Γιάννης Αγγελάκας : ''Μακάρι να πτωχεύαμε!''

Πριν από 10 χρόνια μιλούσες για μια Ελλάδα-μπουρδέλο. Τώρα με την κρίση, που το μπουρδέλο έχει πάρει φωτιά, χαίρεσαι;
Όχι μωρέ, τι να χαίρομαι; Δεν έχει καμιά χαρά αυτή η δικαίωση. Φαινόταν ότι το πράγμα θα καταρρεύσει. Ήδη κατέρρεε. Πολύ πριν η χώρα χρεωκοπήσει οικονομικά, είχε χρεωκοπήσει συναισθηματικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτιστικά.
Ποια ήταν τα σημάδια της χρεωκοπίας;
Όλα αυτά που φωνάζαμε τότε και μας λέγανε γραφικούς. Η Ελλάδα του lifestyle και του «Κλικ», η Ελλάδα που πετούσε πεντοχίλιαρα στα κέντρα, η Ελλάδα του γκομενιάρη αρχηγού που χόρευε ζεϊμπέκικο και έτρεχε στα εγκαίνια της «Αυριανής». Αυτή η Ελλάδα καταρρέει σήμερα. Η Ελλάδα του Ελληναρά που ξεσάλωσε.
Ο απλός κόσμος δε φταίει;
Πώς δε φταίει! Το ψάρι βρωμούσε και απ’ το κεφάλι και απ’ την ουρά. Ο κόσμος έκλεβε από την εφορία και οι μεγάλοι από τα ταμεία. Υπήρχε μια σιωπή συνενοχής. Όποτε έσκαγε κανένα σκάνδαλο και ο κόσμος αγρίευε, του πετούσαν ένα κόκαλο να ηρεμήσει –καμιά αυξησούλα, κάνα επιδοματάκι να πάει να τα φάει στα σκυλάδικα ή στα υπερσόου της Πρωτοψάλτη και του Νταλάρα, παρέα με τους αστέρες του ΠΑΣΟΚ. Και για όσους έμεναν σπίτι υπήρχε το «Μπράβο Ρούλα».
Τώρα όμως ο κόσμος βγήκε στους δρόμους…
Βγήκε γιατί είναι πια θέμα επιβίωσης. Του ζητάνε να πληρώσει χρέη που δεν είναι δικά του. Βγήκε γιατί κατάλαβε ότι την ώρα που αυτός καβάντζωνε 100 ευρουλάκια τον μήνα και ένιωθε μάγκας, οι άλλοι κονομούσαν εκατομμύρια.
Σε τρομάζει το ενδεχόμενο της οικονομικής χρεωκοπίας;
Καθόλου. Το εύχομαι! Μακάρι να πτωχεύσουμε. Είναι μια ευκαιρία να μηδενίσουμε το κοντέρ. Να ξυπνήσουν μέσα μας αντανακλαστικά, να ζητήσουμε άλλους πολιτικούς, άλλο ήθος, άλλη Βουλή.
«Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»;
Όχι, να μην καεί. Αλλά να φύγουν όλοι από μέσα. Και οι τριακόσιοι! Να ‘ρθουν καινούριοι και να μπουν νέοι κανόνες. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαγορευτούν οι γραβάτες. Έχουν ταυτιστεί με την αλητεία και την κωλοπαιδαριά. Να έρθουν πιο ανθρώπινοι άνθρωποι, όχι αυτοί οι πολιτικοί-ρέπλικες. Όλοι οι πρωθυπουργοί μας έχουν σπουδάσει στην Αμερική. Ο Παπανδρέου ήταν στο ίδιο πανεπιστήμιο με τον Σαμαρά. Πώς το λέει η διαφήμιση... «Τυχαίο; Δε νομίζω!».
Ο Παπανδρέου σού εμπνέει εμπιστοσύνη;
Όχι, καμία. Εγώ μπήκα σε σκέψεις από τον τρόπο που το ένα κόμμα πέρασε την εξουσία στο άλλο. Παραήταν άνετος ο τρόπος. Είδαν, ρε παιδί μου, ότι πηγαίναμε για χρεωκοπία και κατάλαβαν ότι αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να γίνει με τον Καραμανλή πρωθυπουργό. Θα καιγόταν το σύμπαν. Χρειαζόντουσαν μια φάτσα πιο ανθρώπινη για να κοπάσουν οι αντιδράσεις.
Εννοείς ότι ήταν όλα προσχεδιασμένα; Ότι τα δύο κόμματα τα έχουν κάνει πλακάκια;
Εννοείται! Για χρόνια παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού. Τώρα ο καλός ήταν ο Γιωργάκης. Τον σπρώχνανε όλοι –και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και τα κανάλια. Αλλά τους ξέφυγε φαίνεται λίγο το σπρώξιμο και από εκεί που ο στόχος ήταν η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, βγήκε ο Παπανδρέου 10 μονάδες μπροστά και ο Καραμανλής ξεφτιλίστηκε.
Όταν ο Παπανδρέου είπε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν», έλεγε ψέματα;
100%. Σιγά μη δεν ήξερε! Όλοι ξέρανε.
Μπες όμως στη θέση του τώρα. Αν δεν πάρει χρήματα από τη Ευρώπη και το ΔΝΤ, η Ελλάδα πτωχεύει. Δε δίνονται μισθοί, δε δίνονται συντάξεις. Υπάρχει άλλη λύση;
Ναι, αυτή που σου είπα πριν: η πτώχευση. Έχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Έτσι κι αλλιώς, αυτή τη στιγμή τι λειτουργεί; Λειτουργούν ας πούμε τα νοσοκομεία;
Ε, κουτσά-στραβά λειτουργούνε.
Και με την πτώχευση θα λειτουργούσαν. Ας ξυπνήσει λίγο και η αλληλεγγύη μας. Πιστεύω ότι εμείς θα βρίσκαμε τον τρόπο να σταθούμε στα πόδια μας. Θα στήριζε ο ένας τον άλλον. Τη μεγαλύτερη ζημιά θα την πάθαιναν οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα τζάκια –όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε. Τον εαυτό τους τρέχουν να σώσουν τώρα, όχι εμάς.
Μα αν γινόταν πτώχευση, εμείς δε θα αγριεύαμε; Δε θα σκοτωνόμασταν στους δρόμους; Δε θα αλληλοφαγωνόμασταν;
Πολλή τηλεόραση βλέπεις!
Στα αριστερά κόμματα στηρίζεις καμιά ελπίδα;
Όχι, για μένα είναι τελειωμένα. Τι κάνουν τόσα χρόνια; Αυταρέσκονται. Κάθονται στην απ’ έξω και πετάνε συνθήματα. Δεν τολμούν να μπουν στην εξουσία, να συνεργαστούν, να πάρουν μαζί αποφάσεις.
Ο Συνασπισμός σε απογοήτευσε;
Ναι, γιατί σ’ αυτόν είχα κάποιες ελπίδες. Αλλά τις έχασα μετά τα Δεκεμβριανά όπου πήγε να αρθρώσει κάτι και δεν το ολοκλήρωσε.
Μισό λεπτό. Ακριβώς επειδή άρθρωσε, έχασε και πολλές ψήφους.
Έπρεπε να το ολοκληρώσει. Ας έλεγε καθαρά «Ναι, είμαστε με τους κουκουλοφόρους! Καλά κάνουν τα παιδιά και τα σπάνε αφού τα ‘χουμε φέρει στα όριά τους!». Αλλά πού να το πεις αυτό στη Βουλή; Χάνεις αμέσως την καρέκλα σου. Μάλλον εκεί έπαιξε ο εκβιασμός και δεν το ρισκάρανε. Κρίμα, γιατί αν μιλάγανε πιο γενναία, θα χάνανε την καρέκλα τους σε πρώτη φάση, αλλά θα πέρναγαν τουλάχιστον στη συνείδηση του κόσμου. Θα ήταν η στάση τους μια καλή πρώτη ύλη για κάτι μελλοντικό.
Ο Τσίπρας σαν πρόσωπο πώς σου φαίνεται;
Μου φαίνεται λίγο ναρκισσάκι.
Ο Λοβέρδος του ΠΑΣΟΚ;
Ποιος είναι αυτός; Της Εργασίας;
Ναι, αυτός με τα μελαγχολικά μάτια... Τον συμπαθεί πολύς κόσμος.
Κοίτα, δε με ενδιαφέρουν οι μονάδες. Με ενδιαφέρει ποιο σύστημα υπηρετούν. Και για μένα όλοι εκεί μέσα –αριστεροί, δεξιοί, σοσιαλιστές- είναι όλοι το ίδιο καλαμπούρι.
Το ΛΑΟΣ;
Καλά, αν δεν υπήρχαν οι ξένοι, δε θα υπήρχε αυτό το κόμμα. Το ΛΑΟΣ πρέπει να στήσει ένα άγαλμα στον πεινασμένο μετανάστη και από κάτω να λέει: «Στον άγνωστο μετανάστη που μας έκανε κόμμα»… Βγαίνει τώρα ο Καρατζαφέρης και λέει ότι ο κόσμος πρέπει να κάνει λίγη υπομονή. Αυτός έκανε καθόλου υπομονή; Έχει χάσει κανέναν πόντο από την κοιλιά του; Ή μήπως έχασε ο Πάγκαλος ή ο Βενιζέλος; Στη Βουλή που εγώ ονειρεύομαι αυτός θα είναι νέος κανόνας: Απαγορεύεται να μιλάνε οι χοντροί σε εποχή κρίσης!
Πώς σου φαίνεται που η νέα υπουργός Παιδείας, η Διαμαντοπούλου, στέλνει κι αυτή το παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο;
Εδώ το στέλνει η Παπαρήγα, η Διαμαντοπούλου δε θα το ‘στελνε;
Ήταν έκπληξη για σένα ότι ο Βοσκόπουλος χρωστούσε τόσα εκατομμύρια στην εφορία;
Όχι, καθόλου. Γιατί; Για ποιον ήταν έκπληξη;
Δεν απογοητεύτηκες;
(γέλια) …Από τον Βοσκόπουλο μωρέ να απογοητευτώ; Γιατί; Επένδυσα ποτέ στον Βοσκόπουλο για να απογοητευτώ;
Σε ρώτησα επειδή για πολύ κόσμο είναι ένας μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης.
Ο κόσμος καλύτερα να σκεφτεί τις διασυνδέσεις των μεγαλοκαλλιτεχνών με το κράτος. Πώς γίνεται η γυναίκα του Βοσκόπουλου να είναι μέσα στο κοινοβούλιο και μάλιστα υπουργός; Πώς γίνεται και η γυναίκα ενός άλλου λαϊκού καλλιτέχνη, του Νταλάρα, να είναι επίσης μέσα στο κοινοβούλιο και να ψηφίζει το ΔΝΤ;... Τυχαίο; Δε νομίζω!
Πάντως σε τελική ανάλυση όλους αυτούς εμείς τους ψηφίζουμε.
Μα ναι, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Αυτό είναι σίγουρο. Είμαστε μια κοινωνία ηλίθια, ατομιστική και μισαλλόδοξη. Ο καθένας το αμάξι του, το παιδί του, τις δουλειές του, την πάρτη του… Δε λειτουργεί έτσι ρε παιδιά! Πρέπει να φτάσουμε στον γκρεμό για να το καταλάβουμε; …Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο υποκριτής είναι ο λαός. Ας πούμε, όλη η Ελλάδα ξέρει ότι ο τάδε πρωθυπουργός ή ο τάδε δήμαρχος είναι ομοφυλόφιλος. Το συζητάνε στα σπίτια, στα καφενεία, παντού. Εάν όμως ο τάδε δήμαρχος ή ο τάδε πρωθυπουργός έβγαινε και έλεγε ότι «ναι, είμαι ομοφυλόφιλος», την άλλη μέρα θα είχε εξαφανιστεί από το πολιτικό σύστημα. Κανείς δε θα τον ψήφιζε. Μπορεί να είναι μια λεπτομέρεια λίγο πιπεράτη αυτό που λέω, αλλά δείχνει την υποκρισία μας.
Πιστεύεις ότι ένας πολιτικός που είναι ομοφυλόφιλος θα έπρεπε να βγει και να το πει;
Βέβαια! Γιατί; Πού είναι το κακό; Και θα ‘πρεπε η κοινωνία να το δεχτεί. Αφού το ξέρει έτσι κι αλλιώς. Αλλά τίποτα δε στέκει, ρε παιδί μου, σ’ αυτή τη χώρα! Από τον πολίτη μέχρι τον πρωθυπουργό όλα είναι στημένα πάνω σε μία σύμβαση, ένα ψέμα.
Ελπίδα τι σου δίνει σήμερα;
Τα νέα παιδιά. Πολύ ωραία γενιά μεγαλώνει τώρα. Είναι διαφορετική από τη γενιά που μεγάλωσε μέσα στην ψευδοευμάρεια του ΠΑΣΟΚ. Τώρα τα παιδιά καίγονται –μιλάω γι’ αυτά που είναι 15-16. Μεγαλώνουν σ’ έναν κόσμο χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο, χωρίς ανέσεις, βλέπουν ότι σιγά-σιγά στερούνται. Μου θυμίζει λίγο και εμάς στη δεκαετία του ’60 που μεγαλώσαμε μες στη φτώχια. Θεωρώ ότι σε τέτοιες εποχές είναι που φτιάχνονται άνθρωποι.
Τα Δεκεμβριανά τι άφησαν τελικά;
Κοίτα, τα Δεκεμβριανά ήταν η πρώτη ουσιαστικά αστική επανάσταση. Τελείως ανεξέλεγκτη από κόμματα. Βγήκαν οι πιτσιρικάδες και επειδή δεν είχαν άλλον τρόπο να αρθρώσουν λόγο, τα σπάγανε. Είναι κρίμα που δεν οδήγησε κάπου, δε δημιουργήθηκε ένα οργανωμένο αίτημα. Αλλά δεν πιστεύω ότι ξεθύμανε τελείως. Οργανώθηκαν κάποιες κοινωνικές ομάδες –το πάρκο στα Εξάρχεια ή το άλλο πάρκο στα Πατήσια, εκεί που πήγε να κόψει τα δέντρα ο Ομέρ Πριόνης (σ.σ. ο Νικήτας Κακλαμάνης). Κάτι είναι κι αυτό.
Πρόσφατα, στη συναυλία του Ψαραντώνη στο Ηρώδειο, αφιέρωσες τη συμμετοχή σου στους νεκρούς της αποστολής για τη Γάζα.
Ε ναι, κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι κι αλλιώς, μου 'χε φύγει τελείως η χαρά για τη συναυλία -ήταν μόλις τρεις μέρες μετά το επεισόδιο.
Και τι είπες στον κόσμο;
Ε, είπα το γνωστό παλιό τσιτάτο ότι η σιωπή είναι συνενοχή κι εγώ δεν μπορώ να είμαι συνένοχος. Και τραγουδήσαμε το «Να 'χεν η θάλασσα βουνά» για τους νεκρούς και για τους γενναίους αυτούς ανθρώπους που αφήσανε τις μικρές ζωούλες τους και πήγαν να σπάσουν ένα άθλιο εμπάργκο.
Για τους 4 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στη Marfin τι έχεις να πεις;
Τι να πω; Αυτή είναι η ψυχοπαράνοιά μας. Μπορείς να βγάλεις άκρη;
Πάντως από μολότοφ κουκουλοφόρων χάσανε τη ζωή τους.
Ναι, ποιοι είναι όμως αυτοί οι κουκουλοφόροι; Πίσω απ’ τις κουκούλες κρύβονται διάφορες ομάδες. Είναι αναρχικοί αλλά είναι και προβοκάτορες. Στα Δεκεμβριανά υπήρχαν φωτογραφίες με κουκουλοφόρους να βγαίνουν μέσα από τις ορδές των ΜΑΤ. Άρα τι να πω; Ότι ήταν δολοφονία δεν το συζητάμε.
Αν τύχαινε να παίζεις εκείνες τις μέρες στο Ηρώδειο, θα έβγαινες να πεις κάτι αντίστοιχο γι' αυτούς;
Ε βέβαια. Έτσι θα το αφήναμε; Απλά θα προσθέταμε ότι δεν ξέρουμε τι έγινε ακριβώς.
Ειδήσεις από πού μαθαίνεις;
Απ' το ραδιόφωνο. Ακούω την «Ελληνοφρένεια» -τις ατάκες που πετάνε οι πολιτικοί. Τι είπε η Ντόρα, τι είπε ο Γιωργάκης... Τα παιδιά στην «Ελληνοφρένεια» τις μπλέκουν όλες μαζί με πολύ χιούμορ. Χτες άκουγα μια εκπομπή που ο Γιωργάκης έλεγε ότι το ελληνικό κράτος είναι ασθενής κι ακριβώς την ίδια ατάκα έλεγε πριν 40 χρόνια ο Παπαδόπουλος…
Λαζόπουλο βλέπεις;
Μπα, τον βαριέμαι. Είχε εποχές καλές, τώρα τον βρίσκω αγχωμένο. Μια-δυο φορές που έτυχε να τον δω, έλεγε κάτι ανεκδοτάκια, κάτι προστυχοτέτοια…
Ο Κανάκης;
Δεν ξέρω, μου φαίνεται λίγο βεβιασμένο και αυτάρεσκο όλο αυτό το γέλιο και ο χαβαλές.
Τι σου λέει το όνομα Τζιμπρίλ Σισέ;
Τι είναι αυτό;
Ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού που πήρε φέτος το πρωτάθλημα.
(γέλια) Εντάξει, θα το έχω υπόψη μου.
Η κρίση έχει επηρεάσει την καθημερινή σου ζωή;
Πρακτικά όχι. Ζω μόνος μου, δεν έχω οικογένεια, ξέρω να ζω και με 500 ευρώ τον μήνα. Και δεν είμαι ο άνθρωπος που βγαίνει έξω. Τα μόνα μου έξοδα είναι κάνα τραπέζωμα με φίλους ή κάνα ταξίδι.
Το εισόδημά σου δε μειώθηκε;
Δεν ήταν κανένα τρελό εισόδημα για να μειωθεί. Τις 20 συναυλίες που κάναμε τον χρόνο θα τις κάνουμε και φέτος.
Με τι εισιτήριο;
Γύρω στα 15 ευρώ. Και πέρυσι τόσο ήταν. Πάντα παλεύαμε για φτηνό εισιτήριο.
Πώς νιώθεις που σε πολλές συναυλίες με τους Επισκέπτες γινόταν ντου απ' τον κόσμο για να μπει τσάμπα;
Τι να σου πω; Ούτε θυμώνω, ούτε χαίρομαι.
Ε πώς! Δε σ' ενοχλεί να ετοιμάζεις κάτι που έχει κόπο και έξοδα και ο άλλος να το θεωρεί δεδομένο;
Υπήρχαν φορές που μ' ενοχλούσε. Πέρσι ας πούμε σε μια συναυλία με 5.000 κόσμο εμείς δεν πήραμε φράγκο. Μπήκαμε και μέσα! Το ίδιο έγινε και με πολλές συναυλίες στην Κρήτη... Κάπως έτσι, βέβαια, φτάσαμε στο σημείο να διαλυθούν οι Επισκέπτες.
Για οικονομικούς λόγους;
Ε ναι. Έτσι κι αλλιώς ήταν ένα δυσβάσταχτο πράγμα και οικονομικά και ψυχολογικά. Ήμασταν σχεδόν 20 άτομα, βγαίναμε στον δρόμο, νοικιάζαμε πούλμαν, μηχανήματα, ξενοδοχεία, τα έξοδα ήταν μυθικά. Το μεροκάματο στην καλύτερη περίπτωση να ήταν 400 ευρώ. Ήμασταν μια ορχήστρα που συντηρούνταν από την τρέλα των μελών της.
Και η τρέλα κάποια στιγμή τελείωσε;
Ναι. Τρέχανε οι άνθρωποι σε άλλες δουλειές για να επιβιώσουν. Δεν μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί. Ενώ είχαμε υλικό για δεύτερο δίσκο, καθυστερούσαμε συνέχεια. Οπότε είπαμε να διαλύσουμε το μεγάλο σχήμα και να συνεχίσουμε πιο χαλαρά, 4-5 άτομα.
Με το ίδιο όνομα;
Όχι, δε θα το 'θελα από σεβασμό στην ιστορία των Επισκεπτών. Θα βρούμε άλλο όνομα.
Πώς είναι να είσαι 50 χρονών;
Τι να σου πω; Πλάκα έχει.
Οικογένεια θα κάνεις ποτέ;
Δεν το βλέπω.
Η διάθεση για σεξ έχει μειωθεί;
(γέλια) Όχι, ευτυχώς.
Η διάθεση να ερωτεύεσαι;
Ούτε. Κοίτα, κάνω τα ίδια πράγματα που έκανα και στα 25 μου. Δηλαδή κάνω μουσικές, ερωτεύομαι, γνωρίζω ανθρώπους, γυρνάω, αυτοανατρέπομαι. Αν κάτι αλλάζει μετά τα 50, είναι ότι κάνεις κάποιες σκέψεις πάνω στον χρόνο. Πολύ απλά, μια μέρα δε θα υπάρχεις. Κι αυτή η μέρα δεν είναι πια και πολύ μακριά.
Σε φοβίζει;
Με εξιτάρει. Μου δημιουργεί έναν ωραίο ίλιγγο.
Είναι τυχαίο που το κορίτσι σου είναι κάθε φορά αρκετά χρόνια νεότερο από σένα;
Καθόλου τυχαίο. Πάντα έκανα παρέα με κορίτσια και αγόρια από μικρότερες ηλικίες. Βαριέμαι τους ανθρώπους της ηλικίας μου, εκτός κι αν είναι σαν τον φίλο μου, τον Ντίνο, που είναι κι αυτός το ίδιο ξέμπαρκος και ανοικτός στο πώς περνάει το 24ωρό του. Νιώθω ότι ταυτίζομαι πιο πολύ με τη φρεσκάδα της σκέψης των νέων.
Και με τη φρεσκάδα του κορμιού τους όμως!
Αυτό εννοείται. Αλλά η σκέψη και το κορμί πάνε μαζί. Οι νέοι φαντάζουν πιο όμορφοι γιατί είναι πραγματικά πιο όμορφοι και μέσα τους.
Μοναξιά νιώθεις ποτέ;
Μοναξιά όχι, παρότι μου αρέσει να απομονώνομαι. Μπορεί να περάσω δύο-τρεις εβδομάδες χωρίς να δω άνθρωπο.
Γιατί;
Για να καθαρίσω μέσα μου.
Τότε είναι που γράφεις και στίχους;
Ναι. Μουσική γράφω και με παρέα, στίχους όχι. Εκεί θέλεις απόλυτη ησυχία για ν' ακούσεις τον εαυτό σου.
Τον εαυτό σου πριν 20-30 χρόνια τον θυμάσαι;
Α ναι, μου αρέσει να έχω επαφή με τις προηγούμενες ηλικίες μου. Θέλω να θυμάμαι όλα μου τα βήματα. Να ξέρω πώς έφτασα ως εδώ.
Τα τραγούδια από τις Τρύπες τα ξανακούς ποτέ;
Σπάνια. Έτυχε μια φορά σερφάροντας στο ίντερνετ να πέσω πάνω στην «Ταξιδιάρα Ψυχή». Άκουγα πόσο παιδική είναι η φωνή μου και χαμογελούσα. Μπορεί τεχνικά να ήταν ατελή αυτά τα βήματα, αλλά ήταν ειλικρινή.
Στον καθρέφτη κοιτάζεσαι ποτέ; Κυριολεκτικά μιλάω.
Ε, καμιά φορά ναι.
Κάνεις ακόμα γκριμάτσες;
(σκάει στα γέλια) …Ναι!
Μικρός ένιωθες ξεχωριστό παιδί;
Ένιωθα παράξενο παιδί. Ότι είμαι από αλλού. Να φανταστείς, ενώ μεγάλωνα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια, είχα φτιάξει μέσα μου ένα παραμύθι ότι είμαι αριστοκράτης.
Πραγματικός αριστοκράτης;
(γελάει) Ναι! Για πολλά χρόνια πίστευα ότι δεν είναι αυτοί οι γονείς μου, ότι δεν είναι αυτό το περιβάλλον μου και ότι κάποιοι με φέρανε για να με δοκιμάσουν στη φτώχια. Ήμουν ψωνάρα! Και περίμενα οι πραγματικοί γονείς μου να έρθουν κάποια στιγμή να με πάρουν.
Τους ...φτωχούς γονείς σου τους αγαπούσες;
Πολύ. Και τους πονούσα. Παλεύανε να μας μεγαλώσουν, ήταν σκληρά τα πράγματα. Και όλο μου το σόι γενικά ήταν φτωχό και τρελό μαζί -«καιρός των τσιγγάνων» τελείως! Αδέρφια που μάλωναν, που έρχονταν στα χέρια για το τίποτα και μετά αγαπιόντουσαν και πίνανε μαζί.
Στον Θεό πιστεύεις;
Πιστεύω ότι η ζωή έχει νόημα. Ότι δεν είναι τυχαίο το σύμπαν, η γη, οι ζωές μας… Υπάρχει αιτία για όλα αυτά. Τώρα αν αυτό είναι Θεός ή είναι η φύση από μόνη της που παλεύει να εξελιχθεί…
Επηρεάζει πάντως αυτό τη δική σου ζωή;
Ε βέβαια.
Με ποιόν τρόπο;
Εγώ λογοδοτώ στη φύση. Στα δέντρα, στους φίλους, στον εαυτό μου…
Στα δέντρα όταν λες; Κυριολεκτικά εννοείς;
Καμιά φορά και κυριολεκτικά. Δηλαδή σε πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή μου μπορώ να καθίσω αγκαλιά μ' ένα δέντρο και να τα πω. Ακόμα και τα δέντρα σού δίνουν κουράγιο.

Ο φοιτητής του ΔΠΘ που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους στην ολυμπιάδα των Μαθηματικών

Ήρθα στην Ελλάδα γιατί διάβαζα για τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, το Δημόκριτο», θα πει και το πρόσωπό του φωτίζεται. Ο λεπτοκαμωμένος 20χρονος νεαρός φοιτητής του Δημοκριτείου πανεπιστημίου Θράκης, ο Adjenughhure Kingsley είναι από τα καλύτερα μαθηματικά μυαλά, έφερε στην χώρα μας το αργυρό μετάλλιο στο διαγωνισμό της νοτιοανατολικής Ευρώπης και θα τιμηθεί σε λίγες μέρες από την Κοσμητεία της Πολυτεχνικής σχολής και με χρηματικό έπαθλο κατά την διάρκεια της επίσημης ορκωμοσίας των φετινών αποφοίτων στο αμφιθέατρο Καραθεοδωρή στα Κιμμέρια Ξάνθης.
Αγαπά το γαλάζιο χρώμα, την θάλασσα, ονειρεύεται να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου, περνά ατέλειωτες ώρες μελετώντας και περνά με την πενιχρή υποτροφία των 100 δολαρίων το μήνα, αφού του εξασφαλίζεται η διαμονή στην εστία και η διατροφή στην Λέσχη. Θελήσαμε να γνωρίσουμε από κοντά τον φοιτητή του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, που του απονεμήθηκε στην 5η Ολυμπιάδα Μαθηματικών SEEMOUS 2011 South-Eastern European Mathematical Olympiad for University Students που πραγματοποιήθηκε από 2 έως 6 Μαρτίου 2011, στο Βουκουρέστι το αργυρό μετάλλιο. Το ραντεβού μας κλείστηκε στην Πολυτεχνική Σχολή με τον καθηγητή του Βασίλη Παπαδόπουλο, που όπως βλέπουμε τον αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή που ήρθε στο τμήμα του, τον ενέταξε στην ομάδα του που προπονήθηκε εντατικά για να έχει αυτές τις επιδόσεις. Η υποδοχή που έχουμε είναι φιλική κι άμεση μετά τις πρώτες συστάσεις δεν χρειάζονται περισσότερα. Μιλάμε στα ελληνικά κι εντυπωσιαζόμαστε από την καλή γνώση της γλώσσας και την εκφορά του λόγου του, αφού μένει στην Ελλάδα μόλις δυόμισι χρόνια. Ο καθηγητής, Βασίλης Παπαδόπουλος και πρόεδρος του ενιαίου συλλόγου διδασκόντων στην Πολυτεχνική Σχολή της Ξάνθης, μιλά για τον Αφρικανό φοιτητή που είναι το καμάρι της σχολής.
«Ο King, είναι το όνομα του, το χαϊδευτικό του, είναι παράδειγμα φοιτητή προς μίμηση. Παράδειγμα ανθρώπου που δείχνει ότι αν έχεις θέληση και αγάπη για κάτι, μπορείς να πετύχεις πολλά. Όλους μας, μας ενδιαφέρει η πνευματική άνοδος και η δουλειά, δεν συνδέουμε τίποτα από την δουλειά μας με τα χρήματα και τα οικονομικά. Οι καιροί που περνάμε είναι δύσκολοι πράγματι»…
Ζει μόλις με 100 δολάρια τον μήνα;
-Ναι, ζει με 100 δολάρια τον μήνα, αυτά είναι τα χρήματά του, η υποτροφία του, βέβαια του καλύπτουμε την διατροφή και την διαμονή. Είναι παράδειγμα γιατί όχι μόνο δουλεύει στα μαθηματικά, σε όλα τα μαθήματα, ήρθε εδώ και ξέρει ότι πρωταρχικός σκοπός είναι να γίνει ένας πολύ καλός επιστήμονας, ένας καλός μηχανικός και η διασκέδαση του έχει περιοριστεί στο μηδέν. Εμένα προσωπικά με έχει ενθουσιάσει. Εγώ τους έκανα πολλές ώρες μάθημα γι’ αυτή την προετοιμασία, πάνω από 60 ώρες και τους προετοιμάζω άσχετα με τις προγραμματισμένες ώρες. Δέχομαι στο γραφείο μου την ομάδα αυτή των παιδιών των μαθηματικών ότι ώρα θέλουν και τους προετοίμαζα από τον Οκτώβριο. Πήγαμε μια εξαμελής ομάδα σαν Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, από αυτούς ο King μόνο διακρίθηκε και πήρε το ασημένιο μετάλλιο. Είχαμε την χαρά φέτος να πανηγυρίσουμε την πρωτιά της ελληνικής μαθηματικής εταιρίας, της εθνικής ομάδας που πήρε χρυσό, πέρασε σε επίδοση την Ρώσικη ομάδα κάτι, που για εμάς ήταν πολύ μεγάλη χαρά. Εξίσου όσο χάρηκα για τον King, άλλο τόσο χάρηκα για το άλλο παιδί, της Εθνικής ομάδος. Ο King είναι από την Νιγηρία και ήρθε στην Ελλάδα με τις διμερείς συμφωνείς που έχει η κυβέρνηση της Νιγηρίας και της Ελλάδος για ανταλλαγή φοιτητών.
Έμαθε ελληνικά 1 χρόνο στην Θεσσαλονίκη και μετά ήρθε στην Ξάνθη. Είναι στο 2ο έτος σπουδών, τον έχουμε πάλι φοιτητή στο μάθημα πιθανότητες και στατιστική, όπου και εκεί είναι πάρα πολύ καλός. Εγώ τον έχω σαν παιδί μου, και τον μαλώνω και τον αγαπάω, όπως μαλώνω το παιδί μου. Τον έχω …υιοθετήσει. Χαίρομαι γιατί ο ίδιος θέλει να γίνει ερευνητής μηχανικός. Δηλαδή θέλει να χρησιμοποιήσει τα μαθηματικά μοντέλα για την επιστήμη του. Του αρέσουν τα μαθηματικά.
Έχετε μιλήσει με τους γονείς του, με το περιβάλλον του;
-Βέβαια, όταν πήραμε το ασημένιο και το πανηγυρίζαμε και το σηκώσαμε ψηλά! Τότε πήρε τηλέφωνο στον πατέρα του και ο πατέρας του με μεγάλη χαρά μου μίλησε αγγλικά, μου είπε σας ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που σας γνώρισε, γιατί ο King όταν ήρθε εδώ ήταν μαζεμένος, αλλά εγώ μόλις τον είδα άρχισα να τον πειράζω, να του μιλάω και πήρε θάρρος και ανέβηκε και προσαρμόστηκε όπως και οι άλλοι φοιτητές και ένοιωσε όπως ο ίδιος μας λέει πάρα πολύ καλά από το πρώτο μάθημα που με είδε».
Ο 20χρονος φοιτητής είναι ένα παιδί της ηλικίας του πολύ πιο υπεύθυνο και συνειδητοποιημένο όσον αφορά το συστηματικό διάβασμα. Έχει παρουσία στο face book, επικοινωνεί με e-mail με τους δικούς του αν και τους έχει λαχταρίσει αλλά αδυνατεί να τους επισκεφθεί, αφού μόνο τα αεροπορικά εισιτήρια μέσω Ντουμπάι κοστίζουν περίπου 1200 ευρώ. Και φέτος το καλοκαίρι θα μείνω εδώ είναι η τρίτη χρονιά. Πέρυσι με φίλους μου για λίγες μέρες πήγα στην Ρόδο, ήταν πολύ όμορφα θα μας πει.

Είναι από μια μικρή πόλη νότια στην Νιγηρία, την Σαπελέ. Μας την δείχνει στον υπολογιστή του καθηγητή του στο χάρτη και μαςταξιδεύει σε εικόνες της χώρας του.
Μίλησε μας για την οικογένεια σου.

-Είμαστε 7 παιδιά, 4 αγόρια και 3 κορίτσια. Εγώ είμαι το 4ο παιδί, έχω 3 μεγάλα και 3 μικρότερα αδέλφια. Οι δύο τελείωσαν πανεπιστημιακές σπουδές παντρεύτηκαν, οι δύο πρώτοι, και οι άλλοι σπουδάζουν.
Στην Ελλάδα ήρθε κανείς;
-Όχι, μόνο εγώ ήρθα στο εξωτερικό. Όλοι είναι στην Νιγηρία και οι γονείς μου. Ο πατέρας μου είναι περιβαλλοντολόγος και δουλεύει στο δημόσιο και η μητέρα μου είναι δασκάλα.
Προέρχεσαι από μια μορφωμένη οικογένεια που ήθελαν και τα παιδιά τους να μορφωθούν;
-Ναι έτσι, στους γονείς μου αρέσει να διαβάζουν τα παιδιά και εμάς μας αρέσει και έτσι έμαθα να δουλεύω κιόλας.
Ήρθες εδώ, άγνωστοι όλοι.
-Ναι και πρώτη φορά που ήρθα στην Θεσσαλονίκη δεν ήξερα κανέναν. Δεν μου μιλούσαν, ντρεπόμουν και ένοιωσα πολύ ξένος επειδή με κοιτούσαν πολύ παράξενα αλλά όταν ήρθα στην Ξάνθη ήταν πιο καλά. Μπήκα αμέσως στο φοιτητικό περιβάλλον και ήταν καλύτερη η αντιμετώπιση από τον κόσμο, επειδή ξέρουν ότι είμαι φοιτητής εδώ και μ’ αγαπάνε. Ήμουν τυχερός όταν μπήκα στο πρώτο μου μάθημα με τον κ. Παπαδόπουλο, μου φέρθηκε πάρα πολύ καλά και δεν θα το ξεχάσω αυτό και έτσι μπόρεσα να ζήσω και να προσαρμοστώ εδώ στην Ξάνθη.
Προσαρμόστηκες και με τα ελληνικά φαγητά;
-Δεν μου αρέσουν και πολύ τα φαγητά στην λέσχη, δεν τρώω κρέας πολύ επειδή δεν μου αρέσει, εντάξει αλλά κάτι τρώω. Μ’ αρέσει η φακή, οι σούπες, οι πιπεριές, ο αρακάς μ’ αρέσει και το ψάρι πολύ, που το τρώω και στην Νιγηρία.
Τι σου λείπει από την Νιγηρία;
-Η οικογένεια μου πολύ μου λείπει, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, τα αδέλφια μου, αυτό μου λείπει πραγματικά, αλλιώς δεν έχω κάτι π[ου να νοσταλγώ ιδιαίτερα.

Τι είναι για σένα τα μαθηματικά;
-Είναι το αγαπημένο μου αντικείμενο και μου αρέσουν πάρα πολύ και θέλω να ασχοληθώ και περισσότερο με τα μαθηματικά και ευτυχώς που έχω ένα καλό καθηγητή που αγαπάει και ο ίδιος πολύ τα μαθηματικά και εξελίσσομαι.

Η καλύτερη ευχή που σου έδωσαν, τώρα που κέρδισαν το μετάλλιο, ποια ήταν;
-Να προχωρήσω και να γίνω πολύ καλός μηχανικός και να προοδεύσω. Δεν ξεχνάω ποτέ τους ανθρώπους που με βοήθησαν.

Θαυμάζεις κάποιους μηχανικούς που κάνουν μεγάλα έργα;
-Μου αρέσει η επιστήμη που θα ασχοληθώ, νομίζω θα ασχοληθώ πιο πολύ με την ασαφή λογική και τις εφαρμογές σε θέματα πολιτικών μηχανικών και αυτό θέλω να κάνω και με τον κ. Παπαδόπουλο.
Θα ήθελες να γίνεις και καθηγητής κάποια στιγμή ή απλός ερευνητής;
-Δεν ξέρω, αυτό δεν το έχω σκεφτεί, αλλά αν καταφέρω να διδάσκω, θα ήταν ευτυχία.

Με τα κορίτσια πως τα πας, με τις φοιτήτριες;
-Καλά τα πάμε.

Θα παντρευόσουν Ελληνίδα;
-Δεν ξέρω, δεν το έχω σκεφτεί καθόλου. Αν προκύψει…»
Ο Kingsley πίνει χυμό εξωτικών φρούτων αντί για καφέ, είναι γλυκός και ομιλητικότατος, συνεργάζεται για την φωτογράφηση και το απολαμβάνει. Η φοιτητική ζωή στην Ελλάδα μάλλον θα του μείνει αξέχαστη, όπως και η ζεστασιά με την οποία τον περιέβαλλε ο καθηγητής του και η εμπιστοσύνη που του έδειξε ώστε πράγματι με την προσωπική του προσπάθεια να διακριθεί. Ένα παιδί πολλά υποσχόμενο που αξίζει την υποστήριξής μας.

Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώ­νει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»… παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετι κό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…
Κάποτε,έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυ σθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτρο πία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμό­τητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπί δες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώ­σουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλ λιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυ μία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δου λειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερι κά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυ πία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μα θήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτι­κές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πα­τρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου­λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ­ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύ τερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμί ζουν… Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε δια­κοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα…
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

ΚΑΡΓΑΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ

Ένας διαφορετικός πολ/σμός

Ο κινέζικος πολ/σμος




Ρώσικος πολλαπλασιασμός


Το σκεπτικό είναι το εξής:
1. Διαιρούμε την δεύτερη στήλη με το 2 έως ότου καταλήξουμε στην μονάδα και την πρώτη στήλη την πολ/με με το δύο.
2. Όταν το αποτέλεσμα της διαίρεσης είναι δεκαδικός πχ. 5,5 εμείς θα γράψουμε το ακέραιο μέρος του αριθμού δηλ.5
3. Τέλος προσθέτουμε τα αποτελέσματα της πρώτης στήλης που τα αντίστοιχα της δεύτερης στήλης έχουν περιττό- μονό αποτέλεσμα (αν έχουμε άρτια ένδειξη δεν τα λαμβάνουμε στην πρόσθεση)
4. Το αποτέλεσμα μας δίνει το ζητούμενο γινόμενο.





Ο Αμερικάνικος πολλαπλασιασμός

Το πείραμα με το βιολιστή στο μετρό (Washington Post) - Greek Subs

Ο ποδοσφαιριστής των πέντε ηπείρων

Ο Λουτς Πφάνενστιλ, ο μοναδικός παίκτης που αγωνίστηκε και στις πέντε ηπείρους.Στα 35 του ο κάποτε διεθνής τερματοφύλακας της εθνικής νέων της Γερμανίας μοιάζει όλο και περισσότερο στον εκφραστή της πεφωτισμένης κολεκτίβας των Beatniks!Ένας ποδοσφαιρικός Κέρουακ, ο μοναδικός παίκτης που έχει αγωνιστεί σε όλες τις Ηπείρους στον κόσμο. Έχει φορέσει την φανέλα 24ων ομάδων και όπως ομολογεί ο επόμενος του σταθμός επιθυμεί να είναι η Ελλάδα.
Ήταν λίγο μετά το 2004 όταν ο ηλιοψημένος Λουτς είχε βάψει γκρι τους κροτάφους στην περιπέτεια του στη Νέα Ζηλανδία και την Οτάγκο Γιουνάιτεντ! Οι οπαδοί τον παρατηρούσαν με αμφιθυμία και με μάτια σαν σιντριβάνια που πετούσαν σπίθες περιέργειας.
Πριν από δύο χρόνια άρχισε να επισκέπτεται και την χώρα μας στην οποία θέλει και να τερματίσει την καριέρα του. "Έχω ταξιδέψει στην Ελλάδα την εποχή που αγωνιζόμουν στην Αλβανία(Βλάζνια). Επισκέφτηκα τη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο.
Εκεί ήπια και ένα λευκό ποτό. Πολύ δυνατό (τσίπουρο). Δεν ήταν για εμένα. Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να παρακολουθώ τις μικρές κατηγορίες της Ελλάδας γιατί έχουμε αποφασίσει με τη σύζυγο μου πως πρέπει να πάμε σε μια ζεστή χώρα και να κάτσουμε μερικά χρόνια εκεί.
Έχουμε πλέον και ένα παιδί και δεν είναι εύκολο να μετακινείσαι συνεχώς. Η Ελλάδα θα ήταν η ιδανική χώρα για να μείνουμε και θα ήθελα πολύ να αγωνιστώ σε μια ομάδα της".
Αναθρεμμένος στον βαυαρικό δρυμό του Τσβίζελ ο Πφάνενστιλ επιθυμούσε να αποδράσει από τον αυστηρό κορσέ των αρχών της θρησκόληπτης οικογένειας του.
Με ταλέντο που καθήλωνε το μάτι βρέθηκε γρήγορα στα τμήματα υποδομής της Μπάγερν Μονάχου.
"Είχα την ευκαιρία να υπογράψω επαγγελματικό συμβόλαιο με την Μπάγερν Μονάχου όταν ήμουν στην ακαδημία της. Μου το πρότειναν αλλά δεν ήθελα να είμαι στην σκιά του Όλιβερ Καν.
Δεν μου αρέσει να κάθομαι στον πάγκο. Όταν αυτό συμβαίνει προτιμώ να φύγω. Έτσι έκανα και στα 17 μου παίρνοντας μεγάλο ρίσκο".
Αγωνίστηκε για δύο χρόνια στο βαυαρικό κλαμπ της Μπαντ Κέτσλινγκ και πριν κλείσει τα 20 χρόνια ταξίδεψε στην Μαλαισία. Από εκεί στην Αγγλία (Γουίμπλεντον, Νότιγχαμ Φόρεστ), την Μάλτα, την Σιγκαπούρη, την Νότια Αφρική.
Άπληστος σαν τους ήρωες του Μπαλζάκ κάθε φορά σχεδίαζε την επόμενη φυγή του.
"Είμαι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί και στις έξι ηπείρους (σ.σ χωρίζει την Αμερική σε Βόρεια και Νότια).
Όπως καταλαβαίνεις ήταν πολύ δύσκολο για έναν Ευρωπαίο που προέρχεται από μια μικρή πόλη, θρησκόληπτων ανθρώπων να αρχίσει να ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο και να παίζει ποδόσφαιρο.
Η οικογένεια μου πιστεύει πολύ στον Θεό και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα είχα τέτοια πορεία. Χρειάζεται να είσαι και λίγο τρελός για να κάνεις τέτοια πράγματα".
Με την τρέλα να τον κρατάει με λύσσα στη ζωή ο Πφάνενστιλ ήταν πάντοτε πρωταγωνιστής περιέργων ιστοριών σε διαφορετικές χώρες στον κόσμο. Όπως στην γειτονική Αλβανία "που είναι ο πιο επικίνδυνος τόπος όπου αγωνίστηκα.
Τρέλα, δεν ήξερες ποτέ τι μπορεί να σου συμβεί. Στα εκτός έδρας ματς μου πετούσαν ότι μπορείς να φανταστείς. Θυμάμαι ένα ματς εκτός. Ο διαιτητής ήταν ακριβοδίκαιος στο πρώτο ημίχρονο και η εξέδρα κόχλαζε.
Στο ημίχρονο ακούσαμε φωνές και βγήκαμε από τα αποδυτήρια. Ακούγονταν από τον χώρο του διαιτητή. Μας είπαν ότι ο πρόεδρος της αντίπαλης ομάδας κρατούσε ένα πιστόλι στον κρόταφο του διαιτητή.
Πανικοβληθήκαμε. Το ματς συνεχίστηκε. Ήταν 0-0 ως το 85 και τότε σε μια φάση λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή ένας παίκτης των αντιπάλων έπεσε και ο διαιτητής έδωσε πέναλτι...
Χάσαμε 1-0. Στο τέλος τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό και απάντησε ότι έχει δύο παιδιά και δεν θέλει να πεθάνει. Τι θα μπορούσα να του πω;" λέει και θυμάται ακόμη μια φορά που έζησε φόβο.
"Αγωνιζόμουν στην Γκέιλαγκ Γιουνάιτεντ της Σιγκαπούρης και δίναμε έναν αγώνα στο Ιράν. Στην Τεχεράνη αισθάνθηκα ότι αγωνιζόμουν μπροστά στις πύλες της κολάσεως.
Περίπου 100000 Ιρανοί είχαν δημιουργήσει μια απίστευτη ατμόσφαιρα. Ήταν τρομακτικά"! Όπως και στο κελί 10 τετραγωνικών μέτρων που έζησε για 101 ημέρες στη Σιγκαπούρη.
Έχασε 16 κιλά και έπινε νερό από την τουαλέτα σε μια περιπέτεια που μπροστά της το "Εξπρές του Μεσονυχτίου" φαντάζει εκπαιδευτική εκδρομή λεπτεπίλεπτων κορασίδων.
Κατηγορήθηκε ότι είχε "στήσει" ένα παιχνίδι της Γκέιλαγκ μαζί με τον Αυστραλό Μίρκο Γιούριλι, αν και ο ίδιος μέχρι σήμερα εμμένει στην αθωότητα του. "Αυτή ήταν μακράν η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου. Ήμουν αθώος. Ο άνθρωπος που με είχαν κατηγορήσει ότι συνεννοήθηκα δεν τον είχα δει ποτέ.
Ήταν απίστευτα. Αν δεν ήμουν κάτοχος γερμανικού διαβατηρίου δεν ξέρω τι θα συνέβαινε σε εκείνα τα σκοτεινά κελιά που βρωμούσαν. Η Σιγκαπούρη είναι μια χώρα που δεν πρόκειται να επισκεφτώ ποτέ ξανά".
Ο Πφάνενστιλ, μια ακαταπόνητη μηχανή παραγωγής σαγηνευτικών ιστοριών, αντίκρισε τον θάνατο κατάματα στην Αγγλία.
Όταν αγωνιζόταν για την Μπράντφορντ Παρκ Άβενιου έχασε τις αισθήσεις του για αρκετά λεπτά και επανήλθε μόνο όταν του δόθηκε το φιλί της ζωής.
"Αυτό το συμβάν ήταν μια άτυχη στιγμή, ένα ατύχημα. Ο επιθετικός θέλησε να με αποφύγει αλλά με χτύπησε. Έχασα τις αισθήσεις μου αμέσως. Ήμουν νεκρός. Ξύπνησα πάλι στο νοσοκομείο.
Οπότε δεν έχω κακές αναμνήσεις από εκείνο το συμβάν. Φυσικά ξέρω τι συνέβη. Είδα τις φωτογραφίες, με σοκαρισμένους ποδοσφαιριστές να στέκονται από πάνω μου.
Αλλά συνήλθα στο νοσοκομείο και τα περισσότερα μοιάζουν με κακό όνειρο. Αργότερα έμαθα ότι λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης μου ο διαιτητής διέκοψε το ματς".
Αγωνιζόμενος πάντως στην Αγγλία κατόρθωσε να "πραγματοποιήσω ένα από τα όνειρα μου. Είχα πολλά προβλήματα αλλά ήταν καλά. Στην Αγγλία υπάρχει πολύ thrash talk και το παιχνίδι είναι σκληρό.
Τραυματίζεσαι πολύ εύκολα, όπως συνέβαινε και με εμένα αλλά συνέχιζα να αγωνιζόμουν κάτι που εκτίμησαν ιδιαίτερα οι οπαδοί".
Τότε άρχισε να επεξεργάζεται στο μυαλό του και το σχέδιο να αγωνιστεί στη Λατινική Αμερική.
"Όταν κατέφτασε η πρόταση από την Βραζιλία ένιωσα απέραντα ευτυχισμένος. Εκεί βίωσα την απόλυτη ποδοσφαιρική εμπειρία.
Ζουν μόνο για το ποδόσφαιρο. Το κίνητρο για να πάω σε μια μικρή ομάδα που αγωνιζόταν στο περιφερειακό πρωτάθλημα ήταν ότι θα γινόμουν ο πρώτος Γερμανός που θα αγωνιζόταν στην Βραζιλία.
Εγκαταστάθηκα σε μια περιοχή, την Σάντα Καταρίνα, όπου το 70% των ανθρώπων είναι απόγονοι Γερμανών μεταναστών. Οι περισσότεροι μιλούσαν γερμανικά και ένιωθα πολύ άνετα. Ήταν πολύ όμορφο για αυτούς να βλέπουν έναν συμπατριώτη τους να αγωνίζεται εκεί".
Η εμπειρία του στη Βραζιλία μπορεί να ήταν η πραγμάτωση ποδοσφαιρικής φαντασίωσης αλλά όταν ο Πφάνενστιλ είναι σαφής για το που συνάντησε την ποιότητα ζωής που όλοι αναζητούν.
"Πέρασα πολύ καλά στη Νέα Ζηλανδία. Ήταν λίγο μετά την αποφυλάκιση μου και μου δόθηκε η ευκαιρία να επανέλθω στην αγωνιστική δράση. Επίσης μου άρεσε πολύ το Βανκούβερ. Ωραία πόλη, καλό ποδόσφαιρο, μακάρι να έμενα λίγο ακόμη εκεί πέρα".
Σε ράθυμους ρυθμούς κυλούσε η ζωή του στην Νορβηγία, τον τελευταίο προσώρας προορισμό του.
"Ζούσα στο νησάκι Φλεκερόι, όπου αγωνιζόμουν στην ομώνυμη ομάδα. Εκεί ζούσαν περίπου 3 με 4 χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν ψαράδες. Εγώ διέμενα στην περιοχή Σεεχάουσεν, όπου έξω από το σπίτι μου είχα μια βάρκα που μου παρείχε η ομάδα.
Συνήθιζα να πηγαίνω για ψάρεμα με αυτήν. Η Νορβηγία ήταν υπέροχο μέρος για να μείνεις και οι άνθρωποι πολύ φιλικοί" θυμάται ο Πφάνενστιλ, ο οποίος έχει διατελέσει και προπονητής.
"Στην Αρμενία!. Σε μια ομάδα που δεν είχε τίποτα. Ούτε ρούχα, ούτε μπάλες. Μέσα σε τέσσερις μήνες κατάφερα να φέρω τα πάντα στον σύλλογο μέσω των επαφών που έχω σε όλο τον κόσμο.
Αρχίσαμε να παίζουμε καλά και να κερδίζουμε τα παιχνίδια αλλά όλα σταμάτησαν όταν χρεοκόπησε η ομάδα"
Αν και η άμμος στην κλεψύδρα της ποδοσφαιρικής του ζωής αδειάζει σταθερά ο Πφάνενστιλ υποστηρίζει στο SPORT 24 ότι "θέλω να συνεχίζω να αγωνίζομαι ως τα 40 μου. Φυσικά μετά θα παραμείνω πολίτης του κόσμου.

Η καριέρα του Πφάνενστιλ
1988-1991......... Μπάγερν Μονάχου
1991-93............ Κότζτινγκ (Γερμανία)....... 68 συμμετοχές
1994-95............ Γουίμπλεντον (Αγγλία).... 0
1995-96............ Νότιγχαμ Φόρεστ (Αγγλία) 0
1996................ Σιμπάουανγκ Ρέιντζερς (Μαλαισία) 22
1996-97............ Ορλάντο Πάιρατς -δανεικός- (Νότιος Αφρική) 7
1996-97............ Νότιγχαμ Φόρεστ (Αγγλία) 0
1998-99............ Βάκερ Μπουρχάουζεν (Γερμανία) 3
1999-2000......... Γκέιλανγκ Γιουνάιτυεντ (Μαλαισία) 46
2001................ Ντουνεντίν Τέχνικαλ (Νέα Ζηλανδία) 18
2001-02............ Μπράντφορντ -δανεικός- (Αγγλία) 1
2001-02............ ΑΣΒ Τσαμ -δανεικός- (Γερμανία) 12
2002................ Ντουνεντίν Τέχνικαλ (Νέα Ζηλανδία) 12
2002-03............ Μπράντφορντ (Αγγλία) 14
2003................ Ντουνεντίν Τέχνικαλ (Νέα Ζηλανδία) 18
2003................ Μπάρουμ (Νορβηγία) 13
2004................ Κάλγκαρι Μουστάνγκς (ΗΠΑ) 28
2004-06............ Οτάγκο Γιουνάιτεντ (Νέα Ζηλανδία) 36
2006-07............ Βλάζνια Σκόντερ (Αλβανία) 14
2007................ Μπάρουμ (Νορβηγία) 9
2007................ Βανκούβερ Γουάιτκαπς (Καναδάς) 4
2008................ Χέρμαν Αιχίνγκερ (Βραζιλία)

Η κατάργηση του «10» ως επαναστατική καινοτομία

Δεν μπορεί κανείς παρά να νιώσει θαυμασμό για τη γενναία και οραματική απόφαση της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να καταργήσει τη βάση του «10» ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Η κατάργηση αυτού του σκοταδιστικού μέτρου αποτελεί μια μεγάλη κατάκτηση για τον ελληνικό λαό, που θα τον οδηγήσει χωρίς καμία αμφιβολία σε ένα μέλλον φωτεινό, χαρούμενο και δημιουργικό.
Να σας εξομολογηθώ όμως κάτι: μόλις πληροφορήθηκα την είδηση για την κατάργηση της βάσης αρχικά ανησύχησα, φοβούμενος ότι θα συνοδευόταν από την παραίτηση της υπουργού Παιδείας. Θυμήθηκα, βλέπετε, ότι όταν λίγες μέρες πριν από το Πάσχα ο υφυπουργός της είχε ανακοινώσει ότι «οδεύουμε προς κατάργηση του “10”», η υπουργός είχε γίνει έξαλλη, λέγοντας ότι γίνονται πράγματα πίσω από την πλάτη της, και απειλώντας θεούς και δαίμονες, μεταδίδοντας σαφώς το μήνυμα ότι το αφεντικό στο υπουργείο της είναι η ίδια και δεν θα αφήσει να περάσουν παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και παράλληλες διαδρομές εξουσίας, απ΄ όπου και να εκπορεύονται. Με χαρά όμως έμαθα, αργότερα, ότι η υπουργός όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά ανακοίνωσε μαζί με τον υφυπουργό τα νέα μέτρα.
Και έτσι κατάλαβα ότι, προς τιμήν της, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, πεισμένη το δίχως άλλο από τα ακλόνητα επιχειρήματα του υφυπουργού, που είναι άλλωστε καθηγητής σε ελληνικό πανεπιστήμιο, άρα κατά τεκμήριον άριστος κάτοχος της επιστημονικής μεθόδου και της λογικής διαδικασίας.
Δεν θα συζητήσω εδώ τα αναμφισβήτητα οφέλη που θα υπάρξουν στις τοπικές κοινωνίες που φιλοξενούν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που θα δέχονται τους «μονοψήφιους» (όπως αποκαλούνται τρυφερά από κάποια μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας οι έχοντες κάτω του «10» βαθμολογία), την πληθώρα των άδειων διαμερισμάτων που θα γεμίσουν, τα βουνά των σουβλακιών που θα πουληθούν, τις ατέλειωτες ώρες χρήσης ηλεκτρονικών παιχνιδιών που θα χρεωθούν, ούτε το αναμφισβήτητο αισθητικό όφελος που θα υπάρξει γεμίζοντας κτίρια που ως τώρα έμεναν άδεια, δημιουργώντας θέαμα σπαρακτικό. (Αυτά άλλωστε τα ανέλυσε πειστικότατα η Λώρη Κέζα, στο «Βήμα» της 14ης Απριλίου.) Το υπουργικό δίδυμο σίγουρα θα έλαβε και τα κοινωνικά οφέλη υπόψη του. Αλλά στην κρίση του για την κατάργηση της βάσης του «10» βάρυναν άλλα επιχειρήματα, υψηλά, που καμία σχέση δεν έχουν με ενοικιοστάσια και φραπογάλατα.
Βεβαίως! Τα επιχειρήματα που παρουσίασε το δίδυμο ήταν εξόχως λογικά: α) Οτι η θέσπιση τής βάσης του «10» από την κυρία Γιαννάκου δεν οδήγησε σε βελτίωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (δεν είχα καταλάβει ότι αυτός ήταν ο σκοπός του μέτρου, αλλά τώρα το κατάλαβα), β) Οτι δεν οδήγησε στην αύξηση των υποψηφίων που ξεπέρασαν τη βάση. Για να καταλάβετε πόσο συγκλονιστικά καίρια είναι αυτά τα επιχειρήματα, συνδυασμένα, θα σας βοηθήσω με ένα παράδειγμα από άλλο τομέα. Είναι γνωστό ότι για πρόσληψη στην ελληνική αστυνομία ο υποψήφιος πρέπει να έχει ύψος άνω του 1,70. Ας πούμε λοιπόν ότι ένας άφρων υπουργός μια μέρα ανεβάζει το όριο στο 1,75. Αργότερα όμως έρχεται ένας πανέξυπνος που λέει ότι το ανέβασμα του ορίου δεν οδήγησε σε βελτίωση του γονιδιακού υλικού των Ελλήνων, ούτε σε μεγαλύτερο αριθμό υψηλών μπέμπηδων. Οπότε, σωστά, το καταργεί- όπως σωστά κατήργησαν τη βάση του «10» οι δύο υπουργοί.
Η άποψή μου ότι η κατάργηση αποτελεί σπουδαία κατάκτηση για την Παιδεία μας έγινε ακλόνητη πεποίθηση όταν είδα ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ τη χαιρέτησε ως «θετικό γεγονός», που μάλιστα, όπως έμαθα, «πρώτη η ΟΛΜΕ ανέδειξε ως αίτημα». Σωστά βέβαια επισημαίνουν οι φωτισμένοι αυτοί άνθρωποι ότι το θετικό γεγονός αμαυρώνεται κάπως, καθώς σύμφωνα με τα νέα μέτρα το σύστημα πρόσβασης στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα «εξακολουθεί να συνδέεται με τις επιδόσεις των μαθητών στο λύκειο», πράγμα που θεωρούν απαράδεκτο. Γιατί όμως να μη δώσουμε κι εδώ ένα λαμπρό παράδειγμα στην υπόλοιπη ανθρωπότητα - που κι αυτή είναι δέσμια της ίδιας ανόητης συνήθειας-, όπως δώσαμε σε τόσα άλλα τον τελευταίο καιρό;
Εισηγούμαι λοιπόν, αφουγκραζόμενος και την προτροπή των ηγετών της ΟΛΜΕ που ξέρουν από αυτά τα πράγματα, ως επόμενο μέτρο του υπουργείου, την κατάργηση κάθε σύνδεσης του βαθμού του λυκείου με τα κριτήρια εισαγωγής σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Αν γίνει αυτό, τότε σίγουρα θα βελτιωθεί αυτόματα η δευτεροβάθμια εκπαίδευσή μας, και υπερβολικά μάλιστα! Τα δε λύκεια, ειδικότερα, θα φτάσουν σε επίπεδα τόσο υψηλά, που θα τα ζηλέψουν και όλες οι δυτικές χώρες. Και έτσι, στο εξής δεν θα κερδίζουν απλώς οι ιδιοκτήτες της επαρχίας μας, μισθώνοντας τις γκαρσονιέρες τους σε αθηναίους ή θεσσαλονικείς φοιτητές των κατά τόπους ΤΕΙ, αλλά όποιος έχει ένα κεραμίδι, απανταχού της χώρας, θα πλουτίσει, μοσχονοικιάζοντάς το στους Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και άλλους που θα αρχίσουν να στέλνουν εδώ σωρηδόν τα βλαστάρια τους για να ξεστραβωθούνε, μετέχοντες της ημετέρας Παιδείας.
Για να ανεβάσουμε το επίπεδο της Παιδείας μας ακόμη περισσότερο μάλιστα μπορούμε σταδιακά να λάβουμε και μερικά μέτρα ακόμη, όλα στην ίδια φωτεινή κατεύθυνση που δείχνει η κατάργηση του «10».
Το πρώτο είναι να καταργήσουμε εντελώς τη βαθμολογία, αρχικά στο γυμνάσιο, μετά στο λύκειο και, στο πλαίσιο ενός πενταετούς προγράμματος, στο πανεπιστήμιο. Αλλωστε, η βαθμολογία είναι κατ΄ εξοχήν μορφή αξιολόγησης, και είναι γνωστό πόσους αγώνες έχουν κάνει πολλοί εκπαιδευτικοί μας, κάθε βαθμίδας, για να μην αξιολογούνται (η ΟΛΜΕ μάλιστα καταδικάζει ρητά τις σχετικές απαράδεκτες αποφάσεις των νέων μέτρων). Γιατί λοιπόν να μην προσφέρουν τώρα οι διδάσκοντες αυτό που το θεωρούν προνόμιό τους- και κατά την κρίση τους τόσο βελτιωτικό του επιπέδου της Παιδείας- και στους μαθητές και στους φοιτητές τους;
Το δεύτερο μέτρο- αυτό εμπνευσμένο από άλλο επαναστατικό βήμα, της ανωτατοποίησης των ΤΕΙ-, θα είναι η ανωτατοποίηση του λυκείου. Ετσι, ο απόφοιτος του ελληνικού λυκείου θα θεωρείται αυτομάτως πτυχιούχος πανεπιστημίου. Η απαραίτητη συνέχεια βέβαια είναι η υπερανωτατοποίηση του πανεπιστημιακού πτυχίου και η αναγόρευσή του, αυτομάτως, σε διδακτορικό. (Το διδακτορικό, σε συνεννόηση με τη Σουηδική Ακαδημία, μπορεί να πετύχουμε να θεωρείται Νομπέλ.) Υπάρχουν πάμπολλες ιστοσελίδες που προσφέρουν διπλώματα κάθε λογής επί πληρωμή. Γιατί να μην τους ανταγωνιστούμε, προσφέροντας στη χειμαζόμενη οικονομία μας το πλούσιο έσοδο που τώρα καρπώνονται κάποιοι επιτήδειοι; Σίγουρα θα τους επιβληθούμε κατά κράτος! Γιατί τι νομίζετε ότι θα προτιμούν οι αλλοδαποί υποψήφιοι; Το τσίτικο, το ξένο, που βρωμάει από δέκα χιλιόμετρα ότι είναι αγορασμένο από το Διαδίκτυο, ή ένα λαχταριστό δίπλωμα ελληνικού πανεπιστημίου, με ωραιότατες σφραγίδες, με ιωνικές κολόνες, με Πλάτωνα, Αριστοτέλη και όλους μας τους σοφούς επάνω;
Αλλά αυτά, τα τελευταία, είναι ακόμη στο στάδιο του ονείρου. Ας πανηγυρίσουμε τώρα το σίγουρο, την κατάργηση του «10», και τ΄ άλλα σιγά σιγά. Εδώ είμαστε άλλωστε...

Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης

Ελυσαν την... εξίσωση που τους οδήγησε σε ΜΙΤ και Κέιμπριτζ

Δύο 18χρονοι με μαθηματικό μυαλό έγιναν δεκτοί από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Ο ένας μάλιστα πήρε και υποτροφία 44.362 δολαρίων
Στην «αγκαλιά» των καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου έστειλε δύο 18χρονους αποφοίτους λυκείου η διάκρισή τους στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. Ο ένας μαθητής ονομάζεται Ευάγγελος Ταρατόρης και στο τέλος του Αυγούστου θα βρεθεί ανάμεσα στους πρωτοετείς φοιτητές του ΜΙΤ στη Βοστόνη, αφού αυτό το φημισμένο πανεπιστήμιο όχι μόνο τον δέχτηκε στην κοινότητά του, αλλά του έδωσε και υποτροφία της τάξης των 44.362 δολαρίων!
Ο άλλος λέγεται Φώτης Λογοθέτης και θα βρεθεί στο δεύτερο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου, στο Κέιμπριτζ, όπου θα σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός ή ό,τι άλλο του... γυαλίσει.
Η ιστορία των δύο αγοριών έχει ως εξής: έλαβαν μέρος στην 51η Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα που έγινε στο Καζακστάν από 2 έως 14 Ιουλίου 2010 και πήραν αργυρά μετάλλια. Η Ελλάδα συμμετείχε μέσω της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας με ομάδα έξι μαθητών και όλοι οι μαθητές διακρίθηκαν. Κατόπιν αυτού, δεν ήταν δύσκολο τα δύο παιδιά να γίνουν δεκτά στα μεγάλα ξένα πανεπιστήμια σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία, αφού αυτά τα ιδρύματα κυνηγούν τα ταλέντα και κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες των φοιτητών τους.
«Τα παιδιά αυτά αποτελούν εθνικό κεφάλαιο και είναι η καλύτερη διαφήμιση της χώρας μας στη διεθνή επιστημονική κοινότητα», λέει στο «Εθνος» με υπερηφάνεια ο γενικός γραμματέας της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (EME) Γιάννης Τυρλής και συμπληρώνει: «Η επιτυχία τους στη Μαθηματική Ολυμπιάδα οφείλεται στην ικανότητα των παιδιών και στη δουλειά της ΕΜΕ, που είναι δουλειά εθελοντών. Το κύρος της Ελλάδας στη διεθνή μαθηματική κοινότητα, όπως και της ΕΜΕ, είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο».

Ευάγγελος Ταρατόρης

Ευάγγελος Ταρατόρης, 18 ετών, απόφοιτος Λυκείου Θεσσαλονίκης: «Με τη διάκριση αυτή μπορούσα να πάω σε όποιο ΑΕΙ ήθελα. Φυσικά προτίμησα το ΜΙΤ, αφού με δέχτηκαν αμέσως και μάλιστα με υποτροφία 44.362 δολαρίων.
Ξεκινάω στις 24-25 Αυγούστου και κατ’ αρχάς σκέφτομαι να σπουδάσω ηλεκτρολόγος ή φυσικός. Θα το ψάξω, όμως, λιγάκι πριν πάρω την οριστική μου απόφαση. Αλλωστε, σε αυτά τα πανεπιστήμια είναι πολύ ευέλικτοι στις επιλογές των φοιτητών.
Θα ήθελα να ασχοληθώ με την έρευνα και πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Οταν ήμουν μικρός, μου άρεσαν οι γρίφοι και είχα ευχέρεια στα Μαθηματικά. Κάπως έτσι ξεκίνησα. Μετά έμαθα για τους διαγωνισμούς της Μαθηματικής Εταιρείας, άρχισα να πηγαίνω και έτσι έφτασα μέχρι εδώ. Οι γονείς μου δεν έχουν καμία σχέση με τα Μαθηματικά, τώρα βέβαια χαίρονται με τηΐν επιτυχία μου, αλλά ανησυχούν και λίγο που θα φύγω για την Αμερική».

Φώτης Λογοθέτης

Φώτης Λογοθέτης, 18 ετών, απόφοιτος ιδιωτικού σχολείου της Αθήνας: «Ασχολήθηκα από μικρός με τους διαγωνισμούς της Μαθηματικής Εταιρείας και έχω πολλές διακρίσεις και σε άλλες διεθνείς Ολυμπιάδες. Με τη φετινή διάκριση μου δίνεται η δυνατότητα να σπουδάσω σε όποιο ΑΕΙ θέλω σε Ελλάδα και εξωτερικό, αλλά μάλλον θα προτιμήσω το Κέιμπριτζ.
Τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι κάπως απογοητευτικά, παρά το γεγονός ότι ορισμένα έχουν πολύ καλούς καθηγητές αλλά το όλο κλίμα είναι αποθαρρυντικό. Οσον αφορά τις μελλοντικές μου σπουδές, ακόμη δεν έχω πάρει οριστικές αποφάσεις. Μου αρέσουν τα Μαθηματικά, αλλά θα ήθελα να κάνω και κάτι άλλο στη ζωή μου. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου είναι μαθηματικοί και με βοηθούσαν στην αρχή, όταν ήμουν στο γυμνάσιο. Σίγουρα έχω κάποια κλίση, αλλά μεγάλο ρόλο στις επιδόσεις μου έπαιξαν οι γονείς μου και το διάβασμα».

Μαθηματικά + Κινηματογράφος

1. «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ»
Ενας νεαρός από υποβαθμισμένη περιοχή των ΗΠΑ διαθέτει τρομερό ταλέντο στα μαθηματικά, αλλά δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη ζωή τού Πανεπιστημίου. Αγαπημένος του δάσκαλος ο Ρόμπιν Ουίλιαμς, μαθητής ο Ματ Ντέιμον, που μαζί με τον Μπεν Αφλεκ κέρδισαν εκείνη τη χρονιά (1997) το Οσκαρ σεναρίου.



2. «Ενα υπέροχο μυαλό»

Η συνύπαρξη ευφυΐας και τρέλας στο μυαλό του Τζον Νας, τιμημένου με Νόμπελ μαθηματικού για τη δουλειά του στη θεωρία των παιγνίων (βλ. «Θεωρία παιγνίων», εκδ. Ευρασία). Στον ρόλο του Νας, ο Ράσελ Κρόου.


3. «Proof»

Βασισμένο στο τιμημένο με Πούλιτζερ ομώνυμο θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Ομπερν, το φιλμ εστιάζει στην αγωνία μιας νεαρής κοπέλας, που φροντίζει τον ιδιοφυή μαθηματικό πατέρα της, ο οποίος ζει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην τρέλα. Η βεβαιότητα της επιστήμης συγκρούεται με την αβεβαιότητα της ζωής. (βλ. «Παίζει ο Θεός ζάρια;», εκδ. Τραυλός).


4. «Π»

Ο ήρωας του «Π», του Ντάρεν Αρονόφσκι, ζει σε ένα διαμέρισμα της Νέας Υόρκης μέσα σε μια «ζούγκλα» καλωδίων, που τροφοδοτούν τον «Ευκλείδη», τον υπερυπολογιστή του, και μελετά μαθηματικά. Σκοπός του είναι να αποδείξει πως υπάρχει μια μαθηματική λογική πίσω από κάθε πολύπλοκο σύστημα και προσπαθεί να αναπτύξει μια τέλεια μέθοδο πρόβλεψης της συμπεριφοράς του Χρηματιστηρίου. Αυτό τον κάνει στόχο των ανθρώπων της Γουόλ Στριτ, καθώς και ραβίνων που, μέσα από τα μαθηματικά, ελπίζουν να επικοινωνήσουν με τον Θεό.
5. «Ο άνθρωπος της βροχής»

Ο Ντάστιν Χόφμαν στο ρόλο του αυτιστικού αδελφού του Τομ Κρουζ, που έχει τη δυνατότητα να απομνημονεύει νούμερα και να εκτελεί από μνήμης πολύπλοκες αριθμητικές πράξεις.

6. «Cube» (1-2-3)

Ο «Κύβος» είναι ένα καναδικό φιλμ του 1997, κάτι ανάμεσα σε θρίλερ και επιστημονική φαντασία, από τον Βιτσέντζο Νατάλι. Επτά -ξένοι αναμεταξύ τους- άνθρωποι ξυπνούν και διαπιστώνουν ότι είναι παγιδευμένοι σε έναν κύβο. Πρέπει να συνεργαστούν και να εκτελέσουν πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς για να δραπετεύσουν. Καφκική ατμόσφαιρα και απρόσμενη επιτυχία για μια ταινία low-budget.


7."Η ακουλουθία της Οξφόρδης"
που ειναι κ βιβλίο, συμπαθητική ταινία, με φόνους και μαθηματικά



8. Το "21"

Ο Ben (Jim Sturgess) μόλις έγινε 21, διαθέτει κοφτερό μυαλό, οι σπουδές του στο MIT πηγαίνουν περίφημα και ονειρεύεται την ιατρική σχολή του Harvard. Το πρόβλημα είναι πως χωρίς την πολυπόθητη υποτροφία η απόσταση από το όνειρο απέχει ακριβώς 300 χιλιάδες δολάρια, όσα και τα δίδακτρα. Τα περιορισμένα οικονομικά του δεν αφήνουν πολλά περιθώρια. Όταν όμως οι δυνατότητές του υποπέσουν στην αντίληψη του καθηγητή Micky Rosa (Kevin Spacey), θα δεχθεί μία ανέλπιστη πρόταση για συμμετοχή σε μυστική ομάδα νεαρών φοιτητών που προεξάρχοντος του Rosa, θα επιχειρήσουν να στήσουν μία καλοστημένη, ημι-παράνομη 'επιχείρηση' χαρτοπαιξίας. Το κόλπο είναι απλό: αφού το blackjack είναι μαθηματικά, μαθαίνουμε τα μυστικά του και ανοίγουμε πανιά για τα καζίνο του Vegas.

Ο Τζέιμι Ολιβερ μαγειρεύει «Το Σχολείο των Ονείρων» του

ΕΙΚΟΣΙ ατίθασοι και «τελειωμένοι» έφηβοι παράτησαν το σχολείο. Δεν φταίνε όμως οι ίδιοι, αλλά το «σύστημα». Μπορούν να επιστρέψουν στις σχολικές αίθουσες,
με τη βοήθεια 15 διάσημων δασκάλων- από τη μεγαλοδικηγόρο Σερί Μπλερ ως τον δεκαθλητήθρύλο Ντάλεϊ Τόμσον. Ιδού η πρόκληση, το στοίχημα και το νέο ριάλιτι σόου που εμπνεύστηκε ο διάσημος τηλεσέφ Τζέιμι Ολιβερ - κάκιστος μαθητής και ο ίδιος.
Ξεκινάει σε λίγες ημέρες στο Channel 4. Στόχος του; Να αποδείξει στο βρετανικό υπουργείο Παιδείας πως δεν υπάρχουν μαθητές δύο ταχυτήτων, αλλά πως όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση. Ακόμη και όσοι φέρουν τη ρετσινιά του «σκράπα».
Πώς μπορείς να επαναφέρεις 20 παιδιά αδιάφορα, με εκατοντάδες απουσίες, με μαθησιακές δυσκολίες ή απέχθεια για την Ιστορία, την Αλγεβρα και τη Βιολογία, ξανά στον αγώνα για τη γνώση; Μπορείς να πάρεις μια χούφτα αντιδραστικούς νεαρούς και να τους μετατρέψεις, σαν πλαστελίνη στα χέρια σου, σε αριστούχους μαθητές;
Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που απασχολούσε τα τελευταία χρόνια τον 35χρονο Ολιβερ. Το ερώτημα γέννησε ένα ενδιαφέρον τηλεοπτικό πείραμα με τίτλο «Jamie΄s Dream School» («Το Σχολείο των Ονείρων» του Τζέιμι). Το ριάλιτι, το οποίο έχει ήδη προκαλέσει συζητήσεις στη Βρετανία, θα αρχίσει να μεταδίδεται στις 2 Μαρτίου.

Πάνω από 330.000 βρετανοί μαθητές παράτησαν το σχολείο στις πρώτες τάξεις του Λυκείου κατά το σχολικό έτος 2009-2010 και ο Ολιβερ θέλει να κάνει κάτι γι΄ αυτό, επειδή, όπως λέει, «κάποτε βρέθηκα ακριβώς στην ίδια δεινή θέση».

«Πάσχω από δυσλεξία και αναγκάστηκα να παρατήσω το σχολείο μου στην πόλη που μεγάλωσα, το Εσεξ, στα 16 μου χρόνια» τονίζει ο Ολιβερ, προσθέτοντας: «Θέλω να εφιστήσω την προσοχή των αρμοδίων πάνω σε ένα φαινόμενο το οποίο, για μένα τουλάχιστον, αποτελεί και μείζον πολιτικό ζήτημα». Το στοίχημα, σύμφωνα με τον διάσημο σεφ, είναι να καταφέρεις να δημιουργήσεις μαθητές-διαμάντια μέσα στη λάσπη ενός εκπαιδευτικού συστήματος, από το οποίο κάθε χρόνο οι μισοί μαθητές ηλικίας 16-18 ετών αποχωρούν, χωρίς καμία προοπτική για τριτοβάθμιες σπουδές.

«Στη Βρετανία έχουμε μια δευτεροβάθμια παιδεία δύο ταχυτήτων: το 50% των παιδιών που είναι προορισμένα να κάνουν ανώτερες, πανεπιστημιακές σπουδές και το υπόλοιπο 50% που είναι γραφτό να παρατήσουν το σχολείο, γεγονός που συχνά τους βγάζει έξω στη ζωή και στην αγορά εργασίας χωρίς καμία ελπίδα για το επαγγελματικό τους μέλλον» επισημαίνει ο Ολιβερ, προσθέτοντας πως «αυτή η κατάσταση πρέπει σύντομα να αλλάξει».

Στο πλευρό του σεφ και των 20 μαθητών που ο ίδιος επέλεξε έσπευσαν για βοήθεια σημαίνοντα πρόσωπα της βρετανικής δημόσιας ζωής, όπως ο ποιητής Αντριου Μόσιον, ο επιστήμονας Ρόμπερτ Γουίνστον, ο τραγουδιστής της ραπ Τίντσι Στράιντερ , η δικηγόρος και πρώην πρώτη κυρία της χώρας Σερί Μπλερ και ο ιστορικός Ντέιβιντ Στάρκι.

Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, δίδαξαν πολιτικές επιστήμες ο δημοσιογράφος Αλιστερ Κάμπελ, πρώην «μάγος των μίντια» για τον πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, δράμα και υποκριτική οι ηθοποιοί Σάιμον Κάλοου και Ντομινίκ Γουέστ, Αλγεβρα και Γεωμετρία ο μαθηματικός Αλβιν Χολ, Ιστορία Τέχνης ο Ρολφ Χάρις. Τη γυμναστική επιμελήθηκε ο θρύλος του στίβου Ντάλεϊ Τόμσον, για πολλούς ο κορυφαίος δεκαθλητής όλων των εποχών, ενώ το γενικό πρόσταγμα είχε ο, βραβευμένος για τις υπηρεσίες του στο βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα, λυκειάρχης Τζον Ντ΄ Αμπρο. «Το τηλεοπτικό αυτό πείραμα εξετάζει και κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό» σημειώνει ο Ολιβερ. Και εξηγεί: «Το κατά πόσο χρειάζεται να έχεις τα κλασικά, τυπικά και παραδοσιακά προσόντα ώστε να γίνεις καθηγητής παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες ή με σοβαρή αδυναμία προσαρμογής στην τάξη.Πιστεύω πως η απάντηση είναι όχι.Απαιτείται κάτι άλλο,βαθύτερο,το οποίο νομίζω πως το κοινό θα ανακαλύψει βλέποντας τη σειρά αυτή των εκπομπών».

Σε τι όμως χρησιμεύει η εμπειρία στην... κουζίνα για τη νέα εκπομπή; Ως μάγειρας μαθαίνει να ψάχνει νέες λύσεις και να αλλάζει συνεχώς. Αυτό είναι το μυστικό και για την καλή διδασκαλία. «Συχνά οι άνθρωποι διδάσκουν με τον ίδιο παλαιό τρόπο που είχαν διδαχτεί.Και οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους όπως μεγάλωσαν και οι ίδιοι.Αυτό νομίζω ότι είναι ένα μέρος του προβλήματος» τονίζει.




Μόλις 23 ετών ήταν ο Τζέιμι Ολιβερ όταν ξεκίνησε την καριέρα του με τον «Γυμνό Σεφ»,την πρώτη εκπομπή που το 1998 έκανε διεθνή μόδα τη μαγειρική.Είναι σταυροφόρος της υγιεινής διατροφής στα αγγλικά σχολεία.Το τελευταίο του βιβλίο,«Τα Γεύματα 30 Λεπτών του Τζέιμι»,έγινε το πρώτο μη μυθιστόρημα που πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στον λιγότερο δυνατό χρόνο: 735.000 αντίτυπα μέσα σε δέκα εβδομάδες!
Εχει πλέον στο ενεργητικό του 22 βιβλία μπεστ σέλερ,απασχολεί 350 άτομα στα εστιατόρια και τα εργαστήριά τους,ενώ οι ειδικοί εκτιμούν πως ο ίδιος αποτελεί ένα «προϊόν» αξίας 50 εκατ. ευρώ.

O ΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΗΡΑΣΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ!!!!!!!!!!!!!

Η ζωή του Νίκου και Βασίλη Παλαιοκώστα

Γεννημένοι το 1960 ο Νίκος και το 1966 ο Βασίλης, μεγάλωσαν στο Mοσχόφυτο Tρικάλων. Ο Νίκος σε εφηβική ηλικία, ψάχνοντας καλύτερη τύχη, έπιασε δουλειά στα καράβια. Όχι όμως για πολύ. Eπέστρεψε στα Tρίκαλα, όπου το 1979 το όνομά του εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αστυνομικό δελτίο, για τροχαία παράβαση. Εκείνη την εποχή αρχίζει να διαπράττει τις πρώτες κλοπές και διαρρήξεις στην περιοχή, ενώ γνωρίζεται με τον σχεδόν συνομήλικό του, επίσης διαρρήκτη, Kώστα Σαμαρά ή Zαρανίκα. Στην «παρέα» ενσωματώνεται σταδιακά ο μικρότερος αδελφός του, Bασίλης, που πρωτοαπασχολεί την αστυνομία, για κλοπές, το 1986.

Σε όλη την Ελλάδα

Την εποχή αυτή, μετακινούνται από πόλη σε πόλη, σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, διαπράττοντας ληστείες, κυρίως σε βάρος κοσμηματοπωλείων. Σε δικογραφία που σχηματίζεται το 1988, τους αποδίδονται 27 κλοπές και διαρρήξεις.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 καταγράφεται προσέγγιση με τους διαβόητους κακοποιούς Παύλο Kερεμίδη και Mιχάλη Mακρυγιάννη. Tον Iανουάριο του 1988 ο Nίκος Παλαιοκώστας συλλαμβάνεται στα Tρίκαλα. Aξιωματικός της αστυνομίας, που τότε υπηρετούσε σε Aστυνομική Διεύθυνση πόλης της Πελοποννήσου, όπου είχε σημειωθεί διάρρηξη σε βάρος κοσμηματοπωλείου με σημαντική λεία.

Tης φυλακής των Tρικάλων τα σίδερα, δεν αποδείχθηκαν αρκετά γερά για τον Παλαιοκώστα. Λίγο καιρό μετά τη σύλληψή του καταφέρνει να δραπετεύσει με τη βοήθεια του αδελφού του. Είναι η αρχή σειράς αποδράσεων για τα δύο αδέλφια, που γίνεται με απλό τρόπο. Ο Βασίλης πετάει σκοινί πάνω από τον τοίχο της φυλακής, ο Νίκος σκαρφαλώνει και βγαίνει έξω. Tο Φεβρουάριο του 1990 έρχεται η δεύτερη σύλληψη. Tον Aπρίλιο του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται ο αδελφός του Bασίλης, ο οποίος για άλλη μια φορά έχει καταστρώσει σχέδιο για να τον βοηθήσει να αποδράσει, από τις φυλακές Λάρισας αυτή τη φορά. Σύμφωνα με την αστυνομία, το σχέδιο αφορούσε έφοδο στις φυλακές με αυτοκίνητο στο οποίο είχε γίνει αυτοσχέδια θωράκιση. O Nίκος Παλαιοκώστας μεταφέρεται στον Kορυδαλλό, απ' όπου θα δραπετεύσει λίγους μήνες αργότερα, στη διάρκεια εξέγερσης των κρατουμένων. Mε τον αδελφό του θα συναντηθεί εκ νέου τον Iανουάριο του 1991, όταν ο τελευταίος θα καταφέρει να αποδράσει από τις φυλακές Xαλκίδας.Έχοντας πλέον φτιάξει ένα όνομα, κυρίως λόγω της ικανότητάς τους να δραπευτεύουν και να διαφεύγουν, συνεχίζουν τις κλοπές και τις διαρρήξεις, ενώ σταδιακά αναβαθμίζουν τη δράση τους, με ληστείες σε βάρος τραπεζών. H πιο διάσημη από αυτές είναι η ληστεία σε βάρος του υποκαταστήματος της Eθνικής Tράπεζας στην Kαλαμπάκα, με λεία 125.000.000 δρχ. Διάσημη όχι μόνον λόγω του ύψους της λείας, αλλά και λόγω του σχεδιασμού. Οι δράστες είχαν φροντίσει εκ των προτέρων να μπλοκάρουν το μοναδικό περιπολικό του τοπικού Aστυνομικού Tμήματος ανάμεσα σε δύο δικά τους οχήματα, ενώ όταν οι αστυνομικοί άρχισαν να τους καταδιώκουν με τα πόδια, σκόρπισαν πεντοχίλιαρα στο δρόμο για να εμποδίσουν την καταδίωξη. Aκολούθησαν και άλλες ληστείες σε βάρος τραπεζών, στα Ιωάννινα, την Κοζάνη, την Hμαθία.
Tο 1995 είναι η χρονιά-σταθμός στη δράση τους. Στις 20 Δεκεμβρίου οι αδελφοί Παλαιοκώστα απαγάγουν τον επιχειρηματία Aλέξανδρο Xαΐτογλου. Tον κρατούν όμηρο για τέσσερις ημέρες, ζητώντας ως λύτρα 250 εκατομμύρια δρχ. Tα χρήματα παραδίδονται σε ερημικό σημείο κοντά στην Aράχωβα και ο Xαΐτογλου αφήνεται ελεύθερος στην Kαρδίτσα. Aκολουθούν «συναντήσεις» τους με αστυνομικούς σε διάφορες περιοχές της χώρας. Στην Kέρκυρα, τα Iωάννινα, την Kαρδίτσα, την Πάτρα, από τις οποίες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν να διαφύγουν.
Παράλληλα, αναπτύσσεται φημολογία για διαφυγή τους στο εξωτερικό. Δύο πληροφορίες ελέγχθηκαν ως περισσότερο αξιόπιστες: η πρώτη τους ήθελε να έχουν διαφύγει στην Oλλανδία και ποτέ δεν επαληθεύθηκε. H δεύτερη έκανε λόγο για επένδυση των χρημάτων που είχαν αποκομίσει από την εγκληματική τους δράση σε τυροκομείο στη Bουλγαρία. Oύτε αυτή επιβεβαιώθηκε, αν και ελέγχθηκε εξονυχιστικά από κλιμάκιο αστυνομικών που μετέβη στη γειτονική χώρα. Θεωρείται βέβαιο ότι κάποια στιγμή αναζήτησαν την τύχη τους στο εξωτερικό, όμως δεν κατάφεραν να ενταχθούν στην εκεί παρανομία.

«Θύμα» τροχαίου

Ένα τροχαίο ατύχημα και η εκτροπή του αυτοκινήτου που οδηγούσε σε αρδευτικό κανάλι, οδήγησε τελικά στη σύλληψη του «μικρού» Παλαιοκώστα, Bασίλη, τον Δεκέμβριο του 1999. O Bασίλης Παλαιοκώστας επιχείρησε να διαφύγει μετά το ατύχημα με το όχημα διερχόμενου οδηγού που σταμάτησε να δει τι συμβαίνει, χωρίς να τα καταφέρει. Στο αυτοκίνητό του βρέθηκαν δύο πιστόλια, δύο χειροβομβίδες, ένα καλάσνικοφ, ένα οπλοπολυβόλο, δύο ασύρματοι και χρήματα. Tον Iούνιο του 2000 καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 25 ετών για την απαγωγή Xαΐτογλου. O Nίκος Παλαιοκώστας, επικηρυγμένος πλέον για 250 εκατομμύρια δρχ., συνέχισε να ζει στη σκιά.
Φήμες τον ήθελαν να επιχειρεί, το 2001, να οργανώσει, σε συνεργασία με ομάδα κακοποιών, επίθεση εναντίον των φυλακών Kορυδαλλού, προκειμένου να απελευθερώσει τον αδελφό του. Μετέπειτα ληστείες σε Καρδίτσα, Ναύπακτο, Τύρναβο, Μεγαλόπολη, Κατερίνη, Βέροια σχηματίζουν το «χάρτη» της παράνομης δράσης του.

Κινηματογραφικές αποδράσεις

Τον Ιούνιο του 2006, ο Νικος Παλαιοκώτσας σχεδίασε τη θεαματική απόδραση του αδελφού του, Βασίλη, και του Αλκέτ Ριζάι από τον Κορυδαλλό με ελικόπτερο που προσγειώνεται στο προαύλιο των φυλακών. Στις 4 Ιουνίου του 2006 απέδρασε μαζί με τον Αλκέτ Ριζάι με ελικόπτερο. Μετά την πρωτοφανή απόδραση, οι διωκτικές αρχές ενέτειναν τις προσπάθειες για τη σύλληψη των δύο αδελφών. Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2006, ο Νίκος συλλαμβάνεται κοντά στην Αράχωβα, έπειτα από καταδίωξη.
Όμως, η δράση του Βασίλη Παλαιοκώστα δε σταματά εκεί. Τα μεσάνυχτα της ενάτης Ιουνίου του 2008, η απαγωγή του πρόεδρου του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) Γιώργου Μυλωνά στη Θεσσαλονίκη συγκλόνισε την Ελλάδα. Όπως αποκαλύφθηκε δύο μήνες μετά από τα 12 εκατομμύρια ευρώ που είχαν δοθεί σε προσημειωμένα χαρτονομίσματα, «εγκέφαλος» της απαγωγής ήταν ο Βασίλης Παλαιοκώστας. Συνελήφθη και καταδικάστηκε, αλλά για άλλη μια φορά εντυπωσίασε με μία κινηματογραφική απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού, την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου.
Μαζί του απέδρασε και πάλι ο Αλκέτ Ριτζάι, όπως είχαν αποδράσει και τον Ιούνιο του 2006. Μάλιστα αυτές τις ημέρες δικάζονταν για την προηγούμενη απόδρασή τους τον Ιούνιο του 2006 και τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου είχε προγραμματιστεί η απολογία τους.

Την Επόμενη Ζωή Μου Θέλω Να Την Ζήσω Ανάποδα...

Ξεκινάς από νεκρός. - 'Έτσι το γλιτώνεις αυτό.

Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
...
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.

Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι 'ατακτούλης'. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.

Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι. Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπά με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και - Νάτο !!
Τελειώνεις σαν ένας οργασμός....!!!

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΠΕΔΑΣ

<<Έχω δικαίωμα στις σκέψεις μου, στα συναισθήματά μου, μπορώ να μιλάω πλέον με μένα, το μυαλό μου, την ψυχή μου. Εξάλλου, αυτό μόνο μου έχει απομείνει και δεν μπορεί να μου το στερήσει κανένας και τίποτα!>>

Ο Δημήτρης Ελεύθερος (ψευδώνυμο) γράφει με την τριπλή ιδιότητά του ως χρήστη (και εμπόρου) ναρκωτικών, ως βαρυποινίτη που πέρασε σχεδόν όλη την ενήλικη ζωή του στα περισσότερα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, και ως ανθρώπου που αποφάσισε ν' αλλάξει ζωή και μετά από τόσων χρόνων αλόγιστη χρήση ηρωίνης και κόκας είναι πια τεσσεράμισι χρόνια "καθαρός". Γράφει για να "σώσει την ψυχή του" σε μια πολύ ενδιαφέρουσα δημόσια εξομολόγηση που σπανίως κρύβει λόγια, ενώ συχνά φανερώνει και ονόματα. Η παραμύθα, το νταλαβέρι, η Τουρκία, η Ινδία, η Ολλανδία ως σταθμοί χρήσης και διακίνησης, η είσοδος στο χώρο της παρανομίας, ο βαρύς ήχος της χειροπέδας και ακολούθως οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, οι δικαστές, οι ψυχίατροι, οι συγκρατούμενοι, οι επισκέτες, οι ρουφιάνοι, η μάνα, η κοινωνία... περνούν μέσα από τις σελίδες του με ξεχωριστή αμεσότητα και ζωντάνια. Και συνάμα οι σκέψεις που παίρνουν τη μορφή επινοήσεων, τεχνασμάτων, ψευδαισθήσεων, τύψεων και καμιά φορά μιας ιδιαίτερα κριτικής εγρήγορσης, δένουν την αφήγηση σε μια ιστορία με συνοχή και σκοπό. Όχι τόσο για τα βάσανα που πέρασε, όχι τόσο για το ενδιαφέρον του υποκόσμου και την έλξη που γεννά το κακό, όσο για τη δύναμη του ήρωα να μην καταβληθεί αλλά να χαράξει μια αυτόνομη δική του πορεία, για αυτή την αφήγηση αλλαγής πορείας που μοιάζει με θαύμα, το ογκώδες βιβλίο του Δημήτρη Ελεύθερου, θεωρείται πολύ ενδιαφέρον.

Το βιβλίο αυτό περιγράφει τη ζωή του, τη διαδρομή του στον κόσμο των ναρκωτικών, της παραβατικότητας και της φυλακής, καθώς και την απεξάρτησή του και την κοινωνική του επανένταξη. Από το 2005 έως και σήμερα είναι καθαρός.

Έλληνας με τον υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης...

O ερευνητής και μαθηματικός Δρ. Νίκος Λυγερός είναι ο Έλληνας με τον υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης (189 στην κλίμακα Standford - Binet). Ο δείκτης ΙQ του Νίκου Λυγερού είναι σχεδόν διπλάσιος του μέσου ανθρώπου, τόσος που συναντάται μόνο σε 1 στα 80.000.000 άτομα! Γεννήθηκε στο Βόλο αλλά σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά του στη Γαλλία.
Είναι ένας από τους 50 εξυπνότερους ανθρώπους στον κόσμο και παρότι διαθέτει ένα «βαρύ» βιογραφικό, παλεύει καθημερινά με σεμνότητα και αλτρουϊσμό για το μοναδικό του ενδιαφέρον, (όπως ο ίδιος ομολογεί), τον άνθρωπο.
Διδάσκει καθαρά μαθηματικά (συνδυαστική, λογική και θεωρία αριθμών) και πληροφορική (ανώτερες γλώσσες και αλγοριθμική) στο Πανεπιστήμιο της Λυών στην Γαλλία, είναι επίσης επισκέπτης καθηγητής στα ελληνικά πανεπιστήμια (Μεσολογγίου - Θράκης – Αθηνών).
Ως ερευνητής κατέχει διάφορα παγκόσμια ρεκόρ στην θεωρία των αριθμών και της συνδυαστικής. Είναι ειδικός καθηγητής προικισμένων παιδιών, τεχνικός διερμηνέας και μεταφραστής στα γαλλικά δικαστήρια, συγγραφέας, ποιητής, σκηνοθέτης, δημιουργός των τεστ ευφυΐας, G-test, Eureka Test και Archimedes Test.
Έχει ιδρύσει την οργάνωση The Pi Society στην οποία για να εγγραφεί κάποιος πρέπει να έχει IQ 176 και πάνω, βαθμός νοημοσύνης που σύμφωνα με στατιστικές αντιστοιχεί σ’ έναν άνθρωπο στο εκατομμύριο.


Ξεκινώντας την ομιλία σας και παρατηρώντας το ακροατήριο είπατε τη φράση “αναγκαστικά υπάρχουν ηλίθιοι εδώ μέσα”. Τι εννοούσατε;
Ο ηλίθιος είναι αυτός που είναι έξυπνος χωρίς γνώσεις. Είναι η ιδέα του “αθώου” ενός τομέα. Υπονοώ ότι υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ατόμου που είναι βλάκας και του ανθρώπου που δεν έχει γνώσεις αλλά μαθαίνει.
Σας άκουγα πριν να μιλάτε για μαθηματικά, για φυσική, για το άπειρο, το σύμπαν... Πώς τα χωράει όλα αυτά το μυαλό σας;
Με τη σκέψη. Η σκέψη παράγεται πάνω στη νοημοσύνη αλλά και μέσω του χρόνου της ανθρωπότητας. Δηλαδή χρησιμοποιεί τα δύο άκρα. Εγώ ως άνθρωπος και ως εγκέφαλος είμαι στοιχείο αυτής της ανθρωπότητας.
Πώς δεν μπερδεύεστε, δεν ξεχνάτε...
Ξεχνάω αυτό που θέλω.
Πότε καταλάβατε ότι “κάτι συμβαίνει μ’ εσάς”;
Δεν συμβαίνει κάτι μ’ εμένα, απλά η διαφορά κάνει τη διαφορά.
Πως σας αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι;
Για να με αντιμετωπίσουν πρέπει να υπάρχει μέτωπο. Εγώ είμαι στο πλαίσιο του έργου, άρα υπάρχει συνεργασία.
Εσείς πως αντιμετωπίζετε τους ανθρώπους; Είστε “κουμπωμένος”;
Ένα ανοιχτό βιβλίο τρομάζει τον αναγνώστη; Εγώ νομίζω ότι το χαίρεται που υπάρχουν άνθρωποι που το διαβάζουν. Στο κάτω - κάτω έχετε δει βιβλίο με κουμπιά;
Με τέτοιο δείκτη ευφυίας θα ξέρετε τι θα πει κάποιος πριν το πει...
Όχι, γιατί να το ξέρω; Εγώ έξυπνος είμαι μόνο, όχι Μαντείο των Δελφών.
Πιστεύετε στο Θεό;
Βεβαίως.
Είναι αυτός ο γέρος με τη μακριά γενειάδα που μας κοιτάει από ψηλά;
Ο Θεός είναι η σκέψη της ανθρωπότητας.
Ο Θεός είναι αριθμός;
Νομίζω είναι όλα αριθμοί. Για μένα ο θεός είναι η σκέψη της ανθρωπότητας, κατά συνέπεια, όπως η σκέψη κωδικοποιείται με μαθηματικά θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι αριθμός. Βέβαια το «αριθμός» είναι μια απλοϊκή έννοια γιατί τα μαθηματικά δεν κωδικοποιούνται μόνο με αριθμούς. Είναι αυτό που λέει ο Γαλιλαίος πως το βιβλίο της φύσης είναι γραμμένο με μαθηματικά, ή όπως λέει ο Ντα Βίντσι «αυτός που δεν είναι μαθηματικός ας μην διαβάσει το έργο μου». Αυτός είναι ο βασικός πυρήνας, από κει και πέρα το αν ο θεός είναι αριθμός, η σκέψη της ανθρωπότητας, αυτές είναι λεκτικές ονομασίες και πολύ επιφανειακές.
Γιατί το π(=3,14) ταυτίζεται με την τελειότητα;
Η τελειότητα του π δεν είναι μόνο μαθηματική αλλά και νοητική. Όλοι κοιτάζουν τον κύκλο, αλλά ελάχιστοι βλέπουν τον αριθμό π
Κύριε Λυγερέ, σας αποκαλούν τον πιο έξυπνο Έλληνα στον κόσμο. Τι σημαίνει αυτό για σας; Ευθύνη, προσπάθεια, δουλειά;
Είναι απλώς μια αναγκαιότητα.
Αναγκαιότητα σε ποιόν, σε τι;
Εάν κοιτάξουμε το ελληνικό πλαίσιο δεν πρέπει να πάει σε κάποιον;
Σε ποιο πλαίσιο αναφέρεστε;
Τον πληθυσμό, τον άνθρωπο…
Λοιπόν, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Θα ήθελα να μας πείτε τι είναι ακριβώς το IQ στο οποίο συνεχώς αναφερόμαστε όλοι;
Είναι ένας δείκτης νοημοσύνης, μετριέται με τεστ. Συγκεκριμένα υπάρχει μια κατηγορία για μικρά παιδιά και μια για ενήλικες. Η κατηγορία για παιδιά έχει σχέση με τη χρονολογική και νοητική ηλικία. Υπάρχει ένα κλάσμα και μετά μετρούμε το δείκτη νοημοσύνης. Ενώ με τους ενήλικες έχουμε το ποσοστό του πληθυσμού. Κάθε δείκτης νοημοσύνης αντιστοιχεί στην ουσία μια συχνότητα.
Ποια είναι η ακριβής διαδικασία; Μετριέται μέσω παιχνιδιών, ασκήσεων;
Με ερωτήσεις. Ένα τεστ περιλαμβάνει διάφορους τομείς, όπως ο λεκτικός, γεωμετρικός, αριθμητικός, κλπ. Μετά, από το μέσο όρο όλων των απαντήσεων μαθαίνουμε το επίπεδο της γενικής νοημοσύνης.
Δηλαδή, μόνο κάνοντας ένα τέτοιο τεστ μπορούμε να ανακαλύψουμε το επίπεδο της νοημοσύνης μας;
Συνήθως, ένας μεγάλος άνθρωπος δεν το ανακαλύπτει, το γνωρίζει εξαρχής, ξέρει ότι υπάρχει ένα διαφορετικό στοιχείο μέσα του, απλά το επιβεβαιώνει. Ένα προικισμένο παιδί απαιτεί βοήθεια και καθοδήγηση για να μη νιώσει διαφορετικό και απομονωμένο από την κοινωνία.
Το δικό σας IQ είναι 189 και του Αϊνστάιν ήταν 164.
Δεν νομίζω ότι τα νούμερα κάνουν μια περίληψη του ανθρώπου. Επιπλέον, για εμένα ο Αϊνστάιν είναι δάσκαλος, όσον αφορά την εξέλιξη μου, αλλά δεν το μοντελοποιώ σε σχέση με το 164. Σημασία δεν έχει μόνο η δυνατότητα αλλά τι παράγεις σαν έργο. Το 164 σημαίνει ότι είσαι ένας άνθρωπος στους 30.000. Ο Αϊνστάιν απέδειξε πως στην ουσία, είχε υψηλότερο IQ από αυτό που κατείχε.
Είπατε ότι ένας άνθρωπος με IQ 164 είναι ένας στους 30.000. Άρα, ένας άνθρωπος με IQ 189 είναι ένας στους…;
80.000.000…
Είπατε επίσης ότι ένας ενήλικας άνθρωπος ξέρει το IQ που κατέχει. Θέλω να σας πω ένα παράδειγμα που ανακάλυψα στην πορεία των ερευνών μου. Ένας βοσκός στη Γαλλία είχε υψηλό IQ αλλά δεν το ήξερε κανείς, απλούστατα ήταν απομονωμένος από την κοινωνία…
Tηv ξέρω την περίπτωση. Αυτός ο βοσκός σε κάποια φάση έπρεπε να πάει στρατό, -στη Γαλλία οι φαντάροι κάνουν τεστ νοημοσύνης-, έτσι, ανακάλυψαν ότι κατείχε υψηλό IQ, έκανε εντατικά μαθήματα και τώρα είναι σύμβουλος για τα αστροναυτικά δεδομένα της Γαλλίας.
Αυτό συμβαίνει στη Γαλλία. Εδώ στην Ελλάδα γίνεται κάτι αντίστοιχο με τη μέτρηση νοημοσύνης;
Είναι δύσκολο να γίνει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα, επειδή δεν υπάρχει ένας τέτοιος θεσμός.
Θα ήθελα να αναφερθούμε σε σας και στη δουλειά σας. Είστε καθηγητής στη Γαλλία στο πανεπιστήμιο της Λυών και στην Ελλάδα στα πανεπιστήμια Μεσολογγίου, Θράκης και Αθηνών. Πώς αντιμετωπίζει το ελληνικό σύστημα έναν τέτοιο άνθρωπο;
Εγώ ανήκω στον ελληνικό χώρο. Είμαι όντως επισκέπτης καθηγητής στα τρία πανεπιστήμια που αναφέρατε. Ξέρετε, η μεγάλη δυσκολία στην Ελλάδα για τους υποψήφιους καθηγητές δεν προέρχεται από τον επιστημονικό τομέα αλλά από το γραφειοκρατικό σύστημα. Οπότε, είναι δύσκολα για όλους, με υψηλό IQ ή όχι.
Είστε μαθηματικός, όπως θα μπορούσε να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο με τέτοιο IQ. Δεν σας εμποδίζουν τα μαθηματικά να κάνετε άλλα πράγματα;
Αντιθέτως, τα μαθηματικά είναι ένας κοινός πυρήνας πολλών πραγμάτων και τα χρησιμοποιώ σαν βάση, σαν γνωστικό υπόβαθρο που μου επιτρέπει μετά να έχω προεκτάσεις σε άλλους τομείς.
Μια που αναφερόμαστε στα μαθηματικά, θέλω να ρωτήσω το εξής: Γιατί δεν αγαπούμε τα μαθηματικά; Γιατί συνήθως δεν είναι αρεστά στα παιδιά;
Τα μαθηματικά ασχολούνται με την ουσία. Στο κοινωνικό μας πλαίσιο δεν μας ενδιαφέρει η ουσία, προτιμούμε πράγματα που είναι πιο επιφανειακά. Συνεπώς υπάρχει μια αναμενόμενη δυσκολία στην αντιμετώπιση των μαθηματικών εφόσον δε συμπίπτουν με τα κοινωνικά δεδομένα. Αυτός που αγαπά τα μαθηματικά αγαπά την αλήθεια, την ερευνά και θέλει να την εμβαθύνει, δηλαδή, χρειάζεται να χάσει χρόνο στην ουσία για να κερδίσει μετά στη σκέψη. Εμείς είμαστε πιο πολύ του να μην χάνουμε χρόνο παρά να κερδίζουμε στη σκέψη.
Μήπως δεν μας μαθαίνουν την αγάπη προς τα μαθηματικά για να μην ψάξουμε την αλήθεια;
Δεν νομίζω, δεν είναι θέμα μόνο της εκπαίδευσης, είναι κάτι πιο ουσιαστικό. Τα μαθηματικά λειτουργούν σαν μια ανεξάρτητη οντότητα, σαν ένας πυρήνας γνωστικός, εκεί οι δυσκολίες υπάρχουν γιατί ασχολούμαστε με κάτι αφαιρετικό.
Άρα δεν είναι επειδή δεν μας τα διδάσκουν σωστά, υπάρχει ούτως ή άλλως μια δυσκολία εξορισμού. Με το θέμα της αλήθειας έχετε δίκιο εν μέρει, διότι τα μαθηματικά, με τις προεκτάσεις που έχουν στην πραγματικότητα -π.χ. η πολεμική στρατηγική-, φοβίζουν διότι ελέγχουν την ουσία. Αυτός που έχει την εξουσία φοβάται αυτόν που έχει την ουσία.
Το γεγονός ότι τα μαθηματικά διδάσκονται με αυτόν τον τρόπο στην Ελλάδα σας προβληματίζει;
Δεν είναι μαθηματικά αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία, στην καλύτερη περίπτωση είναι λογιστική. Δεν καθοδηγούμε τα παιδιά να μάθουν τι είναι η ομορφιά των μαθηματικών, η δύναμη των μαθηματικών, τα οπτικά μαθηματικά. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Το θέμα δεν είναι το πόσο καλός θα είναι κάποιος στα μαθηματικά αλλά το πως θα δημιουργήσει το δομικό του πυρήνα για να αναπτύξει την σκέψη του. Για αυτό είναι ουσιαστικά τα μαθηματικά. Ως δομικό στοιχείο. Εδώ δεν μιλάμε μόνο για τα κλασικά μαθηματικά όπως τα καταλαβαίνουν οι περισσότεροι, αλλά για αυτά που μπορούμε να δούμε και μέσα στην ποίηση, με τις συμμετρίες, μεταθέσεις, έννοιες που είναι μαθηματικές ή μεταμαθηματικές. Διαβάζοντας ένα κείμενο που φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση με τα μαθηματικά, αναλύοντας τη δομή του επανερχόμαστε σε ένα μαθηματικό πλαίσιο. Ακόμα και για την ιστορία, θα πρέπει να έχουμε μια μαθηματική σκέψη που να δομεί και να οργανώνει τα γεγονότα.
Ξέρω ότι κατέχετε διάφορα ρεκόρ στα μαθηματικά, στην θεωρία των αριθμών, στην άλγεβρα, στη συνδυαστική.
Στην ουσία είναι αλγόριθμοι που χρησιμοποιούνται στην πληροφορική και αποτελούν το τελικό σύστημα μιας αφαιρετικής διαδικασίας. Αυτοί αριθμοί προέρχονται από μαθηματικά θεωρήματα και μας επιτρέπουν να βρούμε τιμές. Οι τιμές που θεωρούνται καινούργιες ή καινοτόμες αποτελούν ρεκόρ.
Λάθη έχετε κάνει;
Ναι, το λάθος είναι ο πιο σύντομος τρόπος να αλλάξεις μέθοδο.
Τελικά όλα είναι μαθηματικά;
Ο Γαλιλαίος έχει απαντήσει ήδη. Το βιβλίο της φύσης είναι γραμμένο με μαθηματικά.
Πού καταλήξατε με τις γυναίκες; Είναι άβυσσος η ψυχή τους, όπως λένε;
Βεβαίως, γι’ αυτό έχουν ενδιαφέρον. Μια γυναίκα είναι ολόκληρο σύμπαν και δεν είναι το δικό μου, εγώ ανήκω στο δικό της.
Έχετε πάντα πολλούς ανθρώπους γύρω σας. Αισθάνεστε ποτέ μόνος;
Είμαι πάντα μόνος ακόμα κι όταν όλοι είναι εδώ. Απλώς εγώ το ξέρω. Για μένα η φιλία είναι η μοιρασιά της μοναξιάς….

ΑΠΟ ΕΛΕΝΑ...ΕΛΕΝΗ

«Ο αγώνας για την ζωή δεν είναι ποτέ εύκολος. Το να κοιτάς τον θάνατο κατά πρόσωπο και να τον πολεμάς με όλες σου τις δυνάμεις απαιτεί ψυχικό σθένος, πίστη, αυτοσεβασμό και –πάνω απ’ όλα- αγάπη. Αγάπη για τον ίδιο τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που ποτέ δεν υποκύπτει και ποτέ δεν καταθέτει τα όπλα. Τον απλό, καθημερινό άνθρωπο που ξέρει τα όριά του, που αναγνωρίζει την αξία του και ξέρει ν’ αντιστέκεται και να δίνει την μάχη του ακόμη κι όταν οι ελπίδες του λιγοστεύουν σαν το ύστερο φως του δειλινού…
Πρόκειται για την πραγματική ιστορία της ηρωικής μάχης που δίνει μια νεαρή γυναίκα κόντρα στον καρκίνο. Πρώτα η αρρώστια, η πίκρα, το βάσανο˙ μετά η προδοσία αυτών που η ίδια αγάπησε όσο τίποτα άλλο στην ζωή της, η άδικη κατηγόρια, η αποξένωση, σαν κύματα ήρθαν και σάρωσαν την ζωή της Ελένης στην πιο τρυφερή και αθώα ηλικία. Όμως η γενναία ψυχή της δεν λυγίζει. Η ελπίδα δεν παύει ποτέ να φωτίζει το δύσκολο διάβα της στα μονοπάτια του πόνου. Είναι μητέρα, δεν έχει δικαίωμα να πεθάνει! Ζωντανή, όμορφη, δυνατή, δεν θα επιτρέψει ποτέ στον Μαύρο Καβαλάρη να κόψει το νήμα της ζωής της χωρίς να παλέψει. Με τον γιο της αστέρι λαμπρό να την οδηγεί, η Ελένη δίνει την μάχη της με τον θάνατο και την κερδίζει!
Ένα γενναίο βιβλίο, από μια γενναία Ελληνίδα. Δοσμένη απλά, χωρίς λογοτεχνικά καλούδια και έπαρση, η ιστορία της Ελένης συγκινεί και διδάσκει. Η ψυχή της, απογυμνωμένη από κάθε φόβο, λυτρωμένη από τα γήινα δεσμά τής αμάθειας και της ατολμίας, περνά στην αθανασία των δυνατών: Η ζωή είναι μνήμη, θάνατος είναι η λησμονιά…» – από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
“…Δεν ξέρω αν φώναξα, αν έκλαψα ή αν έκανα κάτι άλλο και μπήκαν οι γονείς μου στο δωμάτιο αλαφιασμένοι. Κατάλαβα κάποια στιγμή που ο πατέρας μου με ταρακουνούσε από τους ώμους, με τα μάτια μου γεμάτα χοντρά δάκρυα. Είδα για πρώτη φορά τον πατέρα μου τόσο αδύναμο…
«Γι’ αυτό κλαις βρε κουτό; Θα ξαναβγούν», έλεγε κοιτάζοντας τα χέρια μου. Οι χούφτες μου ήταν γεμάτες μαλλιά!
Σηκώθηκε από το κρεβάτι μου και βγήκε έξω. Ήθελα να του εξηγήσω ότι το τελευταίο που με απασχολούσε εκείνη την στιγμή, ήταν η πτώση των μαλλιών μου… ήθελα να του πω ότι ο λόγος που έκλαιγα ήταν γιατί είχα… πάει στην κόλαση… είχα καταδικαστεί να δω τα πάντα γύρω μου να γκρεμίζονται ακριβώς τότε. Λίγους μόνο μήνες πριν τον θάνατο μου… ήθελα να του πω ότι έμεινα μόνη μου… δεν έβγαινε όμως ήχος από το στόμα μου… μονάχα κοιτούσα γύρω μου με βλέμμα υγρό και άδειο. Δεν ήταν πια τίποτα ικανό να προκαλέσει την παραμικρή μου αντίδραση.
Η μητέρα μου κρατούσε το πρόσωπό της για να κρύψει τους λυγμούς. Δεν αντέδρασα.
Ο πατέρας μου επέστρεψε με την κουρευτική μηχανή του στο χέρι. Δεν αντέδρασα.
Άκουσα τον ανατριχιαστικό της ήχο, ένιωσα την μεταλλική της γλώσσα να γλείφει το κρανίο μου, αισθάνθηκα τα μαύρα μαλλιά μου έπεφταν μαραμένα ολούθε τριγύρω. Δεν αντέδρασα.
Είχα καρφώσει τα μάτια μου στο κενό. Δάκρυα φώλιαζαν στις άκρες τους. Δάκρυα που δεν κύλησαν ποτέ. Η ζωή μου ήταν που κυλούσε και ξέφευγε μέσα απ’ τα χέρια μου. Η ελπίδα απ’ την καρδιά μου. Μια γυναίκα χωρίς το παιδί της, χωρίς τον άντρα της, προδομένη απ’ όλους. Μια γυναίκα μόνη.
Για ν’ ανακουφιστώ, λυγισμένη απ’ τα χτυπήματα, πρώτη φορά επέτρεψα στον εαυτό μου να νιώσει ανεμπόδιστα αυτό που ήταν: ετοιμοθάνατος…” – απόσπασμα από το βιβλίο
Με μεγάλη επιτυχία παρουσιάστηκε χθες, στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης (Πανεπιστημίου 17), το πρώτο βιβλίο της Ελένης Καλαμάρη με τίτλο “Από Έλενα… Ελένη”.
Η συγγραφέας μίλησε για την περιπέτειά της με τον καρκίνο, τον αγώνα που έκανε για να τον νικήσει και να κρατηθεί στην ζωή αλλά και τις βαθύτερες σκέψεις στις οποίες οδηγήθηκε στην διάρκεια αυτού του ανηλεούς αγώνα. Όπως τόνισε η εκδότρια Ανθή Σμυρνιώτη, ένα μέρος των εισπράξεων από τις πωλήσεις του βιβλίου θα κατατεθεί προς ενίσχυση των προσπαθειών της κοινωφελούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης “Μείνε Δυνατός”, την οποία εμπνεύστηκε και ίδρυσε ο Παναγιώτης Μιχαήλ, πρώην καρκινοπαθής και ο ίδιος.

Ο Αρον Ράλστον ειναι αμερικανός αναρριχητής και λάτρης της φυσης και περιπετειας. Ξεκινησε τις αναρριχήσεις στην ηλικία των 12 χρονών.Αρχισε τα μαθήματα σκί απο μικρος και σύντομα ακολουθούσε μια ομάδα σκιέρ στα βουνά για να κανει το χόμπι του.Σιγά-Σιγά ξεκινησε τις αναρριχησεις στην αρχή με ομαδα αναρριχητων και στην συνέχεια μονος του.Εχει κατακτήσει μερικά απο τα ψηλότερα βουνά της Αμερικης.Το 2003 ο Άρον αποφασισε να παει για αναρρίχηση μόνος του σε ενα βουνό της Γιούτα των ΗΠΑ. Αφου πηγε με το αμάξι του στους πρόποδες του βουνου συνεχισε με το ποδήλατό του. Εφτασε σε ενα μεγαλο φαράγγι που ονομαζόταν 'John Canyon' και αποφασισε να αναρριχηθει.Κατα την διάρκεια της αναρρίχησης λοιπόν ενας μεγάλος βραχος αποκολήθηκε απο το βουνό και πλάκωσε το δεξι του χερι. Σε λίγο ο νεαρός αντρας κατάλαβε οτι τα πράγματα ηταν εξαιρετικά δυσκολα : Ο Βραχος παγιδευσε το χερι του με τέτοιο τροπο που ηταν αδύνατον να ελευθερωθει.Οι ώρες περνούσαν και ο αντρας ηταν αδύνατον να ελευθερωθεί οσο και αν προσπαθουσε. Στην διάθεσή του δεν ειχε ουτε νερό αλλα ουτε και τιποτα αλλο για να επιβιώσει.Ειχε μόνο εναν μικρο πολυεργαλείο - σουγιά μαζί του.Το ποιό σοβαρο απο ολα ηταν οτι δεν ειχε πεί πουθενά που θα πήγαινε : Με μαθηματικη ακρίβεια ο Αναρριχητής θα πέθαινε αβοήθητος στην ερημιά.Μετα απο 5 μέρες ο Άρον Ραλστον βρισκόταν στο ιδιο σημείο παγιδευμένος στον βραχο. Επιβίωσε επειδή καταφερε να πίνει τα ούρα του ενώ ειχε χάσει πολλα κιλά. Eπρεπε να πάρει μια αποφαση.Ο Ραλστον τελικά το πήρε απόφαση : Η θα πέθαινε αβοηθητος στην ερημιά η θα επρεπε να κόψει το χερι του και διαλεξε το δευτερο. Στην αρχη προσπαθησε να σπάσει τα κοκκαλα του χεριού του αλλα δεν τα καταφερε. Στην συνέχεια με το αλλο χέρι πήρε τον σουγιά που ειχε μαζί του και αρχισε να κοβει το χέρι του. Αφού εκοψε την σάρκα και τους μαλακούς ιστους κατάφερε και εσπασε τελικά τα δυο κοκκαλα του χεριού του και με τον πριονωτό σουγια εκοψε τα κοκκαλα και τους τενοντες με αρκετή δυσκολια.Αφού ελευθερωθηκε επρεπε να περπατησει εξω απο το φαράγγι οπου ειχε παγιδευτεί. Περπάτησε και βγήκε σε εναν δρόμο οπου συνάντησε μια οικογενεια Ολλανδων φυσιολατρών οπου τον περιθαλψανε και ειδοποιήσανε τις αρχές. Ο Ραλστον μεταφερθηκε με ελικοπτερο στο νοσοκομειο.Το κομμενο χερι του Ραλστον το περισυνελεξαν οι αρχές και αφού το αποτεφρωσαν εδωσαν τις σταχτες του στον ιδιοκτήτη του.Ο Ραλστον ζει απο τότε με προσθετικό χέρι και συνεχίζει τις αναρριχήσεις.Οταν του ζητησαν να αποκαλύψει την μαρκα του σουγια με τον οποιο εκοψε το χερι του αυτος αρνήθηκε και δεν το αποκαλυψε ποτέ. Εχει γραψει βιβλίο με την περιπετεια του και εχει πάρει μέρος σε πολλές εκπομπές.