα.Υπάρχει μόνο μία επιτυχία: να ζήσεις τη ζωή σου έτσι όπως θέλεις εσύ.

ΣΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΜΟΥ...

Όλα τα καθεστωτικά ξεπουλημένα σκυλιά των ΜΜΕ επιτίθενται με λύσσα στους εκπαιδευτικούς και μιλάνε για το δικαίωμα των παιδιών να πάνε σχολείο,να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε πανεπιστήμια που μοιράζουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρυσμα και να οδηγηθούν στην ανεργία ή στην σκλαβιά.Και όλοι μιλούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις -σαν οι εξετάσεις να είναι ο προορισμός της εκπαίδευσης και όχι η μόρφωση-, και κανείς δεν λέει πως όλο το σύστημα της εκπαίδευσης είναι εντελώς άχρηστο , αφού κατάφεραν να μετατρέψουν τους δασκάλους σε υπαλληλάκους και τους μαθητές σε ζόμπι.

Για ποια νεολαία παλεύουν όλοι αυτοί οι αξιωματούχοι; Για την νεολαία που βάζουν να δουλεύει 490 Ε αδυνατώντας να βρουν λύση που να μην θίγει το βαθύ κατεστημένο που οι ίδιοι εξυπηρετούν σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο; Για την νεολαία που κάτω από 24 ετών η ανεργία αγγίζει το 65%; Για την νεολαία που στέλνουν στα ΤΕΙ της ανεργίας στα κοινωνικά αυτά παρκινγκ της παρακμής της υποχρηματοδότησης και της εμπορίας κίβδηλων ονείρων και διαιώνισης της ταξικότητας; Για την νεολαία των λιπόθυμων παιδιών στα δημοτικά σχολεία; Για την νεολαία των ανέργων γονέων; Για την νεολαία που τα ποσοστά της οποίας ενταχθούν σε καθηγητικές σχολές δεν θα κατάφερουν ποτέ να εργασθούν αφού ο κλάδος θα κλείσει και θα γεράσει τόσο πολύ που η μούχλα πέρα από της αίθουσες θα τσακίσει ολοένα τα μυαλά των εμπλεκομένων και τον ευρύτερο κοινωνικό ιστό; Για ποια ακριβώς νεολαία παλεύουν και ποιοι; Αυτοί που έπλασαν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν εμπιστεύονται και στέλνουν τα παιδιά τους στα ξένα πανεπιστήμια


Κι αντί μια ολόκληρη κοινωνία να είναι στα κάγκελα και να στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών με τους οποίους τα παιδιά τους περνάνε περισσότερο χρόνο απ’ ότι με τους ίδιους -και, άρα, είναι προς το συμφέρον σου, αυτοί οι άνθρωποι να ζουν αξιοπρεπώς-, ακούς να αναπαράγονται σχεδόν από όλους οι απίστευτες μαλακίες των ξεπουλημένων τηλεδημοσιογράφων για τις λίγες ώρες που δουλεύουν οι καθηγητές, λες και δεν πήγαμε όλοι στο σχολείο και δεν ξέρουμε από τη δική μας εμπειρία πως δάσκαλοι και καθηγητές δεν έχουν μόνο τις ώρες διδασκαλίας αλλά ένα σωρό άλλες εργασίες και υποχρεώσεις μέσα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι τους.


Και αυτοί που είναι άνεργοι είναι έξαλλοι με τους καθηγητές που τολμούν να απεργήσουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ κι αυτοί που έχουν ακόμα δουλειά είναι επίσης έξαλλοι που οι καθηγητές τολμούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά δεν πειράζει, αφού, όταν θα είναι όλοι άνεργοι, δεν θα απεργεί κανείς και θα είναι όλοι οι Έλληνες ευχαριστημένοι.

Αλλά εγώ, που στη ζωή μου, εκτός από τους γονείς μου, δεν αγάπησα κανέναν όσο αγάπησα πέντε έξι Δασκάλους που με ξεστράβωσαν και μου άνοιξαν πόρτες και παράθυρα και προσπάθησαν να με πείσουν πως έχω κι εγώ κάποια αξία σε αυτή τη ζωή -και θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων γι’ αυτό- έχω να σου πω πως, όταν σε έκαναν να πιστέψεις πως ένας Δάσκαλος είναι ένας ξεφτίλας και ένας τίποτα μπροστά στους οικονομικούς νταβατζήδες, τους Πρετεντέρηδες, τα ξέκωλα και τα λαμόγια που έχουν κατακλύσει τον τόπο, τελείωσες σαν άνθρωπος.

Οπότε, ζήσε τώρα μέσα στη σκλαβιά και στον βούρκο, και ρίξε εκεί και τα παιδιά σου που τόσο πολύ τα αγαπάς...

Οι μαμάδες των παραισθήσεων... Όταν η μαμά «καθαρίζει» για τους βαθμούς...

Μαθητής, που κινείται στα όρια της επάρκειας για να παρακολουθήσει Γενικό Λύκειο, παίρνει βαθμούς μεταξύ 15 και 19 , σε όλα τα μαθήματα. Η μαμά του επισκέπτεται συχνά το σχολείο, "πρήζει" τους καθηγητές κι αυτοί για να μη μπλέξουν περισσότερο, βάζουν ό τι θέλει ο «πελάτης».... Προσοχή! Το σχολείο δεν είναι ιδιωτικό. Δημόσιο είναι! Έτσι, όλοι μένουν ευχαριστημένοι και πιο πολύ η μαμά που κάνει όνειρα για πανεπιστήμια και μεγαλεία! Να λοιπόν, από που ξεκινάει το μεγάλο παραμύθι. Πάντα βρίσκεται κάποιος να κρύψει την αλήθεια. Πάντα κάποιος θα πουλήσει "φαντασιακή" προστασία για να μη βρει το μπελά του. Να γιατί εκλιπαρούν όλοι για λίγο ψέμα, μια όμορφη ιστορία κι ας είναι φανταστική, μια υπόσχεση κι ας μη γίνει πραγματικότητα. Να γιατί το πολιτικό σύστημα γέμισε «θαυματοποιούς». Μια ολόκληρη χώρα ζει μέσα στο ψέμα και εμπορεύεται τις «παραισθήσεις της».
Η αρχή της δίκαιης και ειλικρινούς αξιολόγησης δυστυχώς, δεν λειτουργεί όσο θα έπρεπε στα ελληνικά σχολεία. Όπως και στην υπόλοιπη κοινωνία, έτσι κι εδώ, τα εμπλεκόμενα μέρη, δάσκαλος, γονέας, μαθητής δεν θέλουν ή δε μπορούν να συμμετάσχουν, επί ίσοις όροις, στη δίκαιη διαδικασία. Οι λόγοι είναι πολιτικοί και κοινωνικοί. Από τη μία, υφέρπει ένας «πολιτικός» λαικισμός που θέλει το μαθητή να εμφανίζεται πάντα αδικούμενος, από την εξουσία του καθηγητή. Από την άλλη το σύμπλεγμα των κοινωνικών συγκρίσεων καταδυναστεύει την οικογένεια που εκλαμβάνει την ικανότητα ως «δώρο» που χαρίζει ένας άλλος παράγοντας και όχι ως κατάκτηση του εαυτού μας. Είναι σαφές ότι τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας των γονέων, οδηγούν στη αδυναμία του νέου ανθρώπου να κατανοήσει τις δυνάμεις του και να φτάσει στην αυτογνωσία. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι δεν υπάρχει πιο «σίγουρος» δρόμος για να γίνεις δυστυχισμένος στη ζωή σου, κάνοντας πάντα λάθος επιλογές.

Αν συνειδητοποιήσουμε τις επιπτώσεις αυτής της κατάστασης στην ανωριμότητα των Ελλήνων, θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε και το σύστημα αξιολόγησης στα σχολεία. Πρώτον, ο μαθητής πρέπει να αποκτήσει τον προσωπικό του ηλεκτρονικό φάκελο αξιολόγησης από την Α΄Δημοτικού έως την Γ΄Λυκείου. Σχόλια και βαθμολογίες θα εμπλουτίζουν την εικόνα του, από τους δασκάλους του, ανά έτος, χωρίς να ξέρουν τις επιδόσεις της προηγούμενης χρονιάς. Δεύτερον, ανά τρεις μήνες, μπορούν να διενεργούνται εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα και τα γραπτά να βαθμολογούνται από καθηγητές άλλου σχολείου. Για την ευκολία της διαδικασίας, υπάρχει η δυνατότητα της ηλεκτρονικής εξέτασης με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής. Τρίτον, επιβάλλεται η αποσύνδεση της μεσης εκπαίδευσης από την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Τελευταίο και σημαντικότερο, είναι ο διαχωρισμός των μαθητών με εξετάσεις, σε Γενικό Λύκειο και ΕΠΑΛ. Θα διενεργούνται δύο φορές στην Γ΄ Γυμνασίου, σε πανελλαδικό επίπεδο, στέλνοντας το 70% των μαθητών στα οργανωμένα...επαγγελματικά Λύκεια, για να προετοιμαστούν για μία «αληθινή» επαγγελματική ζωή. Από την Α΄Γυμνασίου , βέβαια, θα πρέπει να ξεκινήσει ένας σωστός επαγγελματικός προσανατολισμός.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ασφαλώς και τόσο πρωτότυπες επινοήσεις. Εφαρμόζονται εδώ και χρόνια, σε πολλές πολιτισμένες χώρες του κόσμου. Απλά εμείς, «φτιαχνόμαστε» με τις ίντριγκες, τα παραμύθια και τη «δραματοποίηση» της ζωής μας, απ΄όπου κι αν προέρχεται.
Αυτό το παιχνίδι της απόρριψης του ορθολογισμού πρέπει να σταματήσει. Η «συναισθηματοκρατία» , η αναξιοκρατία και ο λαικισμός είναι αρρώστιες που τρώνε λίγο λίγο, τη συνείδηση του νεοέλληνα. Μπορεί να είμαστε λαός που έκανε το «μύθο» πολιτισμό αλλά ζούμε πλέον, σ΄έναν κόσμο που η δύναμη του ανθρώπου είναι η λογική και η εσωτερική αλήθεια. Γι΄αυτό το λόγο έχει χρέος το σχολείο να καλλιεργεί συνειδήσεις και όχι να προετοιμάζει φαντασιόπληκτους «φοβιτσιάρηδες» ή «τυχοδιώκτες». Αυτοί είναι που αργότερα δεν θα ανέχονται την αλήθεια και θα «γουστάρουν» το ψέμα από τη γυναίκα τους, τον εργοδότη τους, τους φίλους τους και βέβαια, τους πολιτικούς.

Έχω βαρεθεί να βλέπω μίζερους «αδυνάτους» , επαίτες μιας οποιασδήποτε «ντόπας», να συναγωνίζονται ποιος θα εισπράξει πρώτος το καλύτερο ψέμα. Και δεν είναι μόνο, στις αξιολογήσεις, είναι παντού. Στα πανεπιστήμια, στις ερωτικές σχέσεις, στο δημόσιο λόγο, ακόμα και στην εσωτερική ζωή, οι νεοέλληνες ζουν σ΄ένα «παράλληλο σύμπαν» μιας ψυχεδελικής ευτυχίας. Κάποιοι που ξέρουν τον εαυτό τους βιώνουν δυναμικά την πραγματικότητα αλλά οι περισσότεροι εγκλωβίζονται στις φοβίες τους. Υποθέτω ότι το σχολείο και οι «παραισθήσεις» των μαμάδων τους θα έχουν παίξει το ρόλο τους. Και σκέφτομαι πάντα τα λόγια του Nietzche : «Η πλάνη δεν είναι τύφλωση, ανανδρία είναι».

Στα τεχνικά Λύκεια!!!

Ο Καποδίστριας ήταν ο πρώτος άνθρωπος που προσπάθησε να βάλει τις βάσεις της νεοελληνικής παιδείας, ξεκινώντας από την τεχνική εκπαίδευση. Γρήγορα, όμως, κατηγορήθηκε ως «φωτοσβέστης» από τη γνωστή νομενκλατούρα της εποχής που εμφορούνταν από τα ιδανικά της «φαναριώτικης παιδείας». Τελικά, όλοι ξέρουμε πού κατέληξε κι αυτός και οι ιδέες του…

Πέρασαν δύο αιώνες από τότε και ακόμα το παλεύουμε… Ο Φίλιππος αναγκάζεται να πάει σε ιδιωτική σχολή να γίνει μάγειρας και το σχολείο θα το τελειώσει σε νυχτερινό. Ο Κώστας περιμένει υπομονετικά να περάσουν τα τρία βαρετά χρόνια του Λυκείου να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του και η Νεφέλη, ήδη, βοηθάει στο μικρό ξενοδοχείο της οικογένειας, διαβάζοντας περιστασιακά, ίσα-ίσα να μη μείνει στην ίδια τάξη.

Αυτές οι τρεις περιπτώσεις είναι και οι πιο αισιόδοξες γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μέτριων μαθητών δεν έχει καν προοπτική μετά το σχολείο. Απλά, σέρνονται πίσω από ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης, στο Γενικό Λύκειο, για το οποίο αδιαφορούν εντελώς. Στην πραγματικότητα, δεν καταφέρνει να τους προσφέρει ούτε γενική μόρφωση ούτε εξειδίκευση, σε κάποια ειδικότητα που έχουν ταλέντο.

Στην Ελλάδα, το ποσοστό των μαθητών που παρακολουθούν τα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ δεν ξεπερνά το 25%. Αντίθετα, στη Γερμανία, Τσεχία, Αυστρία και Ελβετία, αγγίζει το 70%. Στην Ελλάδα η ανεργία καλπάζει, ενώ αυτές οι τέσσερις χώρες έχουν τα μικρότερα ποσοστά στην Ευρώπη.

Δυστυχώς, η παραπάνω διαπίστωση είναι δραματική για το μέλλον μιας χώρας που ελπίζει στην αλλαγή του κλίματος στην οικονομία. Από ποιους περιμένουμε να δουλέψουν στην πρωτογενή οικονομία, σε ποιοτικές υπηρεσίες, σε νέες υποδομές;

To ζήτημα έπρεπε να ταρακουνήσει το υπουργείο. Χρόνια τώρα οι υπεύθυνοι αδιαφορούν υποκριτικά για την κατάσταση και στα δύο Λύκεια. Στο Γενικό, το 60% των μαθητών δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν. Από την άλλη, στα τεχνικά, επικρατεί ένα ανοργάνωτο, παραβατικό περιβάλλον, που αποτρέπει τους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους. Έτσι, λοιπόν, έχουμε τη «σουρεαλιστική» εικόνα, όπου οι μαθητές περνούν αδιάφοροι, χιλιάδες ώρες της ζωής τους, για να επιλέξουν στο τέλος έναν δρόμο χωρίς ειδίκευση, χωρίς ενδιαφέρον και χωρίς σταθερή προοπτική.

Γέμισε η Ελλάδα από «γελασμένους» ανθρώπους που έζησαν την εφηβεία τους μέσα στη βαρεμάρα και τις ψεύτικες υποσχέσεις, για μια θέση ανώτερου υπαλλήλου με γραφείο και χαρτοφύλακα… «Τσίμπησαν» όλοι στο μότο των καθηγητών «είναι έξυπνος αλλά δεν διαβάζει…»! Τι να διαβάσει; Δεν είναι φτιαγμένος γι' αυτά που του ζητάνε… Αλλού είναι ικανός και τον αναγκάζουμε να μάθει το «λύω» και τους «μιγαδικούς»! Κι όταν δεν μπορεί, τον απορρίπτουμε ως ανεπαρκή…

O υπουργός πρέπει να τρέξει την καινούρια πρόταση για το τεχνικό σχολείο, άμεσα. Θεωρώ πως είναι απαραίτητες οι εξετάσεις για το Γυμνάσιο αλλά και για το Λύκειο. Οι πρώτες ας είναι πολύ επιεικείς γιατί οι ηλικίες είναι μικρές αλλά για το Λύκειο πρέπει να είναι πολύ αυστηρές, ώστε να γίνεται σωστά ο διαχωρισμός. Παράλληλα, είναι απαραίτητος ένας οργανωμένος επαγγελματικός προσανατολισμός.

Το τεχνικό σχολείο πρέπει να εξελιχθεί σταδιακά, στον σημαντικότερο εκπαιδευτικό θεσμό. Χρειάζονται εργαστήρια, εξειδικευμένοι καθηγητές που θα συντονίζουν τα προγράμματα και οπωσδήποτε πειθαρχία και στόχευση. Το σημαντικότερο όμως, είναι το άνοιγμα στην αγορά εργασίας και τα συνδεδεμένα πανεπιστήμια. Είναι πολύ χρήσιμο να συμμετέχουν στα εργαστήρια, επαγγελματίες της περιοχής που θα είναι ενταγμένοι στο project του διευθυντή. Καθόλου κακό δεν θα ήταν να βρεθούν και χορηγοί που θα ενισχύουν τη λειτουργία του σχολείου. Γιατί η ειδικότητα του ηλεκτρονικού δεν μπορεί να υποστηριχθεί οικονομικά από μια μεγάλη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας; Ακόμα, η ίδρυση πρότυπων τεχνικών σχολείων θα έδινε τεράστια ώθηση στην παραγωγή ταλέντων σε ό,τι έχει σχέση με καινοτομίες και νέες τεχνολογίες.

Όσο για τις περιθωριακές περιπτώσεις, είναι κοινωνική ανάγκη το ζήτημα να απασχολήσει ειδικούς, με σκοπό την ένταξή τους σε συλλογικό περιβάλλον.

Πρέπει να σπάσουμε τη φούσκα των ψευδαισθήσεων και να προσγειωθούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε όλοι δουλειές γραφείων, ούτε να διοικούμε τους άλλους. Κάποιοι από μας, οι περισσότεροι μάλλον, πρέπει να γίνουμε χειρώνακτες και να χτίσουμε πάνω σ΄αυτό, την οποιαδήποτε θεωρητική μας κατάρτιση. Μέχρι τώρα η ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος έπαιξε θέατρο μαζί μας και μας κορόιδεψε. Γι' αυτό χάσαμε την αίσθηση της πραγματικότητας και τον προσανατολισμό μας. Γι' αυτό ανοίγουμε μαγαζιά και τα κλείνουμε χρεωμένοι. Γι' αυτό δηλητηριάζουμε τη γη, πεθαίνοντας από καρκίνο και παρακαλώντας για επιδοτήσεις. Γι' αυτό βολοδέρνουμε σαν «ευκατάστατοι» προλετάριοι πίσω από επίδοξους σωτήρες. Είναι καιρός πια η πολιτική εξουσία να καταλάβει πως είναι καλύτερο να διοικεί συλλογικότητες που παράγουν, παρά «ψωνισμένους» αρχοντοχωριάτες, που έχουν συνεχώς το χέρι απλωμένο, επειδή «σιχαίνονται» να πιάσουν το κατσαβίδι…

Στα λύκεια ετοιμάζουν την γενιά των αμόρφωτων ...

Οι μεταρρυθμίσεις-πυροτεχνήματα των τόσων και τόσων Υπουργών Παιδείας, με τους τόσους και τόσους ειδικούς συμβούλους τους σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά θέματα και με τους τόσους και τόσους αναθεωρητές και ειδήμονες οδήγησαν τα Σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και άρα όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα σε ζοφερή κατάσταση η οποία ανάγλυφα αποτυπώνεται στον παρακάτω έλεγχο ενός «υποθετικού» (;;;) μαθητή της Α΄ Λυκείου...





Ο μαθητής αυτός, που από τις 11 γραπτές εξετάσεις στις οποίες κλήθηκε να συμμετάσχει στις 8 ή δεν προσήλθε ή ήρθε και έγραψε για μηδέν, προάγεται με γενικό βαθμό 9,5 !!!!!

Ο παραπάνω έλεγχος επίδοσης αποτελεί τη «χειρότερη» προφορική βαθμολογία για μαθητή της Α΄ Λυκείου, εκτός ελαχίστων δακτυλοδεικτούμενων «ειδικών» περιπτώσεων σε όλη την Ελλάδα.
Ο λόγος είναι προφανής.

• Ελάχιστοι καθηγητές (έως κανένας) βάζουν σε μαθητή προφορικά κάτω από 8, έστω και αν ο μαθητής αξίζει για 2. Συνήθως οι Καθηγητές βάζουν πάνω από 10.
Η εμπειρία μου δηλαδή ως Δασκάλου σε Ελληνικό Λύκειο, μου λέει ότι τα οχτάρια στην προφορική βαθμολογία του μαθητή είναι τελείως πλασματικά και οφείλονται κυριολεκτικά στην προσπάθεια του Καθηγητή να βοηθήσει και να ενθαρρύνει το μαθητή. Με άλλα λόγια ο μαθητής που προφορικά παίρνει 8, αξίζει για πολύ λιγότερο.
• Η βαθμολογία των Θεολόγων, με μεγάλη πιθανότητα έως βεβαιότητα, κυμαίνεται συνήθως από 18 έως 20.
• Η βαθμολογία των καθηγητών Αγγλικής φιλολογίας, με μεγάλη πιθανότητα έως βεβαιότητα, κυμαίνεται συνήθως από 17 έως 20
Παρατηρήσεις γενικές
1) Καθένα από τα μαθήματα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία (Project) έχει μόνο του την ίδια αξία που έχουν μαζί τρία μαθήματα: η Φυσική, η Χημεία και η Βιολογία.
Καθένα από τα μαθήματα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία (Project) έχει μόνο του την ίδια αξία που έχουν μαζί τρία μαθήματα: τα Αρχαία, η Νεοελληνική Λογοτεχνία και η Νεοελληνική Γλώσσα

Καθένα από τα μαθήματα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία (Project) έχει μόνο του την ίδια αξία που έχουν μαζί δύο μαθήματα: η ʼλγεβρα και η Γεωμετρία.

Αυτό σημαίνει ότι ένα παιδί που ξέρει καλά Αγγλικά ώστε να εξασφαλίσει 20 στην Ξένη Γλώσσα και κάνει καλά το σταυρό του ώστε να εξασφαλίσει 20 στα Θρησκευτικά, δε χρειάζεται να διαβάσει τίποτε άλλο όλη τη χρονιά και δε χρειάζεται να γράψει εξετάσεις σε κανένα άλλο μάθημα. Θα περάσει έτσι κι αλλιώς!!!
Επίσης σημαίνει ότι ένα παιδί που ξέρει μέτρια Αγγλικά ώστε να εξασφαλίσει ένα 16 στην Ξένη Γλώσσα, κάνει μέτρια το σταυρό του ώστε να εξασφαλίσει ένα 17 στα Θρησκευτικά και γράψει 4 στην Ιστορία, δε χρειάζεται να διαβάσει τίποτε άλλο όλη τη χρονιά και δε χρειάζεται να γράψει εξετάσεις σε κανένα άλλο μάθημα. Θα περάσει έτσι κι αλλιώς!!!

Στο project θα πάρουν έτσι κι αλλιώς τουλάχιστον 18. Αλλά και 16 να πάρουν πάλι περνάνε.

2) Ο μαθητής του παραπάνω ελέγχου επίδοσης είναι ουσιαστικά αμόρφωτος και το ίδιο αμόρφωτος θα μείνει στη Β΄ Λυκείου όπου θα επικρατήσει το ίδιο πνεύμα.
Αμόρφωτος θα τελειώσει το Λύκειο και αμόρφωτος θα αποτελέσει μέρος του κοινωνικού μας μωσαϊκού.

3) Ο μαθητής του παραπάνω ελέγχου επίδοσης είναι ουσιαστικά αμόρφωτος και κανείς ΠΟΤΕ δε θα ζητήσει ευθύνες από την Πολιτεία που τον άφησε αμόρφωτο διότι:
• Ο μαθητής «βολεύτηκε», μιας και δεν έμεινε στην ίδια τάξη, ακόμη και χωρίς καμιά απολύτως προσπάθεια. Χωρίς καθόλου μα καθόλου διάβασμα όλη τη χρονιά και χωρίς να πάει να γράψει σε οκτώ βασικότατα μαθήματα (ΜΗΔΕΝ ΣΕ 8 ΓΡΑΠΤΑ) πέρασε την τάξη.
Ο μαθητής αυτός ερχόταν και έφευγε από το Λύκειο μόνο και μόνο για να μη ξεπεράσει το όριο των απουσιών και για να έχουν όλοι στον περίγυρό του την ψευδαίσθηση ότι «πάει Σχολείο».
Αυτός ο μαθητής δεν έμαθε ΤΙΠΟΤΕ γιατί δε χρειάστηκε τίποτε να μάθει για να περάσει τις τάξεις του Λυκείου

Οι γονείς του μαθητή «βολεύτηκαν», γιατί το παιδί τους «δεν έμεινε στην ίδια τάξη»...
Το γεγονός βέβαια ότι το παιδί τους ποτέ δε διάβασε και ότι ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ δεν ξέρει γράμματα δεν τους ανησυχεί καθόλου.
• Οι καθηγητές των Δημόσιων Σχολείων «αποβάλλουν» σιγά σιγά το άγχος της μόρφωσης ανθρώπων και «παραιτούνται» από την προσπάθεια, μιας και βλέπουν την Πολιτεία την οποία υπηρετούν να τους ζητά σχεδόν άμεσα και επιτακτικά αυτό ακριβώς! Να μη μορφώνουν!
Η Πολιτεία «βολεύτηκε», γιατί κανείς δε θα της ζητήσει ευθύνες για τους μηχανισμούς της που παράγουν αμόρφωτους ανθρώπους...
Τελικά όλοι βολεύτηκαν!
Ο παραπάνω μαθητής θα περάσει τις τάξεις χωρίς να έχει διαβάσει καθόλου, χωρίς να έχει «κουραστεί» καθόλου, χωρίς να έχει ασχοληθεί καθόλου με το Σχολείο του...

Ο μαθητής αυτός θα πάρει απολυτήριο Λυκείου ως χάρισμα. Θα το πάρει χωρίς να το δικαιούται...
Και η Ελληνική Πολιτεία,

• που ποτέ δεν είχε μια σοβαρή πρόταση μόρφωσης νέων ανθρώπων (βλέπε τα διαλυμένα δημόσια σχολεία των καταλήψεων, τα αχαρακτήριστα αναλυτικά προγράμματα, τα ανεπαρκέστατα για τις Πανελλαδικές εξετάσεις σχολικά βιβλία κ.λ.π.)
• που ποτέ δεν προσδιόρισε με σαφήνεια τους στόχους των διαφόρων βαθμίδων εκπαίδευσης και ποτέ δεν θεώρησε ως ηθική της υποχρέωση την επίτευξη αυτών των στόχων
• που ποτέ δεν είχε προτάσεις και επαγγελματικές διεξόδους για τα παιδιά της
δε θα λογοδοτήσει σε κανέναν...
Παρατηρήσεις για την κοινωνία των ανθρώπων
Ο παραπάνω έλεγχος επίδοσης με τον οποίο εξασφαλίζεται η προαγωγή του μαθητή, είναι σήμα κινδύνου.
Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών των Ελληνικών Λυκείων θα μείνουν κυριολεκτικά αμόρφωτοι, γιατί θα επιλέξουν να περάσουν τις τάξεις του Λυκείου, χωρίς να διαβάσουν και να γράψουν απολύτως τίποτε!!!
Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών δε θα ξέρει να κάνει ούτε απλή διαίρεση! Και όταν επιχειρήσει να γράψει κάτι, το κείμενό της θα πνιγεί στα ορθογραφικά λάθη και στις χωρίς νόημα φράσεις που θα «συντάξει».
Το να απαιτήσουμε βέβαια από την πλειοψηφία αυτή των αμόρφωτων μαθητών να καταλάβει κάποιο κείμενο αξιώσεων ή να αντιληφθεί τον προβληματισμό κάποιου σημαντικού συνανθρώπου τους, είναι όνειρο θερινής νυκτός.

Παρατηρήσεις που βαραίνουν το Υπουργείο Παιδείας
«Ειδικοί» του Υπουργείου Παιδείας με «παράξενα» πτυχία και με «περίεργες» σπουδές, που τις πιο πολλές φορές δεν έχουν καμιά σχέση με το αντικείμενο που θα ελέγξουν, θα διαμορφώσουν και θα εντάξουν στα αναλυτικά προγράμματα που θα μορφώσουν τους μαθητές, διαγκωνίζονται στους διαδρόμους του Υπουργείου Παιδείας εξυπηρετώντας «περίεργους» στόχους και θυσιάζοντας στο βωμό της ματαιοδοξίας τους τον πολιτισμό των νέων ανθρώπων...


Επίλογος:
Με δεδομένο το γεγονός ότι ανυπόληπτα Δημόσια Λύκεια θα παράγουν χρόνο με το χρόνο όλο και πιο αμόρφωτους νέους ανθρώπους, η απάντηση στο παρακάτω ερώτημα είναι θέμα προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης:

Τελικά για όλα αυτά φταίνε κάποιοι ανίκανοι-ματαιόδοξοι άνθρωποι (Υπουργοί, Γραμματείς, μεγαλοστελέχη, ειδικοί κ.λ.π.) κάποιου συγκεκριμένου υπουργείου ή μήπως όλα είναι τμήμα ενός μηχανισμού που δομήθηκε με βάση κάποιο απάνθρωπο σχέδιο, το οποίο κάποιοι υπηρέτησαν και υπηρετούν με υπερβάλλοντα ζήλο;

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ...

Υπάρχει αυτή η φωτογραφία. ‘Ένα δέντρο, να αγκαλιάζει ένα ποδήλατο. Και υπάρχει και μία ιστορία. Που λέει ότι το 1914 στην Αμερική, ένα αγόρι ακούμπησε το ποδήλατό του στον κορμό ενός μικρού δέντρου, στη Νήσο Βασόν, στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον, και πήγε στον πόλεμο, απ’ όπου δεν γύρισε ποτέ. Το δέντρο έκανε αυτό που κάνουν όλα τα δέντρα. Μεγάλωσε. Και μεγαλώνοντας, αγκάλιασε το ποδήλατο του αγοριού. Από τότε, ποδήλατο και δέντρο είναι αγκαλιασμένα για 98 ολόκληρα χρόνια. Κι αυτή η αγκαλιά διαρκεί σχεδόν έναν αιώνα…

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη ιστορία. Που παραπέμπει σε άλλη χρονολογία, το 1950, και σε άλλο αγόρι, που αυτό έχει όνομα, και είναι ο Ντόν Πουζ. Η ιστορία λέει ότι το σπίτι όπου έμενε το αγόρι κάηκε, και έλαβε ως φιλανθρωπική δωρεά αυτό το ποδήλατο. Που, όμως, δεν του άρεσε. Ηταν πολύ μικρό γι’ αυτόν, και τα χερούλια του έμοιαζαν, λέει, περισσότερο με χερούλια ποδήλατου τρίτροχου. Η μητέρα του δήλωσε στην εφημερίδα «Vashon-Maury Island Beachcomber» ότι μια μέρα ο Νταν πηγε με φίλους του στο δάσος για να παίξουν, και όταν τέλειωσε το παιχνίδι τους αυτός απλώς άφησε το ποδήλατό του εκεί, ακουμπισμένο επάνω στο δέντρο, και γύρισε σπίτι.

Το ποδήλατο, λέει, αρχικά ήταν κόκκινο. Και εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, αγκαλιά με το δέντρο, μερικές εκατοντάδες μέτρα από το σπίτι όπου ζούσε η μητέρα του αγοριού, η Χέλεν Πουζ, μέχρι πριν λίγο καιρό όταν και πέθανε στα 99 της χρόνια. Οσο ζούσε, όμως, ο προηγούμενος μύθος είχε κάνει διάσημο το … άσημο, πρώην κόκκινο ποδήλατο του γιού της, και πλήθος κόσμου συνέρρεε στο διπλανό δάσος για να το δει αγκαλιασμένο τρυφερά με το δέντρο. Ο Ντον, όταν το αντίκρυσε, είπε αδιάφορα: «Να, το ποδήλατό μου». Η μητέρα του ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους εάν την εκπλήττει η κατάληξη του ποδηλάτου του γιου της, και απάντησε ψυχρά: «Στην ηλικία μου, τίποτα δεν με εκπλήττει πια!»
Όλα αυτά έψαξα και τα βρήκα στο Ιντερνετ, αφού πρώτα είχα ανακαλύψει, με τη βοήθεια φίλης, την πρώτη ιστορία, με το αγόρι που πήγε στον πόλεμο, το ακούμπησε στο δέντρο ώσπου να ξαναγυρίσει, δεν ξαναγύρισε ποτέ, αλλά το δέντρο αγκάλιασε το ποδήλατό του, ίσως και αυτόν μαζί, αιώνια

Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι πολλές φορές οι μύθοι είναι προτιμότεροι από την πραγματικότητα!

Θρησκευόμενα Γυμνάσια

Επί 1605 πρωινά, από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την στιγμή που θα τελειώσει το Γυμνάσιο, ένας Έλληνας μαθητής μετέχει στην πρωινή προσευχή με εκατοντάδες βλέμματα και πολλά ντεσιμπέλ από γέλια και ψιθύρους να τον έχουν ως αποδέκτη. Κι αν αυτό για κάποιους είναι θεμιτό και απαραίτητο και για άλλους ανελεύθερο και προσβλητικό, μέσα στις αίθουσες τα πράγματα είναι χειρότερα. Μπείτε στον κόπο και δείτε το ΦΕΚ 2129 της 14ης Οκτωβρίου του 2008. Θα παρατηρήσετε πως στα Γυμνάσια οι μαθητές διδάσκονται δύο ώρες την εβδομάδα Θρησκευτικά. Όσες δηλαδή Αρχαία (μετάφραση) και Νεοελληνική Λογοτεχνία. Λιγότερες από Μαθηματικά, αλλά περισσότερες από Φυσική και Χημεία. Αυτές, μάλιστα, απουσιάζουν από την πρώτη τάξη.

Τα παιδιά φεύγουν από το Γυμνάσιο έχοντας κάνει τριπλάσιες ώρες Θρησκευτικά από όσο Χημεία και μιάμιση φορά παραπάνω από Φυσική. Το περιβάλλον και τα φαινόμενά του, οι ουσίες και οι δυνάμεις που ασκούνται στο σύμπαν -από όλα και προς όλα τα αντικείμενα- αξιολογούνται λιγότερο σημαντικά από ό,τι η ζωή των Αποστόλων και οι παραβολές του Κυρίου. Προφανώς, η Πληροφορική παραμένει κάτι ξένο στη ζωή μας και συνεχίζει να θεωρείται, στο 2012, απαραίτητη «κατά το ήμισυ» σε σχέση με το συγκεκριμένο μάθημα (σελ. 5). Πάμε να μιλήσουμε ακόμη πιο απλά.

Μέσα στο χρόνο, ένας μαθητής της Β’ Γυμνασίου θα κάνει 20 ώρες Χημεία, το ελάχιστο όριο για να θεωρηθεί έγκυρη η χρονιά. Από την στιγμή που υπάρχουν τρία τρίμηνα και σε καθένα από αυτά θα πρέπει να χωρέσει τουλάχιστον ένα ωριαίο διαγώνισμα, οι διαθέσιμες ώρες γίνονται 17 και από αυτές πρέπει να αναλωθούν, τουλάχιστον, έξι για εργαστηριακή εξάσκηση. Το σύνολο 11. Ας μην είμαστε καχύποπτοι και ας υποθέσουμε πως το βήμα για την παρέλαση δεν κόβει καμία ώρα κανενός μαθήματος, πως απεργίες δεν γίνονται και πως οι καθηγητές είναι τόσο ευσυνείδητοι που το όποιο κενό δημιουργηθεί λόγω κάποιας πιθανής απουσίας τους θα το αναπληρώσουν. Μία ώρα αφιερώνεται για να εξηγηθεί η ύλη των εξετάσεων και το ύφος των θεμάτων. Συνολικά 10 ώρες, σχεδόν όσες περνά ο πατέρας και η μητέρα του στη δουλειά κάθε ημέρα. Κι όλα αυτά, χωρίς εκδρομές και χωρίς κακοκαιρίες, αφού δεν κλείνουν ποτέ τα σχολεία με τις χιονοπτώσεις στην Ελλάδα και χωρίς άλλα απρόοπτα.

Τα παιδιά απορρίπτουν την επιστήμη και τρομάζουν στις πρώτες τους επαφές με την έρευνα. Κι όμως, αυτή δεν είναι δική τους επιλογή. Δεν είναι κοπάνα για καφέ, δεν είναι απουσία για μπάλα στο προαύλιο, αλλά πρόκειται για διατάξεις και αποφάσεις με σφραγίδες και υπογραφές υπουργών και διευθυντών. Το 2005, η Ελλάδα ήταν 3η στον κόσμο ως προς το σφιχτό εναγκαλισμό του κράτους και της θρησκείας, πίσω από Τουρκμενιστάν και Ιράν. Αν ψάξετε πού είναι η Ζιμπάμπουε, θα την βρείτε στην 50η θέση, την Τουρκία στην 44η, την Αυστραλία στην 77η κ.ο.κ. Αυτό εξηγεί –σε κάποιο βαθμό- και τον σκοταδισμό των νέων, τις επιλογές τους στη ζωή και τον τρόπο συμπεριφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Όσο ένα παιδί 13-16 ετών δεν μαθαίνει να αμφισβητεί και να ερευνά, αλλά αντίθετα διαβάζει σε σελίδες βιβλίων πως πρέπει να ακούει και να δέχεται άκριτα ότι προστάζει το δόγμα, τότε μην περιμένετε πολλά για το μέλλον.

Απαραίτητα είναι όλα∙ και τα Θρησκευτικά και τα Καλλιτεχνικά και τα Μαθηματικά. Η αναλογία είναι, όμως, αυτή που φέρνει τη σωστή χημεία. Όπως το μάθημα. Όπως στην καθολική Ιταλία (μισές ώρες από όσο μουσική και μηχανοκίνητος αθλητισμός), όπως στην Πορτογαλία (στο 1/3, σελ. 71-72) και όπως σε πολλές άλλες χώρες. Είναι περιττό να σας δώσω κι άλλα στοιχεία, δεν είναι στατιστικό το θέμα. Αφορά την κατεύθυνση προς την οποία έχουμε αποφασίσει να δείξουμε με το δάχτυλο στα νέα παιδιά. Και όσο το χέρι τεντώνεται προς τα εξώφυλλα με τα φωτοστέφανα, τόσο θα εναποθέτουμε τις ελπίδες για την παιδεία μας σε κάποια ανώτερη δύναμη.

Aν το έγραφε το 2004 θα ήταν... χακεριά!

Μια γυναίκα έχασε το παιδί που είχε στην κοιλιά της για 9 μήνες επειδή δεν υπήρχε στο νησί που έμεινε ένα νοσοκομείο για να γεννήσει! Το περιστατικό έχει επαναληφθεί αρκετές φορές...

Ένας ηλικιωμένος έχασε την ζωή του επειδή δεν μπόρεσε λόγω αέρα το ελικόπτερο να προσεγγίσει το... ακριτικό νησί στο οποίο διέμενε και επίσης δεν είχε ούτε κέντρο υγείας να τον περιθάλψει! Επίσης συνηθισμένο το φαινόμενο!

Εκατοντάδες άτομα κάθε χειμώνα μένουν χωρίς φάρμακα, τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης επειδή είχαν την... κατάρα να μην γεννηθούν σε κάποιο αστικό κέντρο αλλά σε έναν «ξεχασμένο» τόπο!

Χιλιάδες συνάνθρωποι μας τα δύο τελευταία χρόνια ανεβαίνουν σε ένα μπαλκόνι και... φεύγουν από την ζωή! Δεκάδες νέα παιδιά χάνουν την ζωή τους από τα ναρκωτικά που μοιράζονται έξω από πανεπιστήμια, σχολεία, νοσοκομεία, πλατείες και μπροστά στα μάτια των περαστικών! Τα καταστήματα βάζουν λουκέτα το ένα πίσω από το άλλο και οικογενειάρχες από την μια μέρα στην άλλη δεν έχουν να ζήσουν.

Ένα κομμάτι από την πολιστική μας κληρονομιά βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο αλλά εκτός από συναυλίες, δεν... τολμάμε με άλλο τρόπο να διεκδικήσουμε τα μάρμαρα. Η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας έχει παραδοθεί στην Τρόικα και στις τράπεζες. Αν και βρισκόμαστε στο 2012 πολλά παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία λόγω υποσιτισμού.

Καρκινοπαθείς έκαναν ουρές έξω από τα φαρμακεία μιας και δεν τους αφήνουν ούτε καν με αξιοπρέπεια να βιώσουν το πρόβλημα τους. Για μια ολόκληρη χρονιά πέρσι οι μαθητές όλης της χώρας έψαχναν φωτοτυπικά για μπορέσουν να είναι τυπικοί στο σχολείο τους καθώς το κράτος... φρόντισε να μην τους μοιράσει βιβλία!

Η Αθήνα κάθε χρόνο με... συνέπεια «καίγεται» τρεις φορές με την πολιτεία να σηκώνει τα χέρια ψηλά, αγνοώντας τις περιουσίες των πολιτών της που χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά.

Έναν 15χρονο τον σκότωσαν... για πλάκα στα Εξάρχεια. Τέσσερις ψυχές που έχασαν την ζωή τους στην MARFIN ακόμη... περιμένουν να βρεθούν οι ένοχοι. Σταθμοί του ΜΕΤΡΟ που είναι έτοιμοι εδώ και πολλούς παραμένουν κλειστοί, κάνοντας δυσκολότερη την καθημερινότητα όλων, επειδή κάποιοι φοβούνται λόγω... μιζών!

Νέοι άνθρωποι τελειώνουν το πανεπιστήμιο, κάνουν διδακτορικό και βγάζουν... δίπλωμα για παπάκι ώστε να έχουν όλα τα φόντα να δουλέψουν ως «ντελιβεράδες». Πολιτικοί που δεν είχαν... δεύτερο βρακί να βάλουν όταν μπήκαν στην Βουλή έφυγαν από αυτή με βίλες, κότερα και καταθέσεις χωρίς κανείς να τους ρωτήσει που τα βρήκαν!

Τα σκάνδαλα της Siemens και του Βατοπεδίου... πέρασαν απλά στην ιστορία. Ο δρόμος από την Κόρινθο προς την Πάτρα είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να σκοτωθείς! Η Ακρόπολη, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του κόσμου, όταν... γουστάρει μια «κάστα ανθρώπων» κλείνει ή... ντύνεται με διάφορα πανιά.

Χιλιάδες... τυφλοί στα χαρτιά κάθε μήνα έβλεπαν μια χαρά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς τα επιδόματα! Όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι την... κάνουν για μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό. Όταν ο κόσμος δεν έχει να φάει του ζητάνε 15 ευρώ για να έχει πρόσβαση στην θάλασσα και να μπορέσει να κολυμπήσει, με το κράτος να παραμένει ξανά απλός θεατής. Χιλιάδες σελίδες με διάλογοι για στημένα ματς είδαν το φως της δημοσιότητας αλλά δεν... άνοιξε μύτη.

Σε κάθε γωνιά των δρόμων όλης της χώρας υπάρχουν άνθρωποι σκυμμένοι πάνω από ένα κάδο σκουπιδιών και ψάχνουν ένα κομμάτι ξερό ψωμί ή δυο πιρουνιές μακαρόνια που έμειναν για να φάνε. Κάθε μέρα κι ένα νέο... συσσίτιο κάνει την εμφάνιση του.

Κάθε καλοκαίρια τα νησιά, αλλά και περιοχές-φιλέτα καίγονται αλλά ως κράτος δεν μπορούσε να σηκώσουμε αεροπλάνα και ελικόπτερα για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Λίγους μήνες μετά στα καμμένα... ξεπηδούν βιλάρες.

Η... παπαριά της Παπαχρήστου, η βλακεία της ξαφνικά «ντρόπιασε» τους πάντες. Τόσο πολύ που της πήραν το κεφάλι. Έστω κι αν ως αθλήτρια... έφτυνε αίμα καθημερινά για να ζήσει την μοναδική στιγμή όπως η συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες. Ίσως αυτοί που την «έκοψαν» με τόση άνεση να το έκαναν γιατί δεν ξέρουν πως είναι να προετοιμάζεσαι και να αγωνίζεσαι για κάτι.

Ίσως και γιατί δεν είμαστε πια στο «χρυσό 2004»! Τότε που για ένα μετάλλιο που θα έδινε... δόξα στην Ελλάδα δεν είχαμε και τόσες μεγάλες ευαισθησίες ως λαός και ως άνθρωποι του αθλητισμού.

Πριν το <<έγκλημα>> της Παπαχρήστου γυναίκες μεταλλάσονταν, γέμιζαν σπυριά, η φωνή τους χόντραινε, αποκτούσαν αντρικά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο και στο σώμα. Και κάναμε τα στραβά μάτια - αρκεί να μας φέρναν μετάλλια.

Ένας άλλος, απ' το πουθενά κέρδισε τους γρηγορότερους μαύρους του κόσμου, ξαφνικά, και το δεχτήκαμε χαρούμενοι χωρίς να υποψιαστούμε τίποτα. Κι όταν πήγαν να τον πιάσουν ντοπαρισμένο εξαφανίστηκε, ξημερώματα και έστησε με τη Θάνου την πιο ντροπιαστική απάτη - το δήθεν ατύχημα. Κι όμως, μερικές μέρες μετά, όλο το στάδιο φώναζε ρυθμικά το όνομά του, εν τη απουσία του, εξοργισμένο που οι κακοί ξένοι τον είχαν ξεσκεπάσει.

Μια βιομηχανία αναβολικών είχε στηθεί: έμποροι, προπονητές, μεσάζοντες. Ακόμα και εκείνη η καλή κοπέλα που κέρδισε στο βάδην το 2004 έδινε κάτι ψεύτικες διευθύνσεις σε κάτι απροσπέλαστα βουνά για να μην την εντοπίσουν και της κάνουν έλεγχο ντόπινγκ.

Ο δε Πύρρος Δήμας, απ' τους ελάχιστους της ομάδας άρσης βαρών που δεν στιγματίστηκε για αναβολικά, στιγματίστηκε τελικά ως επικεφαλής του Επικρατείας του Πασόκ, επί Βενιζέλου και τώρα, υποθέτω, είναι βουλευτής. (Στη χειρότερη περίοδο του Πασόκ! Είναι θαραλλέος, αν μη τι άλλο.)

Η χειρότερη δικιά μας πάντως, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνη η ανεκδιήγητη Φανή Χαλκιά που είχε κερδίσει ανέλπιστα και μετά έλεγε κάτι χρυσαυγίτικα του στυλ "Το DNA και το αίμα των Ελλήνων είναι ξεχωριστό, είναι στο αίμα μας η νίκη" και κάτι τέτοια χαζά.Μέχρι που φυσικά ανακαλύφθηκε ότι το μόνο ξεχωριστό στο DNA και στο αίμα της συγκεκριμένης ήταν τα αναβολικά που έπαιρνε! Πόσο ηλίθιες ακούγονται τώρα οι δηλώσεις της για την ανωτερώτητα της Ελληνικής φυλής!
[Κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο και λίγο πριν τα προκριματικά των 400μ. με εμπόδια, η ΔΟΕ ανακοίνωσε ότι το πρώτο δείγμα της αθλήτριας βρέθηκε θετικό στην απαγορευμένη ουσία μεθυλτριενολόνη (Μ3), σε έλεγχο που διεξήγαγε η WADA στην Ιαπωνία, όπου η εθνική ομάδα του στίβου προετοιμάστηκε για τους Ολυμπιακούς. Η ουσία Μ3 είναι ισχυρό στεροειδές με δράση περίπου εκατό φορές πιο ισχυρή από αυτή της τεστοστερόνης αλλά και μεγάλη τοξικότητα, και είναι η ίδια ουσία που είχε ανιχνευτεί σε άλλους 14 έλληνες αθλητές σε προηγούμενους ελέγχους. Η Χαλκιά κατέθεσε την διαπίστευσή της και αναχώρησε από το Πεκίνο το ίδιο βράδυ, δίνοντας πριν συνέντευξη τύπου όπου υποστήριξε την αθωότητά της, δηλώνοντας σοκαρισμένη για το γεγονός. Λίγες ημέρες αργότερα, ανακοινώθηκε ότι και το δεύτερο δείγμα της αθλήτριας ήταν θετικό]

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΕΝ ΜΑΣ ΝΤΡΟΠΙΑΖΟΥΝ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ...

Αγώνας πάνω στην θάλασσα!

Δείτε-διαβάστε μία μοναδική ιστορία πιτσιρικάδων που έστησαν με βάρκες και σανίδες ένα πλωτό γήπεδο σε ένα ψαροχώρι της Ταϊλάνδης και παίζουν μπάλα πάνω στο νερό...

Μία φορά και έναν καιρό, ένα μάτσο πιτσιρίκια περίμεναν καρτερικά κάθε τόσο την εναλλαγή της παλίρροιας (πλημμυρίδα και άμπωτη), με την άμπωτη να αποτελεί το αγαπημένο τους φαινόμενο. Τότε μονάχα σε μιαν ακρούλα του μεγάλου βράχου με την ονομασία Κο Πάνιε εμφανιζόταν μία στενή λωρίδα αμμουδιάς. Εκεί λοιπόν οι λιλιπούτειοι κάτοικοι του χωριού που έχει το ίδιο όνομα με τον βράχο, έβρισκαν την ευκαιρία να παίξουν λίγη μπαλίτσα, τσαλαβουτώντας ουσιαστικά μεταξύ θάλασσας και μίας ιδέας στεριάς.

Το Κο Πάνιε είναι ένα από τα πλέον περίεργα χωριά του κόσμου, καθώς είναι χτισμένο στην άκρη του βράχου και πάνω σε βάρκες και ξύλινα παραπήγματα στη μέση της θάλασσας στα δυτικά της Ταϊλάνδης. Ετσι λοιπόν παράξενη έμελλε να είναι και η ποδοσφαιρική ιστορία που δημιούργησαν τα παιδιά του, τα οποία έστησαν ένα δικό τους γήπεδο στη μέση του ωκεανού!

Ολα ξεκίνησαν το 1986. Τότε έφτασε στο χωριό η πρώτη τηλεόραση και πιτσιρικαρία στηνόταν για να παρακολουθήσει το Μουντιάλ του Μεξικού. Τότε λοιπόν κόλλησαν και το μικρόβιο του ποδοσφαίρου. Καθώς δεν έβρισκαν που να παίξουν, έκαναν κάτι τρελό. Πήραν παλιές μικρές βάρκες και πάνω τους κάρφωσαν σανίδες, στήνοντας ένα τερέν πάνω στην θάλασσα.
Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το παραμύθι. Κάθε φορά μάλιστα που έπεφτε η μπάλα στο νερό, βουτούσαν να την πιάσουν. Κάποια στιγμή ήρθε και η πρόσκληση τους σε ένα τουρνουά στην ενδοχώρα. Οι κάτοικοι του νησιού συγκινημένοι από την προσπάθεια των μικρών, τους αγόρασαν και εμφανίσεις. Στο τουρνουά οι μικροί τα πήγαν εξαιρετικά, φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά, όπου ηττήθηκαν.

Με τον γυρισμό τους, βρέθηκε και χορηγός που ανέλαβε να βελτιώσει κατά πολύ το πλωτό γήπεδο της Koh Panyee FC, κάνοντας το ασφαλές για το παιχνίδι. Φυσικά αυτό εξακολουθεί να επιπλέει πάνω στην θάλασσα. Το φοβερό με εκείνη την περιπέτεια των μικρών, είναι πως έκτοτε δημιουργήθηκε ποδοσφαιρική παράδοση στο χωριό και η ομάδα τους θεωρείται από τις καλύτερες στις μικρές ηλικίες. Τελικά εάν το θέλεις, ποδόσφαιρο μπορείς να παίξεις παντού: ακόμα και πάνω στο νερό...

Kim Jeonghwan. 15 μήνες σε 21 χώρες με το ποδήλατο… και το ταξίδι συνεχίζεται!

Δεν την πάλευε άλλο στη Νότια Κορέα και αποφάσισε να μιμηθεί όλους αυτούς τους τύπους που γυρνάνε τον κόσμο. Λεφτά δεν παίζανε -μόνο κάτι λίγα για τα αναγκαία. «Το ποδήλατο είναι το σπίτι μου», λέει ενώ μου δείχνει τις εκατοντάδες φωτογραφίες από τις χώρες που έχει επισκεφτεί… Ο 29 χρόνος Κim εδώ και 15 μήνες έχει ήδη γυρίσει 21 χώρες και σκοπεύει μετά την Ευρώπη, ν’ αράξει για λίγο στην Αμερική. Αυτό το παιδί είναι προκλητικά χαλαρό, έχει χιούμορ, δεν αγχώνεται με τίποτα και ο φόβος… άγνωστο συναίσθημα! Δεν ξέρει που θα κοιμηθεί αύριο, δεν ξέρει τι θα φάει τη νύχτα αλλά ξέρει ότι θέλει να φτάσει σε αμέτρητους προορισμούς και να γνωρίσει χιλιάδες ανθρώπους. «Πολύς κόσμος ενθουσιάζεται με το ταξίδι που κάνω και μου προσφέρει φαγητό, το σπίτι του, ακόμα και χρήματα»… Εδώ και 40 μέρες, ο Kim αλωνίζει την Ελλάδα!
«Στην Κορέα οι άνθρωποι συνεχώς εργάζονται. Η ζωή είναι γεμάτη άγχος και θα τη χαρακτήριζα κενή. Το εκπαιδευτικό σύστημα της Κορέας, παράγει έξυπνους και αποδοτικούς ανθρώπους που δουλεύουν σα ρομπότ… Σπούδασα ιαπωνική φιλολογία, δίδασκα σε λύκειο για ένα χρόνο. Πριν από τη δουλειά αυτή, ήμουν μεταφραστής. Δεν ήμουν ευχαριστημένος από τη ζωή μου».
«Διάβαζα για ανθρώπους που έκαναν το γύρο του κόσμου με το ποδήλατο και εντυπωσιαζόμουν. Ζήλευα. Μια μέρα, αποφάσισα να καβαλήσω το ποδήλατο μου… και όπου με βγάλει».
«Στην Κορέα έκανα ποδήλατο συνεχώς: Ταξίδευα από την πόλη μου σε άλλες πόλεις. Μ’ αρέσει πολύ ως μέσο μεταφοράς διότι δεν είναι ούτε γρήγορο ούτε αργό και μου δίνει τη δυνατότητα να σταματάω σε όποιο σημείο θέλω και να γνωρίζω ανθρώπους και τόπους. Αν χρησιμοποιούσα τρένο ή αεροπλάνο θα είχα συγκεκριμένους προορισμούς άρα και περιορισμούς».
«Η μητέρα μου δε συμφωνούσε καθόλου με το ταξίδι αυτό... Κάποιοι φίλοι μου ζηλεύουν, που ταξιδεύω και κάποιοι άλλοι ανησυχούν με το μέλλον μου, αναρωτιούνται τι θα κάνω μόλις επιστρέψω».
«Είναι κουραστικό και δύσκολο να καταγράφω τα χιλιόμετρα που έχω διανύσει με το ποδήλατο. Υπολογίζω γύρω στα 15.000. Υπάρχουν μέρες που ταξιδεύω 70 με 80 χιλιόμετρα. Δεν κάνω κάθε μέρα ποδήλατο διότι θέλω να μένω σε διάφορα μέρη και να συναντάω ανθρώπους».
«Ξεκίνησα το ταξίδι τον Απρίλιο του 2011 από τη Νότια Κορέα: Ρωσία, Φινλανδία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Τσεχία, Αυστρία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Αλβανία, Φύρομ, Βουλγαρία, Τουρκία, Κύπρο, Ισραήλ, Παλαιστίνη, Ιορδανία, Ελλάδα είναι οι χώρες που έχω επισκεφτεί μέχρι ώρας».
«Το ωραιότερο μέρος που έχω πάει είναι η λίμνη Βαϊκάλη στη Ρωσία. Ήταν παγωμένη όταν έφτασα. Πανέμορφή. Εκείνο, όμως, που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι οι άνθρωποι. Εκεί, γνώρισα μια οικογένεια, που μ’ έκαναν να αισθανθώ φιλικά. Κάναμε και πάρτι στη λίμνη και αν δεν είχα συναντήσει αυτή την οικογένεια, νομίζω ότι δεν θα μου άρεσε αυτό το μέρος τόσο πολύ».
«Πολλοί άνθρωποί πιστεύουν ότι δεν μπορούν να ταξιδέψουν αν δεν έχουν χρήματα. Τα λεφτά δεν είναι κάτι σημαντικό για μένα. Αν πεινάω, μπορώ να φάω φρούτα από τα δέντρα. Υπήρξαν μέρες που έτρωγα μoνο πορτοκάλια.
«Το μόνο μέρος που φοβήθηκα ήταν στη Ρωσία γιατί ήμουν ακόμα στην αρχή του ταξιδιού, δεν ήξερα τη γλώσσα, δεν είχα χρήματα, δεν είχα που να μείνω, δεν ήμουν καθόλου εξοικειωμένος με όλη αυτή την κατάσταση και τότε, δεν είχα ανακαλύψει το CouchSurfing (σ.σ το μεγαλύτερο δίκτυο υπηρεσιών φιλοξενίας στο ίντερνετ ). Στην Φινλανδία, έμαθα την ύπαρξη του συγκεκριμένου site».
«Ρούχα, laptop, φωτογραφική μηχανή, σκηνή, sleeping bag, χάρτες, εργαλεία για να επιδιορθώνω το ποδήλατο, φαγητό, πορτοκάλια και τη Βίβλο είναι αυτά που κουβαλάω με το ποδήλατο».
«Γνωρίζω ανθρώπους από το CouchSurfing αλλά τους περισσότερους τους γνωρίζω στους δρόμους. Πολλοί με βλέπουν με το ποδήλατο και με πλησιάζουν. Κυρίως αναρωτιούνται τι είναι αυτό το μπλε κουτί πάνω στο ποδήλατό… Όταν τους λέω ότι ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο, εντυπωσιάζονται, θέλουν να μάθουν για μένα περισσότερα. Τους φαίνεται περίεργο αυτό που κάνω. Με καλούν και με φιλοξενούν στα σπίτια τους, με πηγαίνουν σε εστιατόρια και πριν φύγω, μου ετοιμάζουν φαγητό για το δρόμο. Υπάρχουν άνθρωποι που μου δίνουν και χρήματα».

«Σε πολλές χώρες υπάρχουν άνθρωποι που εντυπωσιάζονται, που είμαι από την Ασία. Για παράδειγμα στην Ιορδανία. Ο κόσμος, εκεί, δεν έχει συνηθίσει να βλέπει ανθρώπους από την Ασία και όλοι με φώναζαν “made in china” και “Τσάκι Τσαν”. Κάθε φορά που έβγαινα έξω άκουγα μόνο αυτές τις φράσεις. Δεν τους κατακρίνω διότι οι άνθρωποι δεν ήξεραν αγγλικά, γνώριζαν ελάχιστες λέξεις… Γενικότερα, όπου και να πάω γίνομαι το επίκεντρο της προσοχής».
«Τα μέσα μεταφοράς που έχω χρησιμοποιήσει εκτός από το ποδήλατο είναι το τρένο για να γυρίσω τις πόλεις στη Ρωσία, αεροπλάνο από την Κύπρο στο Ισραήλ -αναγκάστηκα να ξοδέψω χρήματα για το εισιτήριο, δεν είχα άλλη επιλογή- και πλοίο από το Ισραήλ στην Τουρκία. Στο πλοίο αυτό πήγα ως πλήρωμα. Βρήκα έναν καπετάνιο Αμερικανό, του είπα ότι θέλω να ταξιδέψω και ότι δεν έχω χρήματα και το μόνο που μπορούσα να κάνω ως αντάλλαγμα είναι να εργαστώ στο πλοίο. Ο καπετάνιος συμφώνησε. Μέσα στο πλοίο καθάριζα, μαγείρευα. 10 μέρες ταξιδεύαμε… Το ίδιο ελπίζω να γίνει με το πλοίο από την Πάτρα για Ιταλία».
«Πολλοί μου λένε ότι εάν δεν είχα χρήματα μαζί μου, δεν θα μπορούσα να πάρω το αεροπλάνο και υποστηρίζουν ότι τα χρήματα είναι απαραίτητα… Σκέφτομαι ότι το γεγονός ότι ξόδεψα χρήματα για να πάρω το αεροπλάνο ίσως να μου στέρησε άλλες εμπειρίες από την Κύπρο. Θα μπορούσα να κάτσω περισσότερο και ίσως να μου ανοίγονταν άλλες προοπτικές».
«Στο μυαλό μου έχω ένα πολύ γενικό πλάνο του ταξιδιού. Αφήνω τα πράγματα να προκύψουν. Υπολόγιζα ότι όλο το ταξίδι θα διαρκούσε δύο χρόνια αλλά βλέπω ότι θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος. Θέλω να πάω Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία και μετά Νότια Αμερική, ΗΠΑ και Καναδά.Όταν έχεις χρήματα για ένα τέτοιο ταξίδι, παρά είναι εύκολο διότι πετάς από το ένα μέρος στο άλλο ενώ χωρίς χρήματα σου ανοίγονται νέες δυνατότητες. Γνωρίζεις άτομα που δεν θα γνώριζες ποτέ. Μου λείπει η μητέρα μου. Όταν την παίρνω τηλέφωνο, μου λέει ότι της λείπω και αναφέρει πάντα “εντάξει, αρκετά, έχεις δει πολλές χώρες, γύρισε τώρα πίσω στην Κορέα”. Δεν την ακούω. Θέλω ν’ ανακαλύψω περισσότερα μέρη».
«Από την Τουρκία, ήρθα στην Ελλάδα. Πρώτη πόλη η Αλεξανδρούπολη. Έχω επισκεφτεί Κομοτηνή, Ξάνθη, Καβάλα, Λάρισα, Λαμία, Τρίκαλα, Μετέωρα, Όλυμπο, Αθήνα, Πάτρα.
Όλος ο κόσμος ξέρει για την κρίση στην Ελλάδα. Όσο καιρό είμαι εδώ, μαθαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκτονούν λόγω οικονομικών προβλημάτων. Είναι τραγικό. Είναι κρίμα, που εξαρτώνται τόσο πολύ από τα χρήματα. Μα τα χρήματα να καθορίσουν τη ζωή σου; Ο κόσμος πιστεύει στο χρήμα, όντως το χρήμα μπορεί να κάνει τη ζωή σου πιο βολική αλλά δεν πρέπει να βασίζουμε όλη τη ζωή μας σ’ αυτό.Θέλω να μπαίνω στη ζωή της κάθε χώρας. Στην Ελλάδα πήγα σε πανηγύρια, σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ, σε εκκλησίες –είμαι χριστιανός και χάρηκα που επισκέφτηκα πολλές εκκλησίες εδώ. Στο μεταξύ στην Κορέα υπάρχουν παντού εκκλησίες, πολύ περισσότερες από την Ελλάδα».
«Υπήρξαν άνθρωποι που με πλησίαζαν για να με βοηθήσουν και τελικά μου έκλεβαν μικροπράγματα όπως το παγούρι μου ή την τρόμπα του ποδηλάτου. Κλέβουν αυτά διότι είναι εκτεθειμένα στο ποδήλατο. Τα υπόλοιπα τα βάζω μέσα στο μπλε κουτί. Κάποια στιγμή πήγε κάποιος έκλεψε τη φωτογραφική μηχανή, κατάλαβα ποιος ήταν, του είπα ότι θα φωνάξω την αστυνομία, αυτός φοβήθηκε και μου την έδωσε πίσω».